اعدام، جنایت است!
کورش گلنام

موج اعدام ها در ایران، دامنه بسیار گسترده ای یافته است. حکومت اسلامی درتنگنای"چه کنم ها" و در هراس از خیزش ها وشورش های اعتراضی مردم که زیر فشار ستم گری وبی قانونی، اقتصاد در هم ریخته وگرانی های روزافزون، بی برنامگی ودروغ پردازی های تمام ناشدنی رهبر و دولت کودتاگر، دیر یا زود فرا خواهد رسید، تنها راه به تاخیر انداختن موج آینده این اعتراض ها را ایجاد فضای هر چه بیشتر رعب وهراس در جامعه دیده است. هفته وگاه روزی نیست ک بیگناهی به بهانه های واهی وساختگی به سنگ دلانه ترین وبی شرمانه ترین شیوه ها اعدام نشوند.حکومت پس از اعدام نیز دست بردار نبوده و بدترین وضد انسانی ترین رفتار را با خانواده قربانیان به ویژه اگر سیاسی بوده اند، بکار می گیرد. به زبان روشن تر خانواده ها را نیز شکنجه می کند. یا پیکر بی جان قربانیان را  به خانواده نمی دهد و شبانه و پنهانی در جایی دفن می کند، گاه بی نام ونشانی از مکان آن ها، یا اگر پیکر قربانی را به خانواده بدهند پس از روزها، گاه هفته ها واخیرن(اخیرا")ماه ها سرگردانی ورفتن وآمدن ها، اما واگر ها و شرط نهادن ها و تهدیدها چنین می کند. حکومتی که ادعاهایش گوش فلک را کر کرده است حتا  از یک گرد همایی، بر گزاری یک سوگواری، گفت وگو ومصاحبه نزدیکان یک قربانی جنایت های خود برای اگاه نمودن دیگران نیز هراس دارد چه رسد به خیزش وشورش مردم!
 

آیا عدام "حلال" مشکل ها است؟

در دنیای امروز و با پیشرفت های فراوان در دانش روانشناسی(رشته های گوناگون)، جامعه شناسی، جرم شناسی و ...، راه های پیش گیری از انجام بزه کاری ها و ریشه یابی انگیزه های آن برای از میان برداشتن و یا کاهش میزان ان به یکی از کوشش ها وبرنامه های زیر ساختی مهم کشورهای پیشرفته بدل شده است و روز بروز بر میزان کشورهایی که جزای اعدام را نادرست دانسته و آن را از لیست محکومیت ها بر می دارند، افزوده می شود. ولی  میهن طاعون زده ما ایران، سرآمد کشورهایی شده است که درآن اعدام به امری روزمره مبدل شده است. درک بسیار اندک و وابستگی به قانون های اسلامی دوران نادانی بشر و گسترش دادن باورهای خرافی بی ریشه وبی پایه، دست حاکمان ستم گر را در ایران باز نهاده است تا به هر بهانه ای، هر جا که خواستند چوبه های دار بر پا نموده و جوانان ما را گاه به شکلی گروهی به دار بیاویزند. شوربختانه اعدام در ایران به یک نمایش خیابانی مبدل شده است و حکومت مردم را با ترفندهای شرم اور خود تشویق می کند که تماشاچی این جنایت ها شوند. پیکر بی جان این سوختگان وقربانیان پس ماندگی اندیشه های پوسیده قرون وسطایی آقایان، گاه ساعت ها هم چنان بر چوبه های دارنگاه داشته می شود.

اگر دست اندرکاران بی کفایت حکومت اسلامی اندکی درک داشتند، می توانستند نگاهی به کارنامه سی ودو ساله خود انداخته ونتیجه کار خود را ارزیابی کنند تا بیآموزند که آیا در این سی ودو سال حکومت خود و اعدام هایی که هر روز بر میزان آن افزوده شده جز آن که ایران زیر سایه حکومت آنان اینک به نسبت جمعیت در رده نخست کشورهای اعدام کننده در جهان قرار گیرد، چه بهره وسود دیگری به دست آورده اند؟ چرا نه تنها بزه کاری کم تر نشده است که بر میزان آن نیز هر سال افزوده شده است؟ چرا کوشش های سیاسی آزادی خواهان با وجود همه اعدام های وحشیانه نه تنها کمتر نشده است که افزون تر شده است؟ دست آورد اعدام های سیاسی و غیر سیاسی برای حکومت تنها و تنها، بد نامی، بی اعتباری، بیزاری و بی آبرویی در گستره جهان بوده است. همین ارزیابی کوتاه باید به حکمرانان  بفهماند که هر چه بیشتر اعدام کنند میزان بیزاری ها بیشتر و کوشش ها برای آزادی افزون تر خواهد شد.
 

آیا زندان نمودن یک مجرم بهتر است یا اعدام او؟

پیش از بررسی این امر، می باید یک نکته مهم را یاد آور شد. کم تر پیش آمده است که حکومت اسلامی زندانی ای را، چه سیاسی و چه عادی، پیش از اعدام روزها، ماه ها و یا سال ها شکنجه نکرده و تقریبن "زجرکش" نکرده باشد. در این حکومت چنان جوی بر دستگاه های دادگستری، زندان ها، گردانندگان و نگاهبانان این زندان ها به وجود آورده و چنان بیماران روانی و اوباشی را بکار گمارده اند که زجر وشکنجه زندانی به یک شیوه روزانه و عادی در زندان ها تبدیل شده است. گفتن از شکنجه نیز تنها آزار جسمی وجانی نیست که شکنجه روانی زندانی حتا در بازجویی ها،گفت وگو وپرسش وپاسخ ها نیز حتمن به کار گرفته می شود. هم زمان با بازجویی وشکنجه های جسمی، نگاه داشتن زندانی در سلول انفرادی در ناآگاهی کامل از آن چه در بیرون می گذرد، بی تماس وآگاهی از خانواده در هفته ها و ماه ها، تا کنون درگفتار ونوشتار شماری از زندانیان جان به در برده بارها به میان آمده است.

ـ اصولن زندان را برای این ساخته ودرست کرده اند که بزه کارانی را که قانون مورد پذیرش جامعه را  زیر پا نهاده، به دیگران آسیب رسانده و دارای نابسامانی در اندیشه ورفتار خود بوده وبرای جامعه "خطر آفرین" برآورد می شوندرا برای زمانی که میزان آن را قانون روشن می نماید، از جامعه جدا نموده تا هم جامعه احساس امنیت و آرامش نماید وهم بزه کار آموزش دیده و راه وشیوه خود را دگرگون سازد.

ـ در گذشته ها آموزش وبه سازی زندانی گاه اصلن مورد نظر نبوده است و سخن نخست در مجازات ها را کینه ورزی ویا مجازات برای شکستن تابوهای رایج درجامعه بیان می نموده و مجازات مرگ به شیوه های سخت وگاه بسیار درد آورد و وحشتناکی انجام می شده است(برای نمونه آتش زنان زنانی که به جادوگری متهم می شدند). هر چه انسان پیش رفته تر شده است و از دانش وآگاهی بیشتری بر خوردار شده است، برخوردو نگرشش به بزه کاری  و بزه کار، زندان و زندانی و مجازات ها نیز درگون تر شده و از جنبه تنها مجازات، کینه جویی و جزای تابو شکنی بزه کار به سوی آموزش وبه سازی او پیش رفته است.

مفهوم این گفته این نیست که همه کشورهای پیشرفته اکنون مجازات اعدام را از میان بر داشته اند. برای نمونه  در آمریکا اعدام در شماری از ایالت ها (توجه داشته باشیم که در 15 ایالت آمریکا حکم اعدام لغو شده است و بنا بر گزارش ها، هستند ایالت های دیگری که با وجود این که هنوز اعدام در قانون آن ها هست، ولی دیگر سال ها است که عملن ـ عملا" ـ اعدام در آن جا  انجام نمی شود) نه تنها همچنان اجرا می شود که شمار زیادی از مردم نیز خواستار مجازات اعدام هستند. روشن است که هم انگیزه های اجرای اعدام وچرایی آن برای نمونه در آمریکا می باید جداگانه بررسی شود(که به هر رو جزایی ناپسند و نادرست است) و هم چگونگی انجام اعدام ها و تفاوت های اساسی آن در رعایت دست کم بخشی از حقوق انسانی محکوم و سنجش آن با آن چه امروز درحکومت اسلامی انجام می شود. نکته مهم دیگر این که در برابری با حکومت اسلامی، در آمریکا اعدام سیاسی به شکلی که در ایران اسلامی هست وهیچ انتقاد به دستگاه حکومت تحمل نمی شود، اصولن وجود ندارد.
 

 ولی چرا زندان کردن بزه کاربهتر است از اعدام نمودن او

1 ـ یک قتل و آدم کشی را بررسی کنیم. نخستین نکته ای که می باید به آن توجه کرد این است که آن کسی که می کشد به هر انگیزه که دست به انجام این کار بزند(زورمداری و قدرت خواهی، کینه توزی، درگیری مالی، ناداری، اعتیاد، رشک، بد خواهی و تنگ چشمی در درگیری عشقی، پای بندی به خرافه وسنت ودین ومذهب و...)  در حالت عادی یک انسان تن/درست و دارای همآهنگی(به جای تعادل) روانی نیست. به دیگر سخن او به هنگام آدم کشی، خود گرفتار ناسامانی هایی بوده و نیاز به یاری داشته است. بنا بر این او نیز خود می تواند قربانی نارسایی روانی ویا نابسامانی اجتماعی باشد. اگر در زندگی ورفتار تبه کارانی که گاه میلیون ها انسان را نابود کرده اند، با باریک بینی نگاه کنیم، درک روان پریشی و دیوانگی آنان برای رسیدن به قدرتی همه جانبه را می توانیم دریابیم. رگه های جاه خواهی ها، خودخواهی ها، خود بزرگ بینی ها و...در کسانی چون هیتلر، موسولینی، استالین، صدام حسین یا خمینی وخامنه ای و..، در رفتار، روش ومنش آنان اشکار شده است. همه به گونه ای بیمار روانی بوده و یا کسانی چون خامنه ای هم اکنون هستند. 

2 ـ آن که کشته شده است از دست رفته است وبازگشتی ندارد. با کشتن کشنده او، نه تنها از دست رفته به دست نمی آید که خود ما نیز به یک آدمکشی دیگر دست زده و بنام تنبیه یا شکل بسیار وحشیانه آن "قصاص"، کاری هم آنند کار همآن آدم کش را انجام داده ایم.

3 ـ پیچیدگی انسان از دید من، به گونه ای است که جامعه بشری هیچ گاه نمی تواند از همه رویدادهای دردناکی که انسانی بر انسان دیگر روا می دارد، رها شود. این پیچیدگی ها با افزایش پیشرفت در دانش، تکنیک وصنعت، که درست است  رفاه اجتماعی بیشتری را با خود به همراه آورده است، ولی هم زمان به گونه ای فشار بر انسان ها را نیز افزایش داده ورفتار های عصبی و نابسامانی های روانی بیشتری را نیز ایجاد کرده است. می توان گونه های فراوان بیماری های روانی در جامعه های امروز را با گذشته برابری داد تا موضوع روشن تر شود.

"البته شبوع بیماریهای روانی در گذشته به شدت وکثرت امروز نبوده است ،چرا که [در]هیچ عصری ، عواملی که بر سیستم عصبی انسان فشار وارد می کنند وموجبات نا بسامانی وپریشانی افکار وعواطف وی می گردند مانند عصرحاضر نبوده است.  

گذشته از صداهای گوش خراش کارخانه ها و وسائل نقلیه ، نیازهای بیش از حدانسان ، رقابتها ، تعصبات ، آپارتاید ، جنگهای سرد وگرم و… از یک سوی ودامنه گسترده جهان امروز وافزایش علوم وفنون مختلف وتوجه انسان به آنها وبهت وحیرت روزافزون آدمیان از سوی دگر ،از جمله عواملی هستند که می توانند تعادل روانی وعاطفی انسان را برهم زده وموجبات ناراحتی وپریشان حالی وی را بیش از بیش سبب گردند  بر گرفته از سایتی بنام "میگنا"، بی آن من با همه آن چه در دنباله نوشته آمده از آن میان با دیدگاه های مذهبی/دینی  آن هم خوان بوده باشم.(1) "

"

 "طبق آمار سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۰۹ [،]امروزه حدود ۴۵۰ میلیون نفر از مردم دنیا از بیماری‌های مختلف روحی و روانی رنج می‌برند. طبق آمار دیگری[،] بیماری‌های روانی پس از حوادث غیرعمومی در کشور[،] به‌طور مشترک با بیماری‌های قلبی و عروقی رتبه دوم را در کشور دارد. شیوع اختلالات روانی در جمعیت بالای ۱۵ سال کشور ۲۱٫۳ درصد در مناطق روستایی و ۲۰٫۹ در مناطق شهری برآورد شده است. شایع‌ترین این اختلالات افسردگی بوده. این بیماری ۶۰ درصد مرگ و میر‌های دنیا را به خود اختصاص داده است. طبق این آمار افسردگی چهارمین عامل ناتوانی بوده و به زودی در دنیا به دومین علت شناخته خواهد شد. این در حالی است که در کشور ما افسردگی اولین علت سالیان از دست‌رفته عمر به علت ناتوانی است." بر گرفته از سایت"پزشکان ایران"(2)

هر چه دانش ها تخصصی تر شده وپیچیدگی فن وتکنیک بالاتر رفته است، پیچیدگی انسان ها نیز بیشتر شده ودر نتیجه دانش ها در زمینه روانشناسی، رفتار شناسی فردی و گروهی، جامعه شناسی، آموزش وآموزندگی و امر مهم بررسی های همه جانبه برای "پیش بینی و پیش گیری" از گرفتاری ها و نابسامانی های فردی واجتماعی نیز از اهمیت بیشتری برخوردار شده است.  

 

بنا بر این همین جا می باید یادآور شد که بخشی از آن چه هدف من از گزینش این تیتر برای این پاراگراف بوده است، در باره این حکومت کاربردی ندارد زیرا  این حکومت کاری به دانش امروز، ریشه یابی نابسامانی های فردی، اجتماعی، زیر ساخت ها و برنامه های پیش گیرنده، ایجاد کار، مبارزه با اعتیاد ودیگر آلودگی هابرای کاهش بزه کاری ها ودر یک جمله رفاه اجتماعی و حق نخستین انسان ها و پای بندی به قانون های جهانی نداشته، هم زندانی را گاه سال ها شکنجه می کند و هم پس از آن با شیوه های بسیار اهانت آمیز و خشونت باراعدام می کند.

4 ـ یک مورد مهم دیگر این است که اگر کسی به آدمکشی دست زد، اجرای حکم اعدام به او یاری می دهد که جزای قانونی کار خود را نبیند. یک آن بپنداریم که اگر صدام حسین با آن همه توان و ادعا، آن کاخ ها و آن زندگی اشرافی امروز هم چنان در زندان به سر می برد بر او چه می گذشت! برای تنبیه او زندان بهتر بود و یا اعدام که  او را ازرنج سال ها زندگی حقیرانه و تحقیر آمیز در زندان رها کرد؟

بی انگیزه نیست که اگر تبه کاران بیماری چون علی خامنه ای، شیخ جنتی و یا همین قاضی سعید مرتضوی و سد ها(صد ها)دیگر تبه کار چون او دستگیر شوند، نگارنده از هم امروز می گوید با وجود همه آدمکشی ها و تبه کاری های آنان، با اعدام آنان مخالف هستم. آن ها باید در دادگاه محاکمه و به زندان هایی دراز مدت و شاید برای همه عمر مانده خود محکوم شوند.

5 ـ می توان در زندان با آموزش درست برای به سازی، حتا یک آدم کش بیمار را هم درمان نموده و به آغوش جامعه بازگرداند. کشورهای اسکاندیناوی که اعدام را از میان بر داشته اند، در این باره از بهترین نمونه ها هستند. فراوان بزه کاران و معتادانی هستند که در سال های زندان با رفتار انسانی که با خود دیده و امکان های گفت وگو و آموزشی که برای آنان فراهم آورده اند، امروز خود برای کسانی که پا در راه ناراست پیشین آنان گذاشته اند، به آموزگارانی مبدل شده اند. آنان در کنفرانس ها و نشست های گوناگون شرکت نموده، برای مردم به ویژه جوانان سخن رانی کرده، از پیشینه، تجربه هاو حکایت های تلخ زندگی و راه بازگشت خود به آغوش جامعه گفته واینک همه توان وکوشش خود را بکار میبرند تا دیگران را هشیار کنند.  البته بزه کارانی که تن به بازسازی وبه سازی خود نداده اند نیز هستند و هم چنان در آینده خواهند بود. هنر وسرافزازی بزرگ و مهم این است که میزان بزه کاران را چنین کاهش داد و با تکیه بر دانش و تکنیک های پیشرفته، حتا شمار زیادی از آنان را نه تنها به یک زندگی عادی باز گرداند که به یک آموزگار دگرگون ساخت .

اعدام نفرت انگیز است، خود گونه ای جنایت است و می باید آن را در همه جهان بر انداخت.

 

کوروش گلنام

سه شنبه 21 دی 1389 ـ 11 ژانویه 2011

 

پا نویس:

http://www.migna.ir/ravanshenasii/1389-01-28-06-26-04/418-bimariravani.html 1 ـ

http://www.pezeshkan.org/?p=20375 2 ـ 

منبع:پژواک ایران

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

facebook Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

   نسخه‌ی چاپی  

فهرست مطالب کورش گلنام در سایت پژواک ایران 

*خامنه ای و «ترقه بازی»!
*ما ایرانیان و «حافظه تاریخی»
*گزینش ریاست جمهوری در حکومت اسلامی، یک نمایش ‏خسته کننده!‏
*نگارش فارسی و دردسرها (بخش دوم و پایانی)
*نگارش فارسی و دردسرها
*بازار شام گزینش ریاست جمهوری در ایران
*تابویی بنام فلسطین (بخش ششم)
*تابویی بنام فلسطین بخش پنجم
*تابویی بنام فلسطین بخش چهارم
*تابویی بنام فلسطین! بخش دوم
*تابویی بنام فلسطین!‏ بخش نخست
*نکته هایی در باره بر خورد با مرگ رفسنجانی
*خرید اسلحه از اسراییل تنها به ماجرای مک فارلین ‏خلاصه نمی شود
*پرسش هایی در باره "گفتگو با یک مامور امنیتی پیشین"‏
*در پشتیبانی از کار تاریخی احمد منتظری
*گردهمآیی در پاسارگاد و برخورد جناب محمد رضا ‏شالگونی
*سرگدشت شگفت انگیز یک نویسنده سوئد
*حزب چپ سوئد، حزبی که جدی گرفته نمی شود
*پیک نت و دنباله روی از سیاست های روسیه
*اسراییل و سیاستی نادرست
*حکومت اسلامی، پشت پرده در گیری های تازه بین اسراییل و حماس
*محکومیت حکومت اسلامی به جنایت علیه بشریت در دادگاه مردمی
*توطئه تازه علی خامنه ای وهاشمی رفسنجانی برای فریب مردم
*منشور ملی و پایه های درست آن
*اعتماد به خاتمی، گم راهی است
*اکنون نوبت آرژانتین است!
*چرایی اعتراف فریدون عباسی دوانی به دروغ گویی
*کانادا و واکسن ضد حکومت اسلامی
*نشست سران جنبش عدم تعهد و شکستی دیگر
*اگر زلزله در جنوب لبنان بود....
*نزدیک شدن سرنگونی بشار اسد و هراس بیشتر خامنه ای
*برای یک ایران آزاد - بخش سوم
*برای یک ایران آزاد - بخش دوم
*برای یک ایران آزاد- بخش نخست
*این هم یک نمونه تلخ دیگر!
*رفتار حکومت اسلامی با افغانستانی ها شرم آور است
*افشاگری های هولناک یک مقام پیشین حکومت و پرسش ها
*اعتماد به حکومت اسلامی، بسیار خطرناک است!
*حلقه گم شده!
*نماز آدینه دو هفته پیش و علامت خامنه ای به بمب گذاران!
*زندگی در گذشته، نقدی بر نوشته علی کشتگر
* نمابش انتخابات و به منبر رفتن خامنه ای
*نمایش انتخابات و کوشش برای حرکتی ملی
*پشتیبانی از درخواست محاکمه علی خامنه ای
*به بهانه نامه نویسی‌ها به خامنه‌ای!
*آن که باید "اقرار به اشتباه" و بد تر از آن اقرار به خیانت کند علی خامنه ای است نه دیگری!
*جنون جنگ
*همه پرسی آزاد، هم چنان بهترین گزینه
*جناب گنجی، شما چرا!
*اداره یک سرزمین شایستگی می خواهد!
*به رهبر خود خوانده: تو برو خود را باش!
*زشتی های روزگار!
*جنبش سبز، هم چنان سبز است!
*سیاست تازه ترکیه، سیاست باخت!
*دشنه در قلب دریاچه ارومیه!
*سوریه وحکومت اسلامی
*آب که از سر گذشت....
*"اصلاح طلبان حکومتی" هم چنان در کج راه!
*مجلس بی اختیار!
*مراکش نیز دچار دگرگونی شد ولی ایران....
*کودتاگران، دو سال پس از کودتا
*حماس و صلح جویی!
*ما و انقلاب در جهان عرب
*کودتا چیان و نیرنگ تازه آنان برای فریب ساده دلان!
*نیروهای نظامی، زمان از دست می رود، به مردم بپیوندید!
*آیا قذافی تا پیش از این دیکتاتور نبوده است؟
*نمی توان انقلاب مصری ها و تونسی ها را هم دزدید!
*اعدام، جنایت است!
*در باره افشاگری های ویکی لیکس
*دانشجویان درخشیدند!
* آمریکا این چنین می خواهد جلو آسیب های ناشی ازافشاگری های ویکی لیکس را بگیرد
*نیرنگ ها رنگ باخته است!
*با نخبگان خود چنین نکنیم! ما وآرامش دوستدار
*راه مرگ و ویرانی!
*طبرزدی ودیگر مبارزان دربند را دریابیم!
*نوری زاد و نوشتن نامه به «رهبر گرامی»!
*دست آورد زیاده گویی ها!
*محکوميت طبرزدی نشان توانايی نيست که درماندگی است!
*دیپلمات های جدا شده و چشم داشت ها
*چرا
*سرانجام به اینجا رسیدند: مکتب ایرانی!
*بنیاد برومند و کاری با «بنیادی» درست!
*نمایشنامه ای به نام «شهرام امیری»!
*جنبش سبز، هر روز یک گام به پیش
*چهره بی پوشش دین اسلام
*جناب شیخ، دروغ نگو
*تصویب یک «کاغذ پاره» دیگر
*مرداب «خودکامگی وترس از جنبش مردمی»!
*گروگان گیری، سیاست شناخته شده حکومت اسلامی
*خون جوشان پنج قربانی دیگر
*سالروز 22 خرداد و هراس کودتاگران
*هدف مند کردن یارانه ها با چه انگیزه هایی؟
*نارسایی در رهبری، نقطه سستی اپوزیسیون - ناتالی بسر
*شفاف گویی رمز پیروزی است
*نخستین نشانه های اثر بخش بودن مبارزه منفی با حکومت اسلامی
*به سوی جبهه سوم
*دختر دانشجو نپذیرفت که به او تجاوز کنیم، بازداشتش کردیم!
*بر ما چه رفته است؟ - ۴
*بر ما چه رفته است؟ (۳)
*بر ما چه رفته است؟(۲)
*چه خبر خوبی!
*بر ما چه رفته است ؟
*نماینده پیشین مجلس: "نظام مشروعیت ندارد"
*اپوزیسیون زیر نورافکن انتخابات قلابی!
*مردم "نقشه های" همه شما را "به هم می ریزند"!
*انتخابات یا مردم فریبی؟!
*لابی های حکومت اسلامی ونقش آنها
*"جمله تاریکیست این محنت سرای"