تحفه‌هایی که با پست هوایی امریکایی-فرانسوی تحویل می‌شوند
مجید محمدی

081821B_top.jpg
از پرواز نکبت پاریس-تهران تا پرواز مرگ دوحه-قندهار
 
پرواز ملا عبدالغنی برادر با هواپیمای بوئینگ و نظامی امریکایی از دوحه به قندهار (ام‌القرا و پایتخت معنوی طالبان) و استقبال از این رهبر طالبان در فرودگاه، ایرانیان را به یاد پرواز خمینی از پاریس به تهران می‌اندازد. پرواز خمینی و همراهان به تهران که در اوج توهمات رایج ضدامریکایی، دین محور، و عدالتگرایانه در میان انقلابیون چپ و اسلامگرا انجام شد (حزب توده خمینی را «امام» می‌خواند) و صدها هزار ایرانی را به پیاده‌روی تا بهشت زهرا کشاند، البته در قندهار تکرار نشد، چون طالبان در دهه ۹۰ میلادی نوع حکومت خود را به افعان‌ها به روشنی نشان دادند.
مردم افغانستان نیز در نیمه دهه ۹۰ میلادی دچار این توهم بودند که طالبان برای آن‌ها امنیت و عدالت و معنویت (با قربانی کردن قانون و آزادی) به ارمغان خواهند آورد، اما آن توهم به سرعت تبخیر شد. طالبان در سال ۲۰۲۱ تنها با اتکا به زور (ترور، کشتار جمعی و بمب‌گذاری) و درآمد مواد مخدر و کمک‌های تدارکاتی، اطلاعاتی، و مالی جمهوری اسلامی ایران، روسیه، پاکستان، و قطر به قدرت رسید.
***
 
غفلت از خطر امنیتی اسلام‌گرایی
دولت فرانسه در سال ۱۹۷۹ درک روشنی از جریان اسلام‌گرایی نداشت و روشنفکران و رسانه‌های غالبا چپ آن کشور، نگاهی مثبت به جنبش‌های ضدامریکایی، حتی از نوع قرون وسطایی و اسلامی داشتند. روشنفکرانی مثل فوکو، چنان غرق دریای عرفان و معنویت رهبران دینی شرقی (که می‌خواستند در خمینی تجلی پیدا کند) بودند و تصور می‌کردند پیامبری تازه ظهور کرده است که تمامیت‌خواهی مدرن و سرمایه‌دارانه (پن آپتیکون) و کنترل اجتماعی را در دمکراسی‌ها و جوامع آزاد غربی می‌دیدند، اما در دیدن سبعیت و تمامیت‌خواهی اسلامی ناتوان می‌ماندند. آن‌ها با نادیده گرفتن ادبیات مدرن در باب تمامیت‌خواهی، از نقش اسطوره‌سازی و تقدس در تاسیس نظام‌های اقتدارگرا و تمامیت‌خواه غفلت داشتند.
 
از همین رو، دولت فرانسه راه را بر خمینی و دوستان برای استفاده از فضای آن کشور برای تبلیغات سیاسی و براندازی یک رژیم سکولار باز گذاشت و در نهایت، وی و همراهان را با ایرفرانس برای مردم بعضا متوهم (انقلابیون) و اکثرا بدون صدا (مخالفان انقلاب) ارسال کرد. این غفلت، امروز نیز در میان نگرش احزاب و گروه‌های چپ به اسلام‌گرایی دیده می‌شود. دولت بایدن پس از جمهوری اسلامی ایران، القاعده، و داعش، باید درک روشنی از اسلام‌گرایی داشته باشد و انتظار نمی‌رفت ملاعبدالغنی با هواپیمای نماد ارتش امریکا که در دورانی نقش آزادی‌بخش داشته است، برای مردم افغانستان ارسال شود.
 
دوست غرب، یا جاده صاف‌کن اسلام‌گرایی
نقش دولت قطر نیز در این ماجرا نادیده گرفتنی نیست. دولت قطر برای بر عهده گرفتن نقش رهبری در منطقه، از یک سو پایگاه هوایی در اختیار ایالات متحده می‌گذارد و با جلب حمایت مقامات فیفا، جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ را برگزار می‌کند، و از سوی دیگر با تاسیس شبکه تلویزیونی، به تبلیغات ۲۴ ساعته برای جنبش‌های اسلام‌گرایی منطقه، در کنار تامین مالی گروه‌های مثل حماس و داعش یا باج دهی به سپاه قدس (۵۷ میلیون دلار برای آزادی ۵۷ عضو سپاه که در سوریه اسیر شده بودند)، به جریان‌های ضدامریکایی سوخت‌رسانی می‌کند. دولت قطر با علم به جنایات طالبان در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱، به سکوی پرواز طالبان به قدرت تبدیل شد. دولت قطر رهبران طالبان را ۱۰ سال در آب‌نمک خواباند (تاسیس دفتر طالبان در آن کشور در سال ۲۰۱۱) تا پس از خروج نیروهای امریکایی، به مردم افغانستان تقدیم کند. حیرت‌انگیز است که بخشی از نیروهای ضدامپریالیست غربی، بهترین تریبون خود را برخی شبکه‌هایی می‌دانند که از سوی دولت قطر اداره و تامین مالی می‌شود.
موضوع را نگرفته‌اند
دولت‌های غربی حتی بعد از حملات ۱۱ سپتامبر و ده‌ها عملیات تروریستی داعش در اروپا، هنوز درک روشنی از مخاطرات جریان‌های اسلام‌گرایی افراطی در دنیا ندارند و مستقیم یا غیرمستقیم، منابع خود را در اختیار آن‌ها قرار می‌دهند (مثل تامین مالی مسجد هامبورگ از سوی دولت آلمان، که در اختیار تبلیغات سیاسی و شبکه‌سازی جمهوری اسلامی ایران و حزب‌الله لبنان در اروپا است). در حالی که حتی یک نفر نمی‌تواند در ایران از نهادهای غربی کمک بگیرد تا فعالیتی آموزشی و تبلیغاتی داشته باشد، صدها مسجد و مرکز اسلامی در امریکا و اروپا با منابع جمهوری اسلامی ایران ساخته و اداره می‌شوند.
تا زمانی که بر اساس سیاست هویتی، اسلام‌گرایی بخشی از ظرف تنوع‌خواهی در میان احزاب سیاسی غربی تلقی شود و فعالان سیاسی، دولت‌های غربی را برای هر زشتی در عالم سرزنش کنند (عینا همانند اسلام‌گرایان و کمونیست‌ها) و کسانی مثل ایلهان عمر یا جرمی کوربین در میان احزاب غربی جای داشته باشند، بعید است بتوان تصور کرد که حداقل بخشی از مقامات غربی خطر این جریان را به درستی درک کرده باشند. به همین دلیل، در روزهای بعد از استقرار طالبان در کابل برای توجیه خروج غیرمسئولانه دولت بایدن از افغانستان (روش خروج و نه اصل آن)، رسانه‌ها و سیاستمداران همراه با دولت دارند روی این موضع کار می‌کنند که انتقال قدرت به طالبان بدون خشونت بوده است و طالبان تغییر کرده است. توییتر که مقامات سیاسی غربی را سانسور می‌کند، عکس‌های بستنی‌خوری اعضای طالبان را برای عادی‌‌سازی این گروه منتشر می‌کند.
 
تصور تحول طالبان پس از به قدرت رسیدن، به سرعت باطل شد
طالبان با کشتن سه تظاهرات‌کننده ضدطالبان در جلال‌آباد بعد از سه روز استقرار در کابل، نشان دادند که این تصورات باطل است. آن‌ها در بدخشان، دختران را به زور از والدین‌شان جدا کردند و برای بهره‌برداری جنسی با خود بردند، زنان را برای خروج از خانه بدون همراهی مرد محرم کتک زدند، و تعدادی از سران‌شان وعده ریشه‌کن ساختن هزاره‌ها و سایر شیعیان و حتی ایرانیان را تحت عنوان رافضی و مجوس دادند. رسانه‌های همراه با دولت بایدن و بوق‌های تبلیغاتی جمهوری اسلامی ایران، اکثرا (به استثنای روزنامه جمهوری اسلامی) این موارد را پوشش نمی‌دهند.
وقتی نوبت به اختلافات سیاسی داخلی در امریکا می‌رسد، احزاب چپ مخالفان خود را برای هر گونه فکر و اندیشه، نژاد‌پرست و شایسته حذف از عرصه عمومی می‌دانند، اما حاضرند به طالبان با تاریخی از قساوت و جنایت، بالاخص علیه زنان و اقلیت‌ها، شانس دوباره‌ای برای حکومت بدهند و آن‌ها را بدون هیچ شاهدی «تحول یافته» معرفی کنند.
اگر در اختیار خمینی گذاشتن رسانه‌های فرانسه و بریتانیا و امریکا برای تبلیغات سیاسی و ایرفرانس برای پرواز به تهران، توانست خمینی را به دوست این کشورها تبدیل کند، انتقال ملاعبدالغنی برادر با هواپیمای امریکایی نیز همان کارکرد را خواهد داشت. خمینی و ملا برادر و دیگر رهبران اسلام‌گرا، این گونه اعمال را به عنوان نشانه‌های ضعف تمدن و کشورهای غربی می‌گیرند و نه قوت آن‌ها. قدردانی، ارزشی است که اسلام‌گرایان بویی از آن نبرده‌اند. مشکل ارتش‌ها و دولت‌های غربی و همپیمانان آن‌ها در برخورد با جریان‌های اسلامگرا در چند دهه اخیر، آن بوده که تصور می‌کرده‌اند می‌توانند دشمنان خود را با دادن مجال، رفتارهای دوستانه، و خرج کردن پول و دادن واکسن مجانی، به دوست تبدیل کنند و توجه نداشته‌اند که اسلام‌گرایان و اسلام‌گرایی، اصولا با تنفر از غرب و دلبستگان به این تمدن آغاز شده است و بدون این تنفر، چیز زیادی از آن باقی نمی‌ماند.
تصوری که دولت کارتر نسبت به رژیم خمینی داشت، این بود که اگر این رژیم دوست امریکا نباشد، حداقل به خاطر کمک به انتقال مسالمت‌آمیز قدرت، با امریکا سر دشمنی نخواهد داشت. این تصور با گروگان‌گیری دیپلمات‌های امریکایی و حمایت همه‌جانبه خمینی، به سرعت باطل شد. در روزهای اخیر نیز تصور دولت بایدن این است که طالبان به پایگاه تروریست‌ها علیه امریکا تبدیل نخواهد شد و طالبان علیه امریکا کاری نخواهند کرد. آن‌ها از این رو تصور می‌کنند که پیمان با طالبان، تنش را کمتر خواهد کرد، اما اسلامگرایان به این پیمان‌ها وقعی نمی‌گذارند. این تصور به زودی ابطال خواهد شد، چون ضدامریکایی بودن و ضدامریکایی عمل کردن، رمز استخدام نیرو و جلب کمک مالی به این جنبش‌ها و دولت‌هاست.
زور و تسخیر، مشروعیت سیاسی نمی‌آورد
همان طور که انقلابیون ایرانی در سال ۵۷ با حمله به پادگان‌ها و کلانتری‌ها و آتش زدن و ترور، قدرت را به دست آوردند و تحکیم کردند، و بدین دلیل جمهوری اسلامی ایران هرگز نظامی مشروع نخواهد بود، طالبان نیز با کارزار بمب‌گذاری و خریدن سران قبایل و فرماندهان ارتش به قدرت رسید. این نوع کسب قدرت، مشروعیت ندارد و تنها کسانی که زور و تسخیر را عامل مشروعیت‌بخشی می‌دانند، می‌تواند نظام جمهوری اسلامی ایران، یا طالبان و داعش را مشروع بدانند. پرواز ولی فقیه یا امیرٔالمومنین با جت بوئینگ، چیزی از فلاکت و نکبتی که ایران و افغانستان را فرا گرفته است، نمی‌کاهد.

منبع:ایندیپندنت فارسی


مجید محمدی

فهرست مطالب مجید محمدی  در سایت پژواک ایران 

*تبلیغات سیاسی و «چانه‌زنی در بالا» سطح مهمل‌گویی را ارتقا می‌دهد [2021 Sep] 
*تحفه‌هایی که با پست هوایی امریکایی-فرانسوی تحویل می‌شوند  [2021 Aug] 
*آیا ۳۰ میلیون دوز وارداتی رئیسی هم به ۶۰ میلیون دوز وارداتی روحانی خواهد پیوست؟  [2021 Aug] 
* شعارهای مترو صادقیه و پاساژ علاء‌الدین به شعارهای ملی تبدیل خواهند شد [2021 Jul] 
*جمهوری اسلامی ایران دوران سختی در پیش رو دارد [2021 Jul] 
*چشم‌اندازهای دولت ابراهیم رئیسی  [2021 Jun] 
*آینده‌ سیاسی محمدجواد ظریف  [2021 Jun] 
*روش‌های رقابت میان نامزدهای «نظام» [2021 Jun] 
*چهار محور تبلیغات سیاسی به نفع حماس و جهاد اسلامی [2021 May] 
*جانشینی خامنه‌ای + بازیگران کلیدی در رویداد ۲۸ خرداد ۱۴۰۰  [2021 Apr] 
*سه گونه سفارت جمهوری اسلامی ایران در ایالات متحده و کانادا  [2021 Apr] 
* ایرانیان سال را با هشت دروغ خامنه‌ای آغاز کردند  [2021 Mar] 
*سمت و سوی پنج پرونده امنیتی جمهوری اسلامی [2021 Mar] 
*دانشگاه مریلند یا آشپزخانه‌ بیت، سپاه و دستگاه‌های امنیتی؟  [2021 Mar] 
* اسلامی‌سازی علوم؛ از آکادمی منیر‌الدین حسینی و مغازه مصباح تا دانشگاه هاروارد [2021 Feb] 
*دلایل توقیف نفتکش و غنی‌سازی ۲۰ درصدی در آستانه انتقال قدرت در آمریکا [2021 Jan] 
*کارنامه‌ی بی‌حاصل سیاست مماشات و خشنود‌سازی برای مهار جمهوری اسلامی [2020 Dec] 
*در «بیت» خامنه‌ای چه می‌گذرد؟  [2020 Nov] 
*در جنگ ایران و عراق هر دو کشور شکست خوردند هیچ جنگی مقدس نیست [2020 Sep] 
*نوبت بازنشستگی سیاسی حسن روحانی فرا رسیده است [2020 Jul] 
*بازار پر رونق پیامبری، مهدویت و ارتباط با امام زمان در ایران [2020 Jun] 
*دشمنی که نمی‌شناسند، سه افسانه‌سازی غالب در مورد ایالات متحده آمریکا [2020 May] 
*برنامه‌ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برای ایران چیست؟  [2020 May] 
*میزان بی‌اطلاعی از مسائل ایران در گزارش‌های رسانه‌های غربی حیرت‌آور است [2020 May] 
*خامنه‌ای: القای توهم منجی و فرار از پاسخگویی [2020 Apr] 
*«نابحران» کُرونا و تحریم‌ها: نظام و لابی آن فرصتی برای تجدید قوا یافته‌اند [2020 Apr] 
*پنج موج مهاجرت از جمهوری اسلامی، موج پنجم به غارتگران منابع کشور تعلق دارد، [2020 Feb] 
*لابی جمهوری اسلامی ایران هم مانند خود آن غیرعادی است  [2020 Jan] 
*پنج افسانه در مورد قاسم سلیمانی [2020 Jan] 
* از نظام قرار نیست «چیزی» باقی بماند  [2019 Dec] 
*آدرس‌های غلط تحلیلی در مورد اعتراضات آبان ۹۸ [2019 Nov] 
*از «یانکی گو هوم» تا «ایران برو بیرون»  [2019 Oct] 
*مغازه‌ی دو نبشی که جمهوری اسلامی باز کرده است  [2019 Oct] 
*روزی که «نرمش قهرمانانه‌ی- ۲» فرا خواهد رسید [2019 Oct] 
*مداح اسرائیلی دیگر چه صیغه‌ای است؟ روش خلق این شتر گاو پلنگ  [2019 Sep] 
*چرا مردم ایران علیه رژیم به خیابان‌ها نمی‌آیند؟  [2019 Aug] 
*از همه‌ی دنیا طلبکارند، با همه‌ی نکبت و فلاکتی که به ارمغان آورده‌اند [2019 May] 
*روش‌های مهندسی عقیدتی‌ـ‌سیاسی تجمعات [2019 Apr] 
*یورونیوز فارسی آشکارا به دیگر بوق‌های تبلیغاتی فارسی‌زبان پیوسته است [2019 Apr] 
*مردم ایران در دوران گذار، به رهبرانی مثل ترامپ نیاز دارند [2019 Jan] 
*از زهرا کاظمی ‌تا جمال خاشقجی: رسوایی رسانه‌های غربی در گزارش نامتوازن قتل دو روزنامه‌نگار [2018 Oct] 
*سوریه‌ای شدن، نه؛ یمنی سازی و ونزوئلایی شدن، آری [2018 Oct] 
* کدام یک مبتذل است: موسیقی سوسن و جواد یساری یا امضای نامه‌ی لابی جمهوری اسلامی؟  [2018 Jul] 
*سه (بعلاوه یک) سناریو برای سقوط جمهوری اسلامی [2018 Jul] 
* شش نمایش تهوع‌آور در حکومت اسلامی  [2018 Jul] 
*رهبران ایران اشغالگرند، یا هموطن؟ [2018 Jun] 
* تمام دروغ های ظریف  [2018 Jun] 
*اردک شَل روحانی، آغاز فروپاشی سیاسی [2018 May] 
*رادیو فردا به یک خانه‌تکانی جدی نیاز دارد [2018 Apr] 
*کاهش میانگین سن ازدواج دختران در ایران؛ چرا؟ [2018 Apr] 
*مرثیه ‌ای برای همه‌ء غرب ‌ستیزان  [2018 Mar] 
*تراژدی اسلام‌شناسی، خاورمیانه‌شناسی و ایران‌شناسی در دانشگاه‌های ایالات متحده  [2018 Feb] 
*رژیم‌های سیاسی با همه‌پرسی ساقط نمی‌شوند [2018 Feb] 
*محمود احمدی نژاد: «رهبر انقلابی» که غیبش زد  [2018 Jan] 
*پا گذاشتن جمهوری اسلامی جای پای شوروی  [2018 Jan] 
*چهار ویژگی متمایز کننده‌ خیزش دی ۹۶: جدال با کابوس مستقر [2018 Jan] 
*مهم‌ترین خطر امنیتی کشور: جمهوری اسلامی و تداوم آن  [2018 Jan] 
*«بازندگان جنبش اعتراضی دی ماه ۹۶» [2018 Jan] 
*توهم «تغییر و اصلاح» به پشیمانی رسید [2017 Dec] 
*سپنتا نیکنام و مرگ حاکمیت قانون و حقوق شهروندی  [2017 Nov] 
*اصلاحات سال‌ها پیش مُرد. همین!  [2017 Oct] 
*«جان اسنو» در تهران  [2017 Sep] 
*دشمنی اسلامگرایانه با غرب چه نتایجی دارد؟ [2017 Aug] 
*نظرسنجی‌هایی بدون ارزش علمی [2017 Aug] 
*علی شریعتی: ایدئولوگ نظام سرکوب  [2017 Jun] 
*گام دوم مهندسی انتخابات ۹۶: چینش نامزدها و جهت دادن به کارزارها  [2017 Apr] 
* مهندسی انتخابات ۹۶ آغاز شده است [2017 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2017 Apr] 
*جریان «اصولگرا»: واگرا و آشفته  [2017 Apr] 
*رسانه‌های فارسی‌زبان با مالیات شهروندان و منابع عمومی کشورهای غربی چه می‌کنند؟ [2017 Mar] 
*معضل محمد خاتمی برای «نظام»: ضعیف، کم آزار، اما غیر قابل اعتماد [2017 Feb] 
*چهار روایت شخصی از جنایات داعشی جمهوری اسلامی  [2017 Feb] 
*«آشتی ملی»؛ طرحی توخالی و بی حاصل برای تقرب به خامنه‌ای  [2017 Feb] 
*هاشمی رفسنجانی؛ سیاست‌ورزی اسلامگرایانه در چارچوب ممکن‌ها [2017 Jan] 
*مهندسی غرور ملی با هیچ [2016 Dec] 
*ساختار آسیب‌های اجتماعی در ایران در سه نمودار [2016 Nov] 
*دوازده پرسش پیرامون چرایی و چگونگی پیروزی ترامپ و شکست کلینتون [2016 Nov] 
*واکنش ها به پیروزی ترامپ/ موج نارضایی‌ها، «نخبه‌گرایی، چند فرهنگ‌گرایی و جهان‌گرایی» را به عقب راند [2016 Nov] 
*کودک آزاری جنسی در پناه «بیت» المجرمان [2016 Oct] 
*جنگ با مردگان «غیر خودی»  [2016 Oct] 
*نهادهای پشتیبانی ایدئولوژیک برای استبداد مذهبی، تمامیت خواهی و کشورگشایی درایران  [2016 Oct] 
*مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟  [2016 Oct] 
* انگاره بومی اداره و توسعه: واقعیت یا توهم؟ [2016 Sep] 
*میرقلی‌خان، امیری، دری اصفهانی: گامی کوچک از «قهرمان» تا «جاسوس»  [2016 Sep] 
*کدام‌یک اسلام را دزدیده‌اند: تروریست‌ها یا اصلاح‌طلبان؟ [2016 Jun] 
*نگاهی به نهادها و مبانی تصمیم‌گیری قوه قضائیه جمهوری اسلامی  [2016 May] 
*یک دیدار معمولی، یک عکس عادی، و موجی از اتهام و اعتراض [2016 May] 
*عرصه‌های جدیدی که روحانیت شیعه در نوردیده [2016 Apr] 
*ویروس ضد امریکایی؛ برندگان و بازندگان [2016 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2016 Apr] 
*چرا در انتخابات مهندسی‌شده شرکت می‌کنند؟ [2016 Mar] 
*پدیده های قابل توجه و شگفت انگیز در نتایج انتخابات ۹۴ [2016 Feb] 
*انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه [2016 Feb] 
*چهار دلیل برای ترغیب به مشارکت در انتخابات ۹۴ و نقد آنها  [2016 Feb] 
*تصویب توافق اتمی در ایران: مجلس یا شورای امنیت ملی؟  [2015 Aug] 
*رژیم خمینی چگونه تداوم یافت؟ [2015 Jun] 
*نظام بی‌شرم جمهوری اسلامی: شرم، سیری چند؟ [2015 Mar] 
*قاسم سلیمانی: «الهه مهربانی»، «سردار عارف» یا فرمانده ترور؟ [2015 Mar] 
*معجزه‌ی حکومت ولایی شیعی: یزید نقش امام حسین را بازی می‌کند [2014 Sep] 
*موضوعاتی که صدای آمريکا پوشش نمی‌دهد يا در اولويت آن نيست [2014 Sep] 
*بی بی سیزاسیون صدای امریکا [2014 Sep] 
*داعش، «سپاه قدس» اسلام‌گرایان سنی [2014 Jun] 
*مسجدسازی دولتی به جای ساخت مسکن عمومی [2014 Mar] 
*افسانه‌ی کمبود روحانی شيعه در ايران، مجيد محمدی [2014 Feb] 
*برنامه‌ تلويزيونی روحانی و پنج بازنمايی از وضعيت دولت  [2014 Feb] 
*رژیم تحریم علیه تحریم [2013 Sep] 
*ملی‌گرايی تکثرستيز: ضد غرب و پرونده‌ساز [2013 Aug] 
*سياست‌ورزیِ تهی از شرم [2013 Jul] 
*چرا سفر به ایران را تحریم نمی کنید؟ [2013 Jul] 
*شان يونسکوی رضا داوری: ننگ و آه [2013 Jul] 
*توهمات علی خامنه‌ای [2013 Apr] 
*علی خامنه‌ای و دروغ‌ها، رجزخوانی‌ها و مدعیات بی اساسش [2013 Apr] 
*بخش فلسفه‌ی دانشگاه تهران، دکان علم‌فروشی و مدرک‌سازی [2013 Apr] 
*فرسایش بنیان‌ها و پیوندهای اجتماعی در ایران [2012 Dec] 
*ناشر غير امين و تبليغات سياسی [2012 Jun] 
*تندیس‌های تنفر، اسلام رحمانی و مخاطرات امنیتی اسلام سیاسی [2012 May] 
*خلائق را از براندازی ولایت فقیه می ترسانند [2012 Apr] 
*«جامعه‌ ايران در سراشيبی انحطاط اجتماعی و اخلاقی»  [2012 Mar] 
*مطالعات خاورمیانه یا بسط تنفر، بی خیالی و پرده پوشی [2012 Mar] 
*روشنفکران دینی و مقدسات مردم [2012 Mar] 
*آمريکاستيزی روشنفکران ـ فعالان چپ ايرانی: سندرم "از موضع بالا" [2012 Mar] 
*امپریالیسم و ادبیات لجن مالی در سنت سیاسی چپ [2012 Feb] 
*مشکلات دروازه بانان سابق رسانه‌ها [2012 Jan] 
*کارنامه‌ی سياه و سوگناک دين سازمان‌يافته [2011 Dec] 
*صدايش را در نخواهند آورد [2011 Dec] 
*دين سازمان‌يافته، مروج تنفر و تبعيض [2011 Dec] 
*بیست روش گریز از پاسخ گویی: نقدی بر گزارش جمهوری اسلامی به کمیته حقوق بشر سازمان ملل [2011 Dec] 
*آیا بدون دین سازمان یافته، دنیای بهتری نمی داشتیم؟ [2011 Nov] 
*همه از دولت‌ها پول می گیرند، اما ...  [2011 Nov] 
*در جستجوی فرزندان از دست رفته  [2011 Nov] 
*رهبر بعدی چگونه تعیین خواهد شد؟  [2010 Jun] 
*يک دروغ بزرگ ديگر؛ فساد اخلاقی ساختاری غرب [2010 May] 
*جنبش سبز: اسلامگرا یا سکولار  [2010 May] 
*شهرنشينی، دانشگاه و طبقه متوسط: تهديدات امنيتی عليه ولايت فقيه [2010 Apr] 
*از ربانی سالاری به اوباش سالاری؛ تحول ساختار قدرت در جمهوری اسلامی  [2010 Mar] 
*رهبر جمهوری اسلامی و مداحی به قصد تقرب  [2010 Feb] 
*هشت تحليل غلط؛ پيش و پس از انتخابات رياست جمهوری  [2010 Feb] 
*زمان محاکمه‌ی خامنه‌ای در دادگاه جنایی بین‌المللی فرا رسیده است  [2009 Jul] 
* الگوهای رایج فریب‌کاری در نظام جمهوری اسلامی  [2009 Feb]