اردک شَل روحانی، آغاز فروپاشی سیاسی
مجید محمدی

 اصلاح‌طلبان در دی ۹۶ به آخر خط وعده‌های توخالی و رژیم انتخاباتی «بد و بدتر» رسیدند.

آنها با قرار گرفتن در کنار ماشین سرکوب نشان دادند که وفاداری‌شان به ولی فقیه است و نه مخالفان و منتقدان وضعیت موجود. با پایان برجام (۵+۱) اعتدالگرایان (چپ و راست) نیز نمایش تنش‌زدایی قلابی‌شان را پایان یافته خواهند دید به ویژه وقتی تحریم‌های نفتی بازگردد. بدین ترتیب مهم‌ترین دستاورد روحانی با خروج ایالات متحده در حالت تعلیق قرار گرفت. در سه سال آینده دولتی که ادعا می‌کند مطالبات مردم را نمایندگی می‌کند یک اردک شَل خواهد بود بدون هیچ گونه سرمایه‌ی سیاسی.

در طرف مقابل روحانی نیز احمدی نژاد و دوستان قرار دارند که در پی اهداف خود در براندازی نظام تعجیل دارند. به همین دلیل روحانی بعد از خروج ایالات متحده از برجام هیچ سخنی مبنی بر خروج ایران از این توافق نگفت. خامنه‌ای نیز که گفته بود در صورت پاره شدن برجام توسط ایالات متحده آن را آتش خواهد زد این تهدید توخالی را اجرا نخواهد کرد چون روحانی بدون هماهنگی با وی از برجام اروپایی دفاع نمی‌کرد.

پایان توافق برجام و اصلاح‌طلبی به شکلی که آنها را می‌شناختیم، ناراضیان از سیاست داخلی و خارجی موجود در کشور را در یک صف قرار خواهد داد: گذر از بخش اعتدالگرا و اصلاحگرا و آماده شدن برای براندازی. البته ناراضیان ممکن است در شکل براندازی طرح‌های متفاوتی داشته باشند اما بسیار دشوار خواهد بود که دوباره بازگشته و از سیاست دلواپسان در حوزه‌ی خارجی و اصلاح‌طلبان ولایت‌محور در سیاست داخلی دفاع کنند. آنها دیگر نه گزینه‌ای دارند (برنامه‌ی توهمی اصلاح‌طلبانه در حوزه‌‌ی داخلی یا همان بدها) و نه امیدی (گشایش‌های اقتصادی وعده داده شده در حوزه‌ی خارجی).

مقامات جمهوری اسلامی تلاش کرده و خواهند کرد خروج ایالات متحده از برجام را رخدادی کم اهمیت جلوه دهند اما سرگیجه گرفتن آنها در سناریوهای واکنش به تصمیم ترامپ دقیقا از دستپاچگی آنها و گره خوردن برجام به شیشه‌ی عمر نظام حکایت دارد: از ماندن در برجام اروپایی (دیدگاه روحانی و وزارت خارجه) تا خروج از ان‌پی‌تی (دبیر شورای عالی امنیت ملی) و شکستن بتون نیروگاه اراک (رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس). اینها بر خلاف ادعای روحانی به معنای «آمادگی در برابر همه‌ی سناریوها» است.

از سخنان و مواضع مقامات جمهوری اسلامی در برابر خروج ایالات متحده از برجام هم تهدید به چشم می‌خورد، هم دلسوزی برای منافع «شیطان بزرگ» و هم بی‌اهمیت یا کم‌اهمیت نشان دادن پیامدهای این اقدام: «ممکن است دو ماه یا سه ماه درگیر آن مشکل باشیم اما از آن عبور خواهیم کرد.» (حسن روحانی، ایسنا ۱۸ اردیبشهت ۱۳۹۷) اینها را نیز باید در کنار دیگر وعده‌های مقامات مثل عدم فیلتر نشدن شبکه‌های اجتماعی، رفع حصر، پایان گشت ارشاد و اشتغال قرار داد.

امید واهی به اروپایی‌ها

دولت‌های اروپایی ممکن است تلاشی برای تضعیف نظام انجام ندهند اما هنگامی که رژیم در سرازیری سقوط قرار گرفت نیز به داد آن نخواهند رسید. این فیلم را همه در تحولات لیبی دیده‌ایم. همانطور که بسیاری از اروپایی‌ها در برابر ارتش هیتلری می‌گریختند و با کمونیست‌های روسی هم در دوره‌ای پالوده می‌خوردند در این مورد نیز در کنار جمهوری اسلامی قرار گرفته‌اند اما پس از چندی وقتی قرار باشد حساب و کتاب‌هایشان را چک کنند حتی چپ‌ترین آنها در کنار ایالات متحده قرار خواهند گرفت. آنها وقتی در معرض تهدیدی قرار گیرند به یاد می‌آورند که باید به سراغ ناجی همیشگی بروند. غیر از آن مشخص نیست که دولت‌های اروپایی چگونه می‌خواهند منافع حاصل از داد و ستد با اقتصاد ۱۸٫۵ تریلیون دلاری ایالات متحده را با منافع اقتصادی ارتباط با اقتصاد ۴۰۰ میلیارد دلاری ایران تاخت بزنند.

از فروپاشی اجتماعی و اقتصادی تا فروپاشی سیاسی

فروپاشی اجتماعی ایران از اواسط دهه‌ی هشتاد آغاز شده و همچنان تداوم یافته است. آمار جرائم و حاشیه‌نشینی و کارتن‌خوابی و فقر و بیکاری چنین روندی را نشان می‌دهد. فروپاشی اقتصادی در دوران تحریم‌های نفتی کلید زده شد و حتی تزریق ۱۵۰ میلیارد دلار به حکومت توسط اوباما- به علت هزینه‌بر بودن مداخلات منطقه‌ای- نتوانست آن را به عقب بازگرداند. فساد، اتلاف و ناکارآمدی فراگیر و ساختاری شده است. دلار ۷۲۰۰ تومانی در کنار توقف طرح‌های عمرانی و تعطیلی کارخانه‌ها نشانه‌ی بسیار روشنی از فروپاشی اقتصادی هستند. وفادارترین مقامات حکومتی (مثل احمد جنتی) به وجود ایرانیانی که شب سر گرسنه بر زمین می‌گذارند اعتراف دارند. حکومت با چهل میلیون نانخور و حدود ۲۰۰ هزار مدیر رانتخوار حداکثر می‌تواند کشور را از این روز تقویمی به روز دیگر بکشاند. دو فرایند فروپاشی اجتماعی و اقتصادی، فرایند فروپاشی سیاسی رژیم را تقویت خواهند کرد. ممکن نیست یک چهارم جمعیت کشور در حلبی‌آبادها و بیغوله‌ها (رژیم اسم اینها را گذاشته «بدمسکن») زندگی کند و سیاست آن کشور به روال عادی‌اش ادامه پیدا کند. ممکن نیست رژیمی سرویسی را که چهل میلیون نفر از آن استفاده می کنند فیلتر کند و هیچ پیامدی بدین واسطه گریبانش را نگیرد.

محاسبه سود- زیان تداوم رژیم

امروز تداوم رژیم نه به نفع ایالات متحده و متحدان اروپایی‌اش است، نه به نفع قدرت‌های منطقه‌ای مثل ترکیه و اسرائیل و عربستان سعودی است و نه به نفع همسایگان ایران (از پاکستان و افغانستان تا آذربایجان و کردهای عراقی). سه کشور اروپایی صرفا از دیدگاه منافع اقتصادی خواهان تداوم برجام بوده‌اند. زیان تداوم رژیم از سود تداوم آن بیشتر شده است. تداوم رژیمی یاغی در جهت هیچ یک از اهداف سیاسی و اقتصادی قدرت‌های بزرگ و قدرت‌های منطقه‌ای نیست. حتی چین و روسیه نیز از سرنگونی رژیم ضرری را متحمل نخواهند شد که قابل جبران نباشد. جمهوری اسلامی دوست و هم‌پیمانی قابل اتکا ندارد. همراهان جمهوری اسلامی مثل حزب‌الله لبنان و رژیم اسد و حوثی‌ها تنها انگل‌های دلارهای نفتی ایرانند و نه هم‌پیمان ایران.

ترس‌های توهمی از پایان برجام

مخالفان تصمیم ترامپ می‌گویند خروج ایالات متحده از برجام باعث خواهد شد ایران نتواند به اقتصاد جهانی بپیوندند. اما چهار دهه از عمر این رژیم گذشته و رژیم هرگز در پی انجام چنین کاری نبوده است. از حرکت آن در چهار دهه گذشته می‌توان فهمید که در آینده نیز چنین عزمی وجود نخواهد داشت. پیوستن ایران به اقتصاد و جامعه‌ی جهانی هیچگاه در برنامه‌های جمهوری اسلامی نبوده است وگرنه به شیوه‌ی دیگری رفتار می‌کردند.

می‌گویند برجام جلوی مسابقه‌ی تسلیحات اتمی در منطقه را گرفته و می‌گیرد. برجام با دادن امکان بلندپروازی‌های منطقه‌ای به جمهوری اسلامی به مسابقه‌ی تسلیحاتی از جمله تسلیحات اتمی در خاورمیانه دامن زد و جلوی آن را نگرفت. برجام تضمین‌کننده‌ی عدم دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای نیز نبوده و نیست. تنها خوش‌باوران و خوش‌خیالان با فتوای کسی که هر روز دروغ می‌گوید خام می‌شوند.

می گویند پایان برجام بر رنج ایرانیان خواهد افزود. مسئول رنج‌های مردم ایران حکومت آن و سیاست‌هایش است و نه خروج ایالات متحده از یک توافق.

می‌گویند خروج ایالات متحده مردم را در برابر غرب و پشت سر رژیم متحدتر خواهد کرد. قائلان به سیاست خشنودسازی جمهوری اسلامی چهار دهه است که این سخن بی اساس را تکرار می‌کنند که مخالفت دولت‌های خارجی با جمهوری اسلامی یا فشار بر آن مردم را پشت سر رژیم بسیج می‌کند اما تظاهرات سراسری دی‌ماه ۹۶ یک سال بعد از روی کار آمدن ترامپ این سخنان شعبده‌بازانه را باطل کرد.

می‌گویند برجام در جهت صلح در منطقه است. برجام در سه سال گذشته هیچ تاثیری بر ایجاد صلح و ثبات در منطقه، میانه‌روی حکومت، ورود جمهوری اسلامی به جامعه‌ی بین‌المللی، و پیشگیری از مسابقه‌ی اتمی در منطقه نداشته و در آینده هم نخواهد داشت. کسی به برجام و توافق میان اوباما و خامنه‌ای اعتماد ندارد. گروه‌هایی که امروز در مخالفت با ترامپ از مداخلات منطقه‌ای جمهوری اسلامی انتقاد می‌کنند هفت سال در برابر این مداخلات سکوت کرده بودند. خروج ترامپ از برجام دهان آنها را باز کرده است.

می‌گویند تنها روش حل مشکلات با ایران دیپلماسی و مذاکره است. رژیم ایران یک رژیم عادی نیست که مقابله با آن تنها با روش‌های دیپلماتیک ممکن باشد. تنها در سایه تهدید دائمی است که رژیم‌های یاغی دست از یاغیگری بر می‌دارند. راه حل نهایی نیز براندازی این رژیم‌هاست؛ نخست از راه‌های غیرخشونت‌آمیز و اگر ممکن نبود با واکنش به آنها در مواردی که دست به خشونت می‌زنند.

چرا برجام مرد؟

اول به این دلیل که توافقی نبود که منافع طرف‌ها را تامین کند. برجام نه متضمن منافع و امنیت ملی مردم ایران بود و نه متضمن منافع و امنیت ملی مردم امریکا. در ایران مردم و رسانه‌ها حق ندارند در حوزه‌ی سیاست خارجی نظر بدهند و حتی در دوران بیعت نیز سیاست خارجی همه‌ی نامزدهای شواری نگهبان یکی است اما در ایالات متحده مردم نامزدی را انتخاب کردند که منافع و امنیت ملی آنها را تامین کند. طبیعی است که وقتی یک طرف در آن منفعتی نبیند از آن خارج می شود.

دوم به این دلیل که این توافق هم مثل بسیاری از دستاوردهای اوباما بر اساس نظر و خواست رئیس دولت بدون توجه به نظر کنگره به پیش برده شده بود. اگر این توافق در کنگره به تصویب رسیده بود به این راحتی نمی‌شد آن را لغو کرد و البته اگر سر و کارش به کنگره می‌افتاد حتما به انجام نمی‌رسید.

و سوم آنکه برجام هیچ ساز و کاری را برای کنترل برنامه‌های پیوسته به برنامه‌ای اتمی مثل برنامه‌ی موشکی پیش‌بینی نکرده بود و و همین نقائص مایه‌ی مرگ آن شده است. اروپایی‌ها نیز وقتی قرار باشد خود با این قرارداد منافع و امنیت‌شان را تامین کنند و بُرد موشک‌های جمهوری اسلامی به آنها برسد و تهدید شوند حتما در آن تجدید نظر خواهند کرد.

براندازی موهبتی است که به مردم ایران تعلق دارد

فروش نفت رگ حیاتی جمهوری اسلامی است: تا فروش نفت ادامه دارد تروریسم، مداخلات خارجی، برنامه‌ی اتمی و دو ماشین سرکوب و تبلیغات حکومت ادامه حیات می‌دهند. درآمد نفتی کشور عمدتا هزینه‌ی اینگونه امور می‌شود و نه رفاه حال مردم ایران. کسانی که از ادامه‌ی فروش نفت جمهوری اسلامی با مخالفت با تحریم‌ها دفاع می‌کنند از تزریق سالانه ده‌ها هزار میلیارد تومان به دیوان‌سالاری دینی و ده‌ها میلیارد دلار به دیوان‌سالاری نظامی رژیم دفاع می‌کنند. از عادی ساختن روابط اقتصادی و سرمایه‌گذاری خارجی تنها دیوان‌سالاری نظامی و امنیتی در کنار دیوان‌سالاری دینی بهره می‌برند و نه مردم عادی. سهم مردم عادی در هر شرایطی فقر و تورم و بیکاری بعلاوه‌ی تحقیر و تبعیض هر روزه است. در حوزه‌ی سیر شدن شکم‌ها نیز رژیم مدعی خودکفایی گندم است. در این حال بود و نبود برجام چه تفاوتی به حال آنها می‌کند؟! اما نبود برجام کاست حکومتی را مورد تهدید قرار می‌دهد.

بلافاصله بعد از اعلام ترامپ مبنی بر خروج ایالات متحده از برجام، ترس‌محوران و ضدامپریالیست‌ها شروع کردند به جنگ‌طلب خواندن مخالفان برجام و ترساندن مردم از جنگ و بمب و حرف‌های بی‌اساسی مانند اینکه: امریکا نجات‌بخش مردم ایران نخواهد بود. ولی خروج ایالات متحده از برجام برای نجات مردم ایران نبوده است؛ برای مهار جمهوری اسلامی و کاهش مخاطرات امنیتی آن برای دنیاست که البته مردم ایران را نیز شامل می‌شود. مردم ایران بعد از خروج ایالات متحده از برجام نباید نگران حمله‌ی نظامی باشند چون سیاست ترامپ تغییر رژیم با حمله‌ی نظامی نیست؛ تغییر رژیم با کمک فشارهای اقتصادی خارجی انجام خواهد گرفت چون رگ حیاتی رژیم شیرهای نفت و گاز است. براندازی رژیم اسلامی مثل همیشه موهبتی است که به مردم ایران تعلق دارد.

 

منبع:کیهان لندن


مجید محمدی

فهرست مطالب مجید محمدی  در سایت پژواک ایران 

* کدام یک مبتذل است: موسیقی سوسن و جواد یساری یا امضای نامه‌ی لابی جمهوری اسلامی؟  [2018 Jul] 
*سه (بعلاوه یک) سناریو برای سقوط جمهوری اسلامی [2018 Jul] 
* شش نمایش تهوع‌آور در حکومت اسلامی  [2018 Jul] 
*رهبران ایران اشغالگرند، یا هموطن؟ [2018 Jun] 
* تمام دروغ های ظریف  [2018 Jun] 
*اردک شَل روحانی، آغاز فروپاشی سیاسی [2018 May] 
*رادیو فردا به یک خانه‌تکانی جدی نیاز دارد [2018 Apr] 
*کاهش میانگین سن ازدواج دختران در ایران؛ چرا؟ [2018 Apr] 
*مرثیه ‌ای برای همه‌ء غرب ‌ستیزان  [2018 Mar] 
*تراژدی اسلام‌شناسی، خاورمیانه‌شناسی و ایران‌شناسی در دانشگاه‌های ایالات متحده  [2018 Feb] 
*رژیم‌های سیاسی با همه‌پرسی ساقط نمی‌شوند [2018 Feb] 
*محمود احمدی نژاد: «رهبر انقلابی» که غیبش زد  [2018 Jan] 
*پا گذاشتن جمهوری اسلامی جای پای شوروی  [2018 Jan] 
*چهار ویژگی متمایز کننده‌ خیزش دی ۹۶: جدال با کابوس مستقر [2018 Jan] 
*مهم‌ترین خطر امنیتی کشور: جمهوری اسلامی و تداوم آن  [2018 Jan] 
*«بازندگان جنبش اعتراضی دی ماه ۹۶» [2018 Jan] 
*توهم «تغییر و اصلاح» به پشیمانی رسید [2017 Dec] 
*سپنتا نیکنام و مرگ حاکمیت قانون و حقوق شهروندی  [2017 Nov] 
*اصلاحات سال‌ها پیش مُرد. همین!  [2017 Oct] 
*«جان اسنو» در تهران  [2017 Sep] 
*دشمنی اسلامگرایانه با غرب چه نتایجی دارد؟ [2017 Aug] 
*نظرسنجی‌هایی بدون ارزش علمی [2017 Aug] 
*علی شریعتی: ایدئولوگ نظام سرکوب  [2017 Jun] 
*گام دوم مهندسی انتخابات ۹۶: چینش نامزدها و جهت دادن به کارزارها  [2017 Apr] 
* مهندسی انتخابات ۹۶ آغاز شده است [2017 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2017 Apr] 
*جریان «اصولگرا»: واگرا و آشفته  [2017 Apr] 
*رسانه‌های فارسی‌زبان با مالیات شهروندان و منابع عمومی کشورهای غربی چه می‌کنند؟ [2017 Mar] 
*معضل محمد خاتمی برای «نظام»: ضعیف، کم آزار، اما غیر قابل اعتماد [2017 Feb] 
*چهار روایت شخصی از جنایات داعشی جمهوری اسلامی  [2017 Feb] 
*«آشتی ملی»؛ طرحی توخالی و بی حاصل برای تقرب به خامنه‌ای  [2017 Feb] 
*هاشمی رفسنجانی؛ سیاست‌ورزی اسلامگرایانه در چارچوب ممکن‌ها [2017 Jan] 
*مهندسی غرور ملی با هیچ [2016 Dec] 
*ساختار آسیب‌های اجتماعی در ایران در سه نمودار [2016 Nov] 
*دوازده پرسش پیرامون چرایی و چگونگی پیروزی ترامپ و شکست کلینتون [2016 Nov] 
*واکنش ها به پیروزی ترامپ/ موج نارضایی‌ها، «نخبه‌گرایی، چند فرهنگ‌گرایی و جهان‌گرایی» را به عقب راند [2016 Nov] 
*کودک آزاری جنسی در پناه «بیت» المجرمان [2016 Oct] 
*جنگ با مردگان «غیر خودی»  [2016 Oct] 
*نهادهای پشتیبانی ایدئولوژیک برای استبداد مذهبی، تمامیت خواهی و کشورگشایی درایران  [2016 Oct] 
*مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟  [2016 Oct] 
* انگاره بومی اداره و توسعه: واقعیت یا توهم؟ [2016 Sep] 
*میرقلی‌خان، امیری، دری اصفهانی: گامی کوچک از «قهرمان» تا «جاسوس»  [2016 Sep] 
*کدام‌یک اسلام را دزدیده‌اند: تروریست‌ها یا اصلاح‌طلبان؟ [2016 Jun] 
*نگاهی به نهادها و مبانی تصمیم‌گیری قوه قضائیه جمهوری اسلامی  [2016 May] 
*یک دیدار معمولی، یک عکس عادی، و موجی از اتهام و اعتراض [2016 May] 
*عرصه‌های جدیدی که روحانیت شیعه در نوردیده [2016 Apr] 
*ویروس ضد امریکایی؛ برندگان و بازندگان [2016 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2016 Apr] 
*چرا در انتخابات مهندسی‌شده شرکت می‌کنند؟ [2016 Mar] 
*پدیده های قابل توجه و شگفت انگیز در نتایج انتخابات ۹۴ [2016 Feb] 
*انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه [2016 Feb] 
*چهار دلیل برای ترغیب به مشارکت در انتخابات ۹۴ و نقد آنها  [2016 Feb] 
*تصویب توافق اتمی در ایران: مجلس یا شورای امنیت ملی؟  [2015 Aug] 
*رژیم خمینی چگونه تداوم یافت؟ [2015 Jun] 
*نظام بی‌شرم جمهوری اسلامی: شرم، سیری چند؟ [2015 Mar] 
*قاسم سلیمانی: «الهه مهربانی»، «سردار عارف» یا فرمانده ترور؟ [2015 Mar] 
*معجزه‌ی حکومت ولایی شیعی: یزید نقش امام حسین را بازی می‌کند [2014 Sep] 
*موضوعاتی که صدای آمريکا پوشش نمی‌دهد يا در اولويت آن نيست [2014 Sep] 
*بی بی سیزاسیون صدای امریکا [2014 Sep] 
*داعش، «سپاه قدس» اسلام‌گرایان سنی [2014 Jun] 
*مسجدسازی دولتی به جای ساخت مسکن عمومی [2014 Mar] 
*افسانه‌ی کمبود روحانی شيعه در ايران، مجيد محمدی [2014 Feb] 
*برنامه‌ تلويزيونی روحانی و پنج بازنمايی از وضعيت دولت  [2014 Feb] 
*رژیم تحریم علیه تحریم [2013 Sep] 
*ملی‌گرايی تکثرستيز: ضد غرب و پرونده‌ساز [2013 Aug] 
*سياست‌ورزیِ تهی از شرم [2013 Jul] 
*چرا سفر به ایران را تحریم نمی کنید؟ [2013 Jul] 
*شان يونسکوی رضا داوری: ننگ و آه [2013 Jul] 
*توهمات علی خامنه‌ای [2013 Apr] 
*علی خامنه‌ای و دروغ‌ها، رجزخوانی‌ها و مدعیات بی اساسش [2013 Apr] 
*بخش فلسفه‌ی دانشگاه تهران، دکان علم‌فروشی و مدرک‌سازی [2013 Apr] 
*فرسایش بنیان‌ها و پیوندهای اجتماعی در ایران [2012 Dec] 
*ناشر غير امين و تبليغات سياسی [2012 Jun] 
*تندیس‌های تنفر، اسلام رحمانی و مخاطرات امنیتی اسلام سیاسی [2012 May] 
*خلائق را از براندازی ولایت فقیه می ترسانند [2012 Apr] 
*«جامعه‌ ايران در سراشيبی انحطاط اجتماعی و اخلاقی»  [2012 Mar] 
*مطالعات خاورمیانه یا بسط تنفر، بی خیالی و پرده پوشی [2012 Mar] 
*روشنفکران دینی و مقدسات مردم [2012 Mar] 
*آمريکاستيزی روشنفکران ـ فعالان چپ ايرانی: سندرم "از موضع بالا" [2012 Mar] 
*امپریالیسم و ادبیات لجن مالی در سنت سیاسی چپ [2012 Feb] 
*مشکلات دروازه بانان سابق رسانه‌ها [2012 Jan] 
*کارنامه‌ی سياه و سوگناک دين سازمان‌يافته [2011 Dec] 
*صدايش را در نخواهند آورد [2011 Dec] 
*دين سازمان‌يافته، مروج تنفر و تبعيض [2011 Dec] 
*بیست روش گریز از پاسخ گویی: نقدی بر گزارش جمهوری اسلامی به کمیته حقوق بشر سازمان ملل [2011 Dec] 
*آیا بدون دین سازمان یافته، دنیای بهتری نمی داشتیم؟ [2011 Nov] 
*همه از دولت‌ها پول می گیرند، اما ...  [2011 Nov] 
*در جستجوی فرزندان از دست رفته  [2011 Nov] 
*رهبر بعدی چگونه تعیین خواهد شد؟  [2010 Jun] 
*يک دروغ بزرگ ديگر؛ فساد اخلاقی ساختاری غرب [2010 May] 
*جنبش سبز: اسلامگرا یا سکولار  [2010 May] 
*شهرنشينی، دانشگاه و طبقه متوسط: تهديدات امنيتی عليه ولايت فقيه [2010 Apr] 
*از ربانی سالاری به اوباش سالاری؛ تحول ساختار قدرت در جمهوری اسلامی  [2010 Mar] 
*رهبر جمهوری اسلامی و مداحی به قصد تقرب  [2010 Feb] 
*هشت تحليل غلط؛ پيش و پس از انتخابات رياست جمهوری  [2010 Feb] 
*زمان محاکمه‌ی خامنه‌ای در دادگاه جنایی بین‌المللی فرا رسیده است  [2009 Jul] 
* الگوهای رایج فریب‌کاری در نظام جمهوری اسلامی  [2009 Feb]