میزان بی‌اطلاعی از مسائل ایران در گزارش‌های رسانه‌های غربی حیرت‌آور است
مجید محمدی

میزان ناآگاهی خبرنگاران و گزارشگران غربی از مسائل ایران برای کسانی که نهادهای نظام و هسته‌ی سخت آن را می‌شناسند و اخبار ایران را در این رسانه‌ها دنبال می‌کنند مایه‌ی شگفتی است. برای پژوهشگران مستقل و آزاد تحولات ایران، گزارش‌های تهی و گاه دروغ این رسانه‌ها در مورد ایران بسیار ناامیدکننده است که ببینند خبرنگاران و نویسندگان رسانه‌ها در دنیای آزاد (اکثرا هویتگرا و متمایل به چپ) مواد و روایت‌های دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی‌را قرقره می‌کنند. این بی‌اطلاعی را در چند وجه توضیح می‌دهم.

خبرنگاران دست‌آموز و مصاحبه‌شوندگان دستچین شده

خبرنگاران دستچین شده‌ای (توسط وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی) که می‌توانند به ایران سفر کنند همه باید موجوداتی بی‌اطلاع، بی‌خاصیت و رام باشند بدون آنکه در عمرشان چیزی علیه جمهوری اسلامی‌و اسلامگرایی گفته باشند. آنها در ایران تنها به همراه ناظر اداره‌ی مطبوعات خارجی می‌توانند به نقاط خاصی بروند (پاساژهای شیک خیابان میرداماد یا مغازه‌های خیابان آفریقا) و با افراد مورد نظر (حسین شریعتمداری کیهان تهران، بسیجیان در نماز جمعه، اعضای مؤتلفه‌ی اسلامی، و معتمدان وزارت اطلاعات) مصاحبه کنند. با این نوع تماس‌ها آنها واقعا تا چه حد می‌توانند تصور واقع‌بینانه‌ای از ایران به دست آورند؟ حیرت‌انگیز است که این خبرنگاران هیچگونه تماسی با تحلیلگران مسائل ایران ندارند. نکته‌ی جالب این است که اینها قبل از سفر به ایران یا مصاحبه با مقامات جمهوری اسلامی‌ کاملا نسبت به مسائل ایران بی‌اطلاع هستند. این را از پرسش‌های آنها می‌توان فهمید.

 

 

 

به عنوان کسی که چهل است در مورد ایران مطالعه می‌کنم و می‌نویسم و ده‌ها کتاب در این مورد (به فارسی و انگلیسی) نوشته‌ام، در بیست سالی که در ایالات متحده هستم (با ده سال فعالیت آموزشی در دانشگاه‌های این کشور) حتی یک خبرنگار آمریکایی یا شبکه‌ی تلویزیونی آمریکایی در موضوعات تخصصی خودم (مثل دستگاه قضایی یا سازمان روحانیت که در باب آنها چندین اثر به زبان انگلیسی منتشر کرده‌ام) با من تماسی نداشته است. آنها اصولا با این موضوعات کاری ندارند. اما تا دلتان بخواهد اعضای لابی جمهوری اسلامی ‌(معرفی شده توسط دولت اوباما) در این رسانه‌ها حضور دارند. آنها اگر در گوگل بر اساس موضوعات خاصی جستجو کنند صدها ایرانی کارشناس و مستقل پیدا می‌کنند که نظراتشان مورد توجه این رسانه‌ها نیست. در نوشته‌های آنها در مورد ایران غیر از اشاراتی به مقامات جمهوری اسلامی‌از فرد دیگری نقل قول نمی‌شود تا دیدگاه مقابل هم آورده شود. در این سال‌ها صدها ایمیل در مورد اطلاعات نادرست آنها به سردبیرانشان فرستاده‌ام ولی اگر کسی آنها را انتقاد کند نادیده گرفته می‌شود. آنها اگر بخواهند با ناظران مسائل ایران مصاحبه کنند به سراغ اعضای لابی جمهوری اسلامی‌ یا چهره‌های مورد نظر حکومت (جواد لاریجانی، علیرضا مرندی) می‌رفته‌اند.

یکبار مصاحبه‌های خبرنگاران انواع رسانه‌های آمریکایی و اروپایی با مقامات جمهوری اسلامی ‌را مرور کنید. همه مثل دیوار در مقابل آنها می‌نشینند و به آنها تریبون می‌دهند که حرف بزنند و برای نظام تبلیغ کنند. به همین علت است که وقتی مقامات جمهوری اسلامی‌ به ایالات متحده سفر می‌کنند انگار عروسی آنهاست یا گویی به مهمانی یا سفر تفریحی رفته‌اند؛ از پیش با همه‌ی رسانه‌ها قرار می‌گذارند و با شور و اشتیاق به دنبال مصاحبه با رسانه‌ها هستند. حتی یک پرسش چالشی از آنها نمی‌شود و اگر خبرنگاری چنین کاری کند رسانه‌اش دسترسی یا سفر به ایران یا مصاحبه با مقامات جمهوری اسلامی‌ را از دست می‌دهد. ظریف و دیگر رفقا چون عدم شجاعت و بدون اصول بودن این رسانه‌ها را می‌شناسند به همان ترتیب با آنها رفتار می‌کنند.

بی‌اطلاعی از صنایع نظامی

خبرنگاران خارجی از حیث اطلاع نسبت به ساختارهای نظامی‌ و فنی در ایران در بی‌اطلاعی مرکّب بسر می‌برند. آنها نمی‌دانند که در ایران اصولا خط تولید و تحقیقات و توسعه و دیگر زیرساخت‌های علمی ‌و فنی وجود ندارد تا بر روی آنها تولید نظامی ‌یا دیگر تولیدات شکل بگیرد. در کشوری که هرگونه تولید مونتاژ است و از جان آدمیزاد تا شیر مرغ وارد می‌شود (حتی سنگ قبر و جانماز) تحقیقات مرتبط با توسعه‌ی سلاح هسته‌ای یا موشکی وجود ندارد. آنها به دلیل همین بی‌اطلاعی مفرط هرگونه وجود موشک و پهپاد در اختیار سپاه را به متخصصان داخلی ایرانی نسبت می‌دهند در حالی که این تجهیزات همه از پاکستان و کره‌ی شمالی و چین و روسیه با نفت و درآمدهای نفتی که برای آنها ارسال می‌شود خریداری می‌شود. بخشی از تجهیزات نیز توسط قاچاقچیان بین‌المللی از کشورهای غربی خریداری شده و برای آنها ارسال می‌شود تا مونتاژ شود.

در موضوع هسته‌ای رسانه‌های غربی برای دو دهه بی‌اطلاعی و فقدان روزنامه‌نگاری جستجوگرانه‌ی خود را اثبات کرده‌اند با ادعای اینکه تجهیزات هسته‌ای در ایران ساخته می‌شود. حتی در یک مورد همکاری‌های هسته‌ای و موشکی جمهوری اسلامی ‌و کره شمالی توسط رسانه‌هایی که امروز به قدرت هسته‌ای جمهوری اسلامی‌ «اعتراف» می‌کنند گزارش نشده است (اگر باور ندارید در آرشیو نیویورک تایمز و وال استریت جورنال از ۱۹۸۹ تا امروز این موضوع را جستجو کنید). نیروهای بسیجی و سپاهی در ایران توان ساخت یک عروسک پلاستیکی یا چرخ گوشت را بطور کامل ندارند چه برسد به سانتریفیوژ. ریاضیدانان و فیزیکدانان ایرانی نیز راه کشورهای غربی را در پیش می‌گیرند. جمهوری اسلامی ‌استاد نامگذاری است اما با نامگذاری آنها تحت عنوان آی ار-۱ یا آی آر-۶ این محصولات به تولید داخلی تبدیل نمی‌شوند! همه‌ی اینها از کره‌ی شمالی و پاکستان یا قطعات آنها از کشورهای غربی خریداری شده و کارخانه‌ی تولیدکننده بر رویش مهر ساخت ایران می‌زند. آیا اینها از خود نپرسیده‌اند که کره‌ی شمالی نفت و منابع دیگر خود را از کجا و با کدام پول تامین می‌کند، کشوری که نه منابع زیرزمینی قابل توجهی دارد و نه صنعت پیشرفته و نه صادرات قابل توجه به غیر از سلاح‌های کشتار جمعی؟!

مشکل نپرداختن به این تبلیغات سیاسی مبنی بر تولیدات داخلی سلاح‌های پیشرفته آن است که افرادی در داخل و خارج این ادعاها را باور می‌کنند و با شیفتگی آنها را به جمهروی اسلامی‌نسبت می‌دهند.

ظرفیت‌های سپاه و بسیج در برگزاری مراسم محرم و زدن موکب و بسیج اتوبوس برای آوردن نیرو به تظاهرات حکومتی و کتک زدن و اعدام و موتورسواری خیابانی است و نه بیشتر. البته دکمه‌ی شلیک موشک‌های خریداری شده از کره شمالی را نیز می‌توانند فشار دهند. هرکس که فراتر از این را به آنان نسبت دهد از شرایط ایران بی‌اطلاع است. روزهای بعد از سقوط جمهوری اسلامی ‌همه‌ی این داستان‌های فریب علمی‌ و فناوری توسط رسانه‌های آزاد داخل کشور گزارش خواهند شد چون با باز شدن درهای بسته‌ی پایگاه‌های بسیج و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مشخص خواهد شد که خط تولیدی در آنها وجود ندارد بلکه تجهیزات یکسره وارداتی بوده‌اند.

بی‌اطلاعی از کار ماشین تبلیغات رژیم

نویسنده‌ای در وبسایت اینترنتی «ام اس ان» از موفقیت ایران در کنترل کُرونا ابراز شگفتی می‌کند. این نویسنده‌ی احتمالا فارغ‌التحصیل شده از رشته‌های قلابی مثل مطالعات قبیلگی (جنسیت، نژاد و قومیت) خبر ندارد که همه‌ی آمارهای ایران در همه‌ی جداولی که سازمان بهداشت جهانی (بهتر است بگوییم سازمان بهداشت چین که بلندگوی دولت کمونیستی چین است) منتشر می‌کند دروغ است. بوق‌های تبلیغاتی داخلی هر روز مطالب این رسانه‌ها را که بر اساس دروغ‌های رژیم تهیه می‌شوند به عنوان اعتراف دشمن به پیشرفت‌های جمهوری اسلامی ‌منتشر می‌کنند و به نادانی آنها در دل می‌خندند. دقیقا به خاطر این سطح از بی‌اطلاعی است که اسلامگرایان شیعه تشویق شده و تصور می‌کنند که می‌توانند دنیا را مدیریت کنند.

به صفحات روزنامه‌ی کیهان چاپ تهران و خبرگزاری‌های فارس و تسنیم نگاه کنید: پر هستند از گزارش‌های رسانه‌ها و اندیشکده‌های آمریکایی (آتلانتیک و شورای روابط خارجی) در مورد قدرت عظیم نظامی‌ جمهوری اسلامی‌ و توان تحقیقاتی رژیم، گویی به زودی همه‌ی دروازه‌های دنیا به روی نظام باز شده و حکومت اسلامی ‌همه‌ی دنیا را خواهد گرفت؛ گویی همه در خدمت جمهوری اسلامی‌هستند و برای بوق‌های تبلیغاتی رژیم مواد تهیه می‌کنند. در همان روزهایی که همه‌ی رسانه‌های متمایل به چپ به تمجید و ستایش قدرت جمهوری اسلامی‌و هر روز قوی‌تر شدن جمهوری اسلامی ‌اشتغال دارند و بوق‌های تبلیغاتی نظام بلافاصله آنها را پوشش می‌دهند، همین بوق‌ها مثل چهل سال گذشته آنها را به سانسور موفقیت‌های جمهوری اسلامی‌متهم می‌کنند.

در سال‌های اخیر ده‌ها وبسایت خبری فارسی‌زبان در خارج کشور بخش انگلیسی دارند و حداقل برخی اطلاعات را منتقل می‌کنند (مثل دروغ بودن آمار مرگ و میر ایران بر اثر ابتلا به کُرونا) اما نویسندگان بی‌انگیزه‌ی این رسانه‌ها در چیدن جداول بین‌المللی و دیگر آمارهای مربوط به ایران حتی زحمت نگاه انداختن به آنها را به خود نمی‌دهند و آمارهای نهادهای تحت سازمان ملل را که از سوی جمهوری اسلامی ‌به آنها داده می‌شود ملاک قرار می‌دهند.

بی‌اطلاعی از ماهیت رژیم

رسانه‌های آمریکا رهبران کره‌ی شمالی را به درستی دیکتاتور می‌نامند اما از رهبران جمهوری اسلامی ‌با عنوان رئیس جمهور و «رهبر عالی» یا آیت‌الله یاد می‌کنند. این نامگذاری نشان می‌دهد که نسبت به دیکتاتوری و تمامیت‌خواهی نظام جمهوری اسلامی‌ کاملا بی‌اطلاع هستند یا اگر می‌دانند با ترس از اتهام ضد اسلامی‌ بودن خامنه‌ای را دیکتاتور نمی‌نامند.

قهرمانان پوشالی و دروغین

کارکنان رسانه‌ها در کشورهای غربی که از حقوق و آزادی‌های حداکثری بدون مسئولیت کافی برخوردارند خود را گاه قهرمان و گاه قربانی تصور می‌کنند اما هیچیک از این دو نیستند. شباهت کیهان چاپ تهران و نیویورک تایمز یا جام جم و واشنگتن پست در گزارش شرایط آمریکا و ایران این موضوع را اثبات می‌کند. آنها کارمندان مؤسسات تجاری‌ هستند که منافع قشر خاصی را تامین می‌کنند. حقیقت و عدالت و قانون برای آنها بیشتر جنبه‌ی ابزاری دارد. اگر چنین نمی‌بود و آنها به دنبال حقیقت می‌بودند باید این را از گزارش مسائل ایران یا دیگر ملت‌های تحت حکومت‌های دیکتاتوری دریافت می‌کردیم.

منبع:پژواک ایران


مجید محمدی

فهرست مطالب مجید محمدی  در سایت پژواک ایران 

*دشمنی که نمی‌شناسند، سه افسانه‌سازی غالب در مورد ایالات متحده آمریکا [2020 May] 
*برنامه‌ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برای ایران چیست؟  [2020 May] 
*میزان بی‌اطلاعی از مسائل ایران در گزارش‌های رسانه‌های غربی حیرت‌آور است [2020 May] 
*خامنه‌ای: القای توهم منجی و فرار از پاسخگویی [2020 Apr] 
*«نابحران» کُرونا و تحریم‌ها: نظام و لابی آن فرصتی برای تجدید قوا یافته‌اند [2020 Apr] 
*پنج موج مهاجرت از جمهوری اسلامی، موج پنجم به غارتگران منابع کشور تعلق دارد، [2020 Feb] 
*لابی جمهوری اسلامی ایران هم مانند خود آن غیرعادی است  [2020 Jan] 
*پنج افسانه در مورد قاسم سلیمانی [2020 Jan] 
* از نظام قرار نیست «چیزی» باقی بماند  [2019 Dec] 
*آدرس‌های غلط تحلیلی در مورد اعتراضات آبان ۹۸ [2019 Nov] 
*از «یانکی گو هوم» تا «ایران برو بیرون»  [2019 Oct] 
*مغازه‌ی دو نبشی که جمهوری اسلامی باز کرده است  [2019 Oct] 
*روزی که «نرمش قهرمانانه‌ی- ۲» فرا خواهد رسید [2019 Oct] 
*مداح اسرائیلی دیگر چه صیغه‌ای است؟ روش خلق این شتر گاو پلنگ  [2019 Sep] 
*چرا مردم ایران علیه رژیم به خیابان‌ها نمی‌آیند؟  [2019 Aug] 
*از همه‌ی دنیا طلبکارند، با همه‌ی نکبت و فلاکتی که به ارمغان آورده‌اند [2019 May] 
*روش‌های مهندسی عقیدتی‌ـ‌سیاسی تجمعات [2019 Apr] 
*یورونیوز فارسی آشکارا به دیگر بوق‌های تبلیغاتی فارسی‌زبان پیوسته است [2019 Apr] 
*مردم ایران در دوران گذار، به رهبرانی مثل ترامپ نیاز دارند [2019 Jan] 
*از زهرا کاظمی ‌تا جمال خاشقجی: رسوایی رسانه‌های غربی در گزارش نامتوازن قتل دو روزنامه‌نگار [2018 Oct] 
*سوریه‌ای شدن، نه؛ یمنی سازی و ونزوئلایی شدن، آری [2018 Oct] 
* کدام یک مبتذل است: موسیقی سوسن و جواد یساری یا امضای نامه‌ی لابی جمهوری اسلامی؟  [2018 Jul] 
*سه (بعلاوه یک) سناریو برای سقوط جمهوری اسلامی [2018 Jul] 
* شش نمایش تهوع‌آور در حکومت اسلامی  [2018 Jul] 
*رهبران ایران اشغالگرند، یا هموطن؟ [2018 Jun] 
* تمام دروغ های ظریف  [2018 Jun] 
*اردک شَل روحانی، آغاز فروپاشی سیاسی [2018 May] 
*رادیو فردا به یک خانه‌تکانی جدی نیاز دارد [2018 Apr] 
*کاهش میانگین سن ازدواج دختران در ایران؛ چرا؟ [2018 Apr] 
*مرثیه ‌ای برای همه‌ء غرب ‌ستیزان  [2018 Mar] 
*تراژدی اسلام‌شناسی، خاورمیانه‌شناسی و ایران‌شناسی در دانشگاه‌های ایالات متحده  [2018 Feb] 
*رژیم‌های سیاسی با همه‌پرسی ساقط نمی‌شوند [2018 Feb] 
*محمود احمدی نژاد: «رهبر انقلابی» که غیبش زد  [2018 Jan] 
*پا گذاشتن جمهوری اسلامی جای پای شوروی  [2018 Jan] 
*چهار ویژگی متمایز کننده‌ خیزش دی ۹۶: جدال با کابوس مستقر [2018 Jan] 
*مهم‌ترین خطر امنیتی کشور: جمهوری اسلامی و تداوم آن  [2018 Jan] 
*«بازندگان جنبش اعتراضی دی ماه ۹۶» [2018 Jan] 
*توهم «تغییر و اصلاح» به پشیمانی رسید [2017 Dec] 
*سپنتا نیکنام و مرگ حاکمیت قانون و حقوق شهروندی  [2017 Nov] 
*اصلاحات سال‌ها پیش مُرد. همین!  [2017 Oct] 
*«جان اسنو» در تهران  [2017 Sep] 
*دشمنی اسلامگرایانه با غرب چه نتایجی دارد؟ [2017 Aug] 
*نظرسنجی‌هایی بدون ارزش علمی [2017 Aug] 
*علی شریعتی: ایدئولوگ نظام سرکوب  [2017 Jun] 
*گام دوم مهندسی انتخابات ۹۶: چینش نامزدها و جهت دادن به کارزارها  [2017 Apr] 
* مهندسی انتخابات ۹۶ آغاز شده است [2017 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2017 Apr] 
*جریان «اصولگرا»: واگرا و آشفته  [2017 Apr] 
*رسانه‌های فارسی‌زبان با مالیات شهروندان و منابع عمومی کشورهای غربی چه می‌کنند؟ [2017 Mar] 
*معضل محمد خاتمی برای «نظام»: ضعیف، کم آزار، اما غیر قابل اعتماد [2017 Feb] 
*چهار روایت شخصی از جنایات داعشی جمهوری اسلامی  [2017 Feb] 
*«آشتی ملی»؛ طرحی توخالی و بی حاصل برای تقرب به خامنه‌ای  [2017 Feb] 
*هاشمی رفسنجانی؛ سیاست‌ورزی اسلامگرایانه در چارچوب ممکن‌ها [2017 Jan] 
*مهندسی غرور ملی با هیچ [2016 Dec] 
*ساختار آسیب‌های اجتماعی در ایران در سه نمودار [2016 Nov] 
*دوازده پرسش پیرامون چرایی و چگونگی پیروزی ترامپ و شکست کلینتون [2016 Nov] 
*واکنش ها به پیروزی ترامپ/ موج نارضایی‌ها، «نخبه‌گرایی، چند فرهنگ‌گرایی و جهان‌گرایی» را به عقب راند [2016 Nov] 
*کودک آزاری جنسی در پناه «بیت» المجرمان [2016 Oct] 
*جنگ با مردگان «غیر خودی»  [2016 Oct] 
*نهادهای پشتیبانی ایدئولوژیک برای استبداد مذهبی، تمامیت خواهی و کشورگشایی درایران  [2016 Oct] 
*مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟  [2016 Oct] 
* انگاره بومی اداره و توسعه: واقعیت یا توهم؟ [2016 Sep] 
*میرقلی‌خان، امیری، دری اصفهانی: گامی کوچک از «قهرمان» تا «جاسوس»  [2016 Sep] 
*کدام‌یک اسلام را دزدیده‌اند: تروریست‌ها یا اصلاح‌طلبان؟ [2016 Jun] 
*نگاهی به نهادها و مبانی تصمیم‌گیری قوه قضائیه جمهوری اسلامی  [2016 May] 
*یک دیدار معمولی، یک عکس عادی، و موجی از اتهام و اعتراض [2016 May] 
*عرصه‌های جدیدی که روحانیت شیعه در نوردیده [2016 Apr] 
*ویروس ضد امریکایی؛ برندگان و بازندگان [2016 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2016 Apr] 
*چرا در انتخابات مهندسی‌شده شرکت می‌کنند؟ [2016 Mar] 
*پدیده های قابل توجه و شگفت انگیز در نتایج انتخابات ۹۴ [2016 Feb] 
*انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه [2016 Feb] 
*چهار دلیل برای ترغیب به مشارکت در انتخابات ۹۴ و نقد آنها  [2016 Feb] 
*تصویب توافق اتمی در ایران: مجلس یا شورای امنیت ملی؟  [2015 Aug] 
*رژیم خمینی چگونه تداوم یافت؟ [2015 Jun] 
*نظام بی‌شرم جمهوری اسلامی: شرم، سیری چند؟ [2015 Mar] 
*قاسم سلیمانی: «الهه مهربانی»، «سردار عارف» یا فرمانده ترور؟ [2015 Mar] 
*معجزه‌ی حکومت ولایی شیعی: یزید نقش امام حسین را بازی می‌کند [2014 Sep] 
*موضوعاتی که صدای آمريکا پوشش نمی‌دهد يا در اولويت آن نيست [2014 Sep] 
*بی بی سیزاسیون صدای امریکا [2014 Sep] 
*داعش، «سپاه قدس» اسلام‌گرایان سنی [2014 Jun] 
*مسجدسازی دولتی به جای ساخت مسکن عمومی [2014 Mar] 
*افسانه‌ی کمبود روحانی شيعه در ايران، مجيد محمدی [2014 Feb] 
*برنامه‌ تلويزيونی روحانی و پنج بازنمايی از وضعيت دولت  [2014 Feb] 
*رژیم تحریم علیه تحریم [2013 Sep] 
*ملی‌گرايی تکثرستيز: ضد غرب و پرونده‌ساز [2013 Aug] 
*سياست‌ورزیِ تهی از شرم [2013 Jul] 
*چرا سفر به ایران را تحریم نمی کنید؟ [2013 Jul] 
*شان يونسکوی رضا داوری: ننگ و آه [2013 Jul] 
*توهمات علی خامنه‌ای [2013 Apr] 
*علی خامنه‌ای و دروغ‌ها، رجزخوانی‌ها و مدعیات بی اساسش [2013 Apr] 
*بخش فلسفه‌ی دانشگاه تهران، دکان علم‌فروشی و مدرک‌سازی [2013 Apr] 
*فرسایش بنیان‌ها و پیوندهای اجتماعی در ایران [2012 Dec] 
*ناشر غير امين و تبليغات سياسی [2012 Jun] 
*تندیس‌های تنفر، اسلام رحمانی و مخاطرات امنیتی اسلام سیاسی [2012 May] 
*خلائق را از براندازی ولایت فقیه می ترسانند [2012 Apr] 
*«جامعه‌ ايران در سراشيبی انحطاط اجتماعی و اخلاقی»  [2012 Mar] 
*مطالعات خاورمیانه یا بسط تنفر، بی خیالی و پرده پوشی [2012 Mar] 
*روشنفکران دینی و مقدسات مردم [2012 Mar] 
*آمريکاستيزی روشنفکران ـ فعالان چپ ايرانی: سندرم "از موضع بالا" [2012 Mar] 
*امپریالیسم و ادبیات لجن مالی در سنت سیاسی چپ [2012 Feb] 
*مشکلات دروازه بانان سابق رسانه‌ها [2012 Jan] 
*کارنامه‌ی سياه و سوگناک دين سازمان‌يافته [2011 Dec] 
*صدايش را در نخواهند آورد [2011 Dec] 
*دين سازمان‌يافته، مروج تنفر و تبعيض [2011 Dec] 
*بیست روش گریز از پاسخ گویی: نقدی بر گزارش جمهوری اسلامی به کمیته حقوق بشر سازمان ملل [2011 Dec] 
*آیا بدون دین سازمان یافته، دنیای بهتری نمی داشتیم؟ [2011 Nov] 
*همه از دولت‌ها پول می گیرند، اما ...  [2011 Nov] 
*در جستجوی فرزندان از دست رفته  [2011 Nov] 
*رهبر بعدی چگونه تعیین خواهد شد؟  [2010 Jun] 
*يک دروغ بزرگ ديگر؛ فساد اخلاقی ساختاری غرب [2010 May] 
*جنبش سبز: اسلامگرا یا سکولار  [2010 May] 
*شهرنشينی، دانشگاه و طبقه متوسط: تهديدات امنيتی عليه ولايت فقيه [2010 Apr] 
*از ربانی سالاری به اوباش سالاری؛ تحول ساختار قدرت در جمهوری اسلامی  [2010 Mar] 
*رهبر جمهوری اسلامی و مداحی به قصد تقرب  [2010 Feb] 
*هشت تحليل غلط؛ پيش و پس از انتخابات رياست جمهوری  [2010 Feb] 
*زمان محاکمه‌ی خامنه‌ای در دادگاه جنایی بین‌المللی فرا رسیده است  [2009 Jul] 
* الگوهای رایج فریب‌کاری در نظام جمهوری اسلامی  [2009 Feb]