بر ما چه رفته است ؟
کورش گلنام

بخش 1

نگاه این نوشته

نگاه این نوشته بیشتر از همه باز هم بسوی جوانان گرامی ولی گرفتار ایران است. مهم نیست چه ایده و باوری دارند زیرا امروز دیگر بود ونبود خود آنها و همه سرزمین و هستی ایران در میان است. چه این جوانان گرامی که امید و آینده ایران هستند و چه ما نسل های گذشته( که به سهم خود در آنچه امروز بر سر جامعه ایران آمده است هر یک به گونه ای سهیم بوده وهستیم) اگر به سرزمین و مردم خود علاقه داریم می باید به  خود آمده، کینه ها ودشمنی ها را کنار نهاده و در اندیشه آینده خود و ایران باشیم. با فرمانروایی مشتی نادان، خود خواه و مردم فریب، امروز خطر به شکلی جدی از همه سو میهن و مردم ما را تهدید می کند و جامعه ایران حتا بدون درگیری نظامی، بسوی از هم پاشیدگی کلی ونابودی می رود. جوانان ارجمند و دل سوخته ورنج کشیده ایران، چه بخواهند و چه نخواهند، نقش و مسئولیتی بزرگ بر دوش دارند!

جوانان ونسل های پیشین

جوانان ما شاید خود نیز به خوبی می دانند که ما نسل های گذشته همچنان درگیر گرفتاری ها، نابسامانی ها و ناراستی های خود هستیم. گرفتار همان نابسامانی های فرهنگی که خود ریشه در درون جامعه ایران و شیوه رشد و پرورش ما داشته است. با وجود تکانه هایی در اندیشه بسیاری از ما و پیشرفت هایی که به هر رو داشته ایم ولی دردسر ها و تنگنا ها همچنان پا بر جاست. گرفتاری های ما در بیرون از ایران حتا امروز و پس از گذشت سه دهه از فرمانروایی ملایان نیرنگ باز، پابرجا ست. آیا نباید پذیرفت که این نارسایی ها و تنگنا ها در کار ما، ناشی از آن فرهنگ "آش در هم جوش" و "پا در هوا"یی است که با وجود همه ادعا ها "هویتی سردرگم"داشته و"بی برنامه" است؟ اپوزیسیون که بیشتر از همآن نسل های گذشته (دورتر ونزدیک تر) شکل گرفته است، اگر هم به برنامه ای برای پیشرفت و نزدیکی دست یافته و امید هایی بر انگیخته است، یا در آغاز و یا در نیمه راه از کار باز مانده است. چرا؟ زیرا با وجود همه رنج و گرفتاری هایی که امروز مردم ایران با آن دست به گریبانند(که همچنان که پیش تر گفته شد، ما نیز در پدید آمدن آن نقش داشته ایم) و فریاد رسی هم در چشم انداز نیست و شرق وغرب و امروز حتا آفریقایی ها و آمریکای لاتینی ها نیز در نتیجه سیاست های نابخردانه و کودکانه رژیم حاکم، هر یک به هر اندازه ای که توانسته اند، کنده اند، برده اند و خورده اند؛ این اپوزیسیون همه مجال ها را برای نزدیکی و همکاری با یکدیگر علیه خودکامگان و خود کامگی در ایران را با خودخواهی ها وادعا های تهی و بی پشتوانه اش از دست داده است و هنوز نیز نتوانسته است کاری کارساز انچام دهد!

و با وجود آنکه  اپوزیسیون همچنان گرفتار نارسایی ها و اشتباه ها در کار وسیاست خود است (چه ملی گرا، چه مجاهد، چه چپ ـ از هر حزب ودسته و گروه چپ ـ چه جمهوری خواه، چه سلطنت خواه و...)، که همه با آن آشنا و بوده و خود گاه این نارسایی ها را نیز می پذیرند  که نتیجه روشنش نیز هم اکنون در برابر چشمان همه است، ولی هنوز نیز آماده نیست از گذشته خود و دل بستگی ها وخط و مرز ونشان های گروهی ای که تا کنون نا کارآمدی خود را به روشنی نشان داده است، دست بر دارد. تا امروز نیز نشان داده ایم که در سخن از دموکراسی می گوییم وحتا برای نشان دادن دگرگونی در خود و گذشته خود، سازمان ها و گروه های تازه براه انداخته ایم ولی به هنگام عمل به آن چه که"نو" نمایانده ایم، هم دگراندیش را همچنان "دشمن" پنداشته و هم انتقاد حتا دلسوزانه و اصولی را برنتافته وآن را "دشمن گونه"دیده ایم.  تا مرزهایی را که در دوران گذشته(پهلوی) ایجاد کرده ایم در هم نریخته، از کینه و انتقام جویی دوری نکنیم، خود و سیاست هایمان را با روز وروزگار امروز ونیازهای آن همآهنگ نکرده و چشم را برروی واقعیت خطر کنونی به درستی باز نکنیم(1)، نه تنها کاری از پیش نبرده که همه چیز را نیزاز دست خواهیم داد! سخن از پند و اندرزی در میان نیست که نگارنده نه در آن اندازه هست و نه اجازه چنین جسارتی رابه خود می دهد. سخن از حقیقت و هول و هراس از بی حرکتی همه ما در برابر فاجعه ای است که در راه رخ دادن است و ما تنها به تماشاگرانی تبدیل شده ایم که گاه هیجانی نشان داده و فریادی می کشیم. دل خوش هستیم به سخنرانی در پالتاک، نشست و کنفرانس در اینجا و آنجا، آه وزاری و نوشتن و نوشتن و نوشتن!

همآهنگی در درون و بیرون از ایران

نباید اجازه دهیم که دشمنان مردم و آزادی مردم که امروز بر ایران حاکم هستند، در پراکندگی آنچه بنام اپوزیسیون خوانده می شود، بیش از این کامیاب شوند. اپوزیسیون در درون و بیرون ازایران اگر حقیقتن اراده کند، می تواند چون و چراها را از خود دور کرده، به یکدیگر نزدیک شده وبرنامه همآهنگی (برای نمونه کوششی یکپارچه در راه بر پایی مسالمت جویانه یک همه پرسی زیر کنترل و داوری جهانی در ایران) تهیه کرده و همه نیرویش را با آن همآهنگ وهمراه ساخته و تا رسیدن به پیروزی نهایی آنرا با سماجت و با بهره از هر امکان وراه درست وسازنده ای به پیش برد. جوانان ایرانی به ویژه در درون ایران، مهمترین نیروی این اپوزیسیون هستند که اتفاقن نقش رهبری و هدایت مبارزه در راه آزادی، بیشتر زیبنده آنها است تا کسانی دیگر.

چشم داشت ها

ما در بیرون از ایران چشم به راهیم که آن مردم گرفتار و جان به لب رسیده در زیر شدیدترین کنترل و فشار ها از سوی آدمخواران حاکم، از جان خود گذشته، بپا خیزند و جاده را برای ما هموار سازند. امری که با چنین نیروی سرکوبگر وخونریز و گرفتاری های کمر شکن و روزمره مردم شدنی نمی نماید مگر انفجاری ناگهانی و نهایی که پیش بینی رخ دادن آن و نتیجه اش نا شدنی است. ما که در بیرون از مرزهای ایران دارای امکان ها وآزادی های بسیار بیشتری در زمینه  کار وکوشش سیاسی برای فشار بر دولت های گوناگون در سراسر جهان و برای پشتیبانی از مبارزه آزادی خواهانه مردم ایران هستیم می توانیم بسیار بیش از امروز به مبارزان درون ایران یاری رسانده و در رسیدن به آزادی نقشی بسیار کاراتر داشته باشیم. آیا چنین می کنیم؟

از سویی دیگر در درون ایران نیز هم میهنان ما چشم به راهند که این اپوزیسیونی که با خود هم نمی تواند کنار آید(2) بدون همآهنگی با درون ایران، دست یاری و همکاری به یکدیگر داده و برای رهایی آن ها از این جهنمی که "اسلام ناب محمدی" در ایران ساخته است، کاری بکنند. بخش دیگری از هم میهنان در درون ایران نیز از شدت ناچاری، زورگویی ها، فشارهای روزافزون و نفرتی که از رژیم اسلامی دارند، چشم به یورش نظامی آمریکا و هم پیمانان او دوخته و می گویند هرچه بادا باد، نابود هم بشویم بهتر از زندگی در سایه این رژیم خون آشام است! این دسته از هم میهنان رنج کشیده، چشم به راه همآن فاجعه ای هستند که باید بدترین کابوس هر ایرانی آزادی خواهی باشد! به چه دلیل؟ زیرا در این باره نباید گمانی داشت که این رژیم چنان پوشالی و تو خالی است که نه تنها توان بسیار اندکی در رویارویی نظامی با نیروی ویران گر امریکا و هم پیمانان و نگاه داری از مردم وآب و خاک ما را دارد که بدتر از آن خود نیز اگر مجال یابد در همآن زمان کوتاهی نیز که شاید پایداری نشان دهد، به بهانه جنگ، سرکوب مردم را حتا افزایش نیز داده و  با زور وقلدری جوانان را یکبار دیگر به میدان جنگی این بار بسیار و حشتناک تر و خانمان براندازتر از جنگ با عراق کشانده و صد ها هزار جوان و شاید میلیونها تن از مردم ایران را در زمانی بسیار کوتاه درراه دیوانه سری های خود و با شیادی زیر پرچم دروغین "جهاد در راه اسلام"، "شهید سازی" و "شهید بازی"(3)به نابودی خواهد کشاند. همه ما به خوبی می دانیم که اگر سرانجام جنگی در گیر شود، این جنگ همچون جنگ با عراق نخواهد بود. نه شرایط آن است و نه هم آورد و حریف عراق است. مردم ایران دیگر آن مردم آغاز انقلاب نیستند که با توهمی که در باره حکومت نو رسیده، باور به انقلاب و وعده های دروغین خمینی داشتند، برای نجات آب وخاک خود بسوی مرزها یورش برند. کسانی نیز که گمان می برند در آن هنگام "عرق ملی"، ایرانیان را به دفاع ازآب و خاک خودمی کشاند، ازدیدمن در اشتباه هستند. آنها هم تحلیلی نادرست از وضع ایران دارند، و هم در حقیقت با این گونه تفسیر ها ناخواسته آب به آسیاب بخشی از نیرنگ بازی هاو تبلیغات رذیلانه رژیم اسلامی می ریزند زیرا همان گونه که پیش تر آمد، با نفرت گسترده و فراوان مردم از این رژیم، حتا بخشی از مردم خواهان یورش نظامی آمریکا بوده(اگر کسی تونایی دارد این موضوع را نفی کند!) و سیاست های ضد رژیمی آمریکائی ها بسیار هم در ایران هوا خواه دارد(کسانی شاید بخواهند چون همیشه چشم خود را به روی حقیقت بسته و در تئوری های خود گم گشته، در باره "امپریالیست جهانخوار آمریکا"، سود جویی های او و هم پیمانانش داد سخن بدهند ولی این چه چیزی از این حقیقت را دگرگون خواهد کرد؟). از سوی دیگر واز دید من، یورش چنان سهمگین، آسیب ها و ضربه ها چنان کوبنده و ویرانگر خواهد بود که شیرازه همه چیز به هم خواهد ریخت وپایداری دربرابر آن تنها می تواند کوتاه مدت، آنهم پراکنده و نه منسجم باشد. خیال پردازی های کودکانه رژیم در باره نیرو وتوان خود و برنامه های "دفاعی" ادعایی ملایان، دست کم در درون مرزهای ایران، به سرعت نقش بر آب شده وبهم خواهد ریخت. نگاهی به وضع امروز ایران، آشفتگی، نابسامانی و بی کفایتی در اداره همه جانبه کشور،  هنوز که جنگ رخ نداده است، خود گواهی است بر ناتوانی ها و ادعاهای دروغین رژیم ملایان. در نتیجه این باربرای درگیر کردن مردم وکشاندن آنها به جنگی ویرانگر که بانی اصلی اش حکومت ناب محمدی و برتری جویی های دیوانه وار ملایان است، سرکوب شدیدتر و زور وقلدری بیشتری از سوی حکومت برای درگیر کردن مردم در جنگ به کار رفته و نقش نخست را خواهد داشت.

شتاب برای یافتن راهی نو

باید هر چه زود تر راهی نو برای همراهی و همکاری همه کسانی که میانی حقوق بشر، احترام به آزادی و دموکراسی و در یک واژه احترام به"انسان " ( با هر اندیشه که بوده و با هر باور، روش و منشی که هستند) و قانون مداری را  می پذیرند، در درون وبیرون ایران یافت. این کوششی است همگانی. دست کم همه می توانیم دیدگاه های خود را در این باره به میان آورده و پیشنهاد خود را ارائه دهیم. از دید نگارنده، چنان که پیش از این بارها نیز به روشنی بیان داشته است، این راه، راهی نیست جز شکستن مرزهای ساختگی( و امروز بی گمان بی پایه تر از گذشته) و ویران کردن دیوار جدایی هایی که با اندکی آینده نگری، توجه به خطر و فاجعه بزرگی که در راه است؛ با نشان دادن اندکی درایت، بردباری، دوری از خود خواهی، هم دردی حقیقی با رنج واندوه و گرفتاری های مردم و اندیشه به آینده ایران و ایرانی، می توان آن را از میان برداشت و به نزدیکی هر چه بیشتر، همراهی حتا برای زمانی کوتاه و تا رسیدن به آزادی و سازمان دادن کوشش هایی هم آهنگ، یک پارچه و اثر گذار در درون وبیرون ایران دست یافت.

حقیقتن بر ما چه رفته است و در میهن ما باید برای مردم چه گرفتاری ها، رنج ها، سرافکندگی ها وشرمساری های بیشتری پیش آید و چه ویرانی های دیگری رخ دهد تا ما چنین کنیم؟!

 

 

پا نویس:

1 ـ مطمئن باشیم که اگر به ایران یورش نظامی بیاورند، بسیار بسیار سهمگین تر و ویران کننده تر از عراق خواهد بود. یک آن بپنداریم که اگر این پیش بینی حقیقت یابد، و جنگی در گیر شود، ما با آن فاجعه چگونه می توانیم سر کرده و کنار آییم؟ واز ایران جز ویرانه، اشک وآه و ماتم و پشیمانی از بی عملی خود، برای ما چه بر جای خواهد ماند!

2 ـ بخشی از آن هنوز حکایت کودتای 28 مرداد و انتقام جویی در این باره، جان و حسم سخنانش است و این در حالی است که کودتا کنندگان خود به انجام آن سود جویی هاو اشتباه خود اعتراف نموده و از مردم ایران پوزش خواسته اند وحتا گفته اند که ما با این کودتا راه دست یافتن به آزادی و دموکراسی در این را سد کردیم( وهمین امر زبان بیهوده گوی پشتیبانان این کودتای ننگین را که گاه با حسارت آن را حتا "قیام ملی" می دانستند بست و از کار انداخت)ولی این هم میهنان ارجمند دست بردار نیستند و روشن نیست امروز در پافشاری بیهوده بر این امر، به چه چیزی می خواهند برسند و از این سماجت خود چه بهره ای به مبارزه مردم ایران با ابن رژیم حاکم می رسانند؟

3 ـ پرسش همیشگی این است که اگر شربت شهادت، رسیدن بی دردسر به بهشت، با امتیاز بزرگ بخشش همه گناهان پیشین آدمیزاد مسلمان شیعه (البته از گونه اعلای ناب محمدی آن) خوب است، چرا رهبر معظم و خاندان محترم  همراه با خاندان های بزرگ دیگر چون خاندان شیخ ها رفسنجانی، جنتی، خزعلی، مصباح و.. دیگر خاندان های محترم و مسلمان ناب محمدی، بمبی به خود نبسته و خود را در راه "فلسطین مقدس" در گوشه ای از  دنیای بزرک "کفر واستکبار" منفجر نمی فرمایند تا یک راست به بهشت تشریف فرما شوند؟ چرا بیشتر کسانی که در دام نیرنگ های ملایان شربت شهادت نوش می کنند، جوانان مفلوک و بی خبری هستند که میانگین سن آنها به بیست وپنج و سی سال هم نمی رسد؟   
 
این نوشته در 2 یا چند بخش خواهد آمد.
 
شنبه 11 خرداد 1387 ـ 31 می 2008

منبع:پژواک ایران

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

facebook Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

   نسخه‌ی چاپی  

فهرست مطالب کورش گلنام در سایت پژواک ایران 

*نگارش فارسی و دردسرها (بخش دوم و پایانی)
*نگارش فارسی و دردسرها
*بازار شام گزینش ریاست جمهوری در ایران
*تابویی بنام فلسطین (بخش ششم)
*تابویی بنام فلسطین بخش پنجم
*تابویی بنام فلسطین بخش چهارم
*تابویی بنام فلسطین! بخش دوم
*تابویی بنام فلسطین!‏ بخش نخست
*نکته هایی در باره بر خورد با مرگ رفسنجانی
*خرید اسلحه از اسراییل تنها به ماجرای مک فارلین ‏خلاصه نمی شود
*پرسش هایی در باره "گفتگو با یک مامور امنیتی پیشین"‏
*در پشتیبانی از کار تاریخی احمد منتظری
*گردهمآیی در پاسارگاد و برخورد جناب محمد رضا ‏شالگونی
*سرگدشت شگفت انگیز یک نویسنده سوئد
*حزب چپ سوئد، حزبی که جدی گرفته نمی شود
*پیک نت و دنباله روی از سیاست های روسیه
*اسراییل و سیاستی نادرست
*حکومت اسلامی، پشت پرده در گیری های تازه بین اسراییل و حماس
*محکومیت حکومت اسلامی به جنایت علیه بشریت در دادگاه مردمی
*توطئه تازه علی خامنه ای وهاشمی رفسنجانی برای فریب مردم
*منشور ملی و پایه های درست آن
*اعتماد به خاتمی، گم راهی است
*اکنون نوبت آرژانتین است!
*چرایی اعتراف فریدون عباسی دوانی به دروغ گویی
*کانادا و واکسن ضد حکومت اسلامی
*نشست سران جنبش عدم تعهد و شکستی دیگر
*اگر زلزله در جنوب لبنان بود....
*نزدیک شدن سرنگونی بشار اسد و هراس بیشتر خامنه ای
*برای یک ایران آزاد - بخش سوم
*برای یک ایران آزاد - بخش دوم
*برای یک ایران آزاد- بخش نخست
*این هم یک نمونه تلخ دیگر!
*رفتار حکومت اسلامی با افغانستانی ها شرم آور است
*افشاگری های هولناک یک مقام پیشین حکومت و پرسش ها
*اعتماد به حکومت اسلامی، بسیار خطرناک است!
*حلقه گم شده!
*نماز آدینه دو هفته پیش و علامت خامنه ای به بمب گذاران!
*زندگی در گذشته، نقدی بر نوشته علی کشتگر
* نمابش انتخابات و به منبر رفتن خامنه ای
*نمایش انتخابات و کوشش برای حرکتی ملی
*پشتیبانی از درخواست محاکمه علی خامنه ای
*به بهانه نامه نویسی‌ها به خامنه‌ای!
*آن که باید "اقرار به اشتباه" و بد تر از آن اقرار به خیانت کند علی خامنه ای است نه دیگری!
*جنون جنگ
*همه پرسی آزاد، هم چنان بهترین گزینه
*جناب گنجی، شما چرا!
*اداره یک سرزمین شایستگی می خواهد!
*به رهبر خود خوانده: تو برو خود را باش!
*زشتی های روزگار!
*جنبش سبز، هم چنان سبز است!
*سیاست تازه ترکیه، سیاست باخت!
*دشنه در قلب دریاچه ارومیه!
*سوریه وحکومت اسلامی
*آب که از سر گذشت....
*"اصلاح طلبان حکومتی" هم چنان در کج راه!
*مجلس بی اختیار!
*مراکش نیز دچار دگرگونی شد ولی ایران....
*کودتاگران، دو سال پس از کودتا
*حماس و صلح جویی!
*ما و انقلاب در جهان عرب
*کودتا چیان و نیرنگ تازه آنان برای فریب ساده دلان!
*نیروهای نظامی، زمان از دست می رود، به مردم بپیوندید!
*آیا قذافی تا پیش از این دیکتاتور نبوده است؟
*نمی توان انقلاب مصری ها و تونسی ها را هم دزدید!
*اعدام، جنایت است!
*در باره افشاگری های ویکی لیکس
*دانشجویان درخشیدند!
* آمریکا این چنین می خواهد جلو آسیب های ناشی ازافشاگری های ویکی لیکس را بگیرد
*نیرنگ ها رنگ باخته است!
*با نخبگان خود چنین نکنیم! ما وآرامش دوستدار
*راه مرگ و ویرانی!
*طبرزدی ودیگر مبارزان دربند را دریابیم!
*نوری زاد و نوشتن نامه به «رهبر گرامی»!
*دست آورد زیاده گویی ها!
*محکوميت طبرزدی نشان توانايی نيست که درماندگی است!
*دیپلمات های جدا شده و چشم داشت ها
*چرا
*سرانجام به اینجا رسیدند: مکتب ایرانی!
*بنیاد برومند و کاری با «بنیادی» درست!
*نمایشنامه ای به نام «شهرام امیری»!
*جنبش سبز، هر روز یک گام به پیش
*چهره بی پوشش دین اسلام
*جناب شیخ، دروغ نگو
*تصویب یک «کاغذ پاره» دیگر
*مرداب «خودکامگی وترس از جنبش مردمی»!
*گروگان گیری، سیاست شناخته شده حکومت اسلامی
*خون جوشان پنج قربانی دیگر
*سالروز 22 خرداد و هراس کودتاگران
*هدف مند کردن یارانه ها با چه انگیزه هایی؟
*نارسایی در رهبری، نقطه سستی اپوزیسیون - ناتالی بسر
*شفاف گویی رمز پیروزی است
*نخستین نشانه های اثر بخش بودن مبارزه منفی با حکومت اسلامی
*به سوی جبهه سوم
*دختر دانشجو نپذیرفت که به او تجاوز کنیم، بازداشتش کردیم!
*بر ما چه رفته است؟ - ۴
*بر ما چه رفته است؟ (۳)
*بر ما چه رفته است؟(۲)
*چه خبر خوبی!
*بر ما چه رفته است ؟
*نماینده پیشین مجلس: "نظام مشروعیت ندارد"
*اپوزیسیون زیر نورافکن انتخابات قلابی!
*مردم "نقشه های" همه شما را "به هم می ریزند"!
*انتخابات یا مردم فریبی؟!
*لابی های حکومت اسلامی ونقش آنها
*"جمله تاریکیست این محنت سرای"