مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟
مجید محمدی

 

یکی از روزهای هفته اول اردیبهشت دست‌فروش‌هایی که میوه‌های نوبرانه می‌فروختند با هجوم افرادی همراه با مأموران سد معبر شهرداری مواجه می‌شوند که با چوب و چماق به جانشان می‌افتند و کتک می‌زنند. گوجه‌سبز و چاقاله‌های این دست‌فروش‌ها پخش خیابان می‌شود. افراد چوب ‌به ‌دست هیکل‌های ورزیده‌ای دارند و الفاظ رکیکی استفاده می‌کنند.

در جریان پیگیری پرونده ضرب‌ و‌ شتم چهار گوجه‌ سبز فروش در بزرگراه آزادگان، وکیل این پرونده می‌گوید: «نیروی انتظامی در بخشی از گزارش خود آورده که خبرهای واصله حاکی است اخیرا شهرداری در واحد رفع سد معبر (شهربان) اراذل و اوباش را به‌ صورت روزانه جذب کرده و آن‌ها را برای متفرق‌کردن افرادی که اقدام به سد معبر می‌کنند می‌فرستد.» (شرق ۳۱ خرداد ۱۳۹۵) بازپرس این شعبه و تحقیقات و بازجویی‌هایی که توسط پایگاه پلیس امنیت شهرری انجام شده و در گزارشی رسمی که به بازپرس اعلام شده، تأیید کرده‌اند این اراذل و اوباش توسط شهرداری برای کارهایی که مدیران می‌خواهند انجام دهند و نمی‌خواهند خودشان را درگیر کنند، به‌ کار گرفته می‌شوند. حتی در گزارش رسمی پلیس، اسامی شرکت‌هایی مرتبط با شهرداری و نشانی آن‌ها هم ذکر شده و در بازجویی یکی از معاونان شهرداری منطقه، این فرد هم این مسئله را تأیید کرده است. (همانجا)

مدیران جمهوری اسلامی در چه کارهایی نمی‌خواهند خود را مستقیما درگیر سازند؟ اراذل و اوباش در چه محیط‌هایی استخدام و به کار گرفته می‌شوند؟ در چه موارد دیگری مدیران جمهوری اسلامی به اراذل و اوباش متوسل می‌شوند؟ این اراذل و اوباش آیا به دستمزد روزانه قانع می‌شوند؟ رد پای آن‌ها را در کدام سازمان‌ها و نهاد‌ها می‌توان یافت؟

تعطیل کنسرت‌ها

مقامات نمی‌خواهند کارهایی انجام شود اما مستقیما نمی‌خواهند دخالت کنند و نمی‌خواهند دخالت به نام أن‌ها تمام شود. پدیدهٔ لباس شخصی‌ها مولود این نگرش است. به عنوان نمونه کنسرت‌ها با مجوز وزارت ارشاد برگزار می‌شوند. کسانی که نمی‌خواهند این کنسرت‌ها برگزار شود اگر نتوانند حکمی از یک قاضی یا دادستان بگیرند یا امام جمعه‌ای را به موضع گیری علیه دولت برانگیزانند نمی‌توانند به نیروی انتظامی و بسیج متمسک شوند. به همین دلیل در بسیاری از شهر‌ها برای لغو کنسرت‌ها از همین نیروهای لباس شخصی و اراذل و اوباش حزب پادگانی استفاده شده است.

همچنین مقامات نمی‌خواهند در برخی مراسم افراد کارهایی بکنند که بیرون از سبک زندگی و رفتاری روحانیون شیعه است. حضور اراذل و اوباش و لات‌ها با سر و وضع کلاه مخملی در این مکان‌ها جنبهٔ ارعابی و ایجاد هراس برای بازدارندگی از رفتار عادی دارد. یک نمونهٔ آن حضور افرادی با چهرهٔ لات‌های قدیمی در مراسم ختم هنرمندان غیر خودی مثل ایرج قادری و مرتضی پاشایی بود.

همین گروه لات‌ها در برنامه‌های مختلف سیاسی حکومت و اسلامگرایان حضور دارند.

سرکوب دانشجویان

حکومت برای سرکوب دانشجویان معترض و منتقد مجموعه‌ای از اراذل و اوباش را به عنوان دانشجویان بسیجی وارد دانشگاه کرده است. این‌ها نسل جدید اوباش در دورهٔ جمهوری اسلامی هستند. اما در شرایطی که بسیجیان نخواهند یا نتوانند حرکتی را سرکوب کنند از اراذل و اوباش سازمان یافتهٔ غیر دانشجو هم استفاده شده است. در ماجراهای کوی دانشگاه تهران و تبریز در سال ۱۳۷۸ و ۱۳۸۸ از همین نیرو‌ها استفاده شد.

سرکوب اهالی رسانه‌ها

حکومت برای کنترل رسانه‌ها از ابزارهای کافی مثل خودداری از صدور مجوز، سانسور، توقیف، و بازداشت توسط نیروهای نظامی و انتظامی و سپاهی برخوردار بوده است و اکثر موارد سرکوب توسط این نهاد‌ها انجام شده است. اما در شرایطی که چاقوی آن‌ها کند شده باشد و منویات بیت محقق نشود (کتابی با مجوز وزارت ارشاد منتشر شود که خامنه‌ای و برخی از روحانیون نزدیک به وی نپسندند یا فیلمی نمایش داده شود که با مذاق رهبر جور در نیاید) استفاده از اراذل و اوباش ضرورت پیدا می‌کند. در حمله به کتابفروشی‌ها، دفا‌تر روزنامه‌ها و نشریات و سالن‌های سینما و تئا‌تر از همین نیرو‌ها استفاده شده است.

سرکوب زنان

تنها اراذل و اوباش قادر بوده‌اند در کوچه و خیابان متعرض زنان شده و با فحاشی یا کتک زدن آن‌ها را مجبور به پوشش حجاب کنند. حجاب در جمهوری اسلامی با مصوبهٔ قانونی اجباری نشد و قانون حجاب پنج سال پس از تاسیس نظام در مجلس و چهار سال بعد از سرکوب‌های خیابانی زنان بی‌حجاب و اخراج آن‌ها از اداره‌ها (در صورت تن در ندادن به حجاب اجباری) به تصویب رسید. حجاب تنها با اعمال اراذل و اوباش در ایران عملا اجباری شد. حتی بعد از ۳۸ سال که از عمر رژیم می‌گذرد هنوز نیروی انتظامی برای اعمال حجاب اجباری کفایت نمی‌کند و همچنان اراذل و اوباشی که با ستادهای مختلف اعمال شریعت یا بسیج همکاری دارند در این موضوع درگیر می‌شوند. خامنه‌ای این افراد را به عنوان انقلابی به جامعه معرفی می‌کند چون بدون آن‌ها نظام نمی‌تواند منویاتش را تحمیل کند. نهادهای رسمی هیچگاه برای تمامیت خواهی و اسلامی سازی کفایت نمی‌کرده‌اند و نخواهند کرد. به همین دلیل نیروهای غیر رسمی که اکثر اعضای آن‌ها را همین اراذل و اوباش تشکیل می‌دهند سازمان دهی و به کار گرفته شده‌اند.

سرکوب جنبش‌های اجتماعی و سیاسی

اگر به فیلم‌ها و عکس‌های گرفته شده از سرکوب معترضان به انتخابات سال ۸۸ رجوع کنید خواهید دید که سرکوب‌ها عمدتا توسط نیروهای لباس شخصی انجام شده است. این نیرو‌ها که کاملا تحت‌نظر و سازماندهی سپاه و بسیج عمل می‌کردند کاملا در قد و قوارهٔ اراذل و اوباش قرار می‌گیرند؛ فحاشی و خشونت کنترل ناشدهٔ آن‌ها تا حد رد شدن از روی افراد با خودرو، پرتاب کردن افراد از بالای پل به پایین و نوع استفادهٔ آن‌ها از پنجه بوکس و چوب و چماق کاملا در این قالب جای می‌گیرد. رژهٔ آن‌ها با موتور برای ارعاب عمومی نیز از‌‌ همان سنت ۳۸ سالهٔ اراذل و اوباش در سرکوب زنان و جوانان دنباله‌روی می‌کند. حکومت هنگامی که نمی‌خواهد با لباس سپاه و بسیج به طور رسمی مردم را سرکوب کند تا همچنان این نیرو‌ها را در هاله‌ای تقدس و دفاع ملی نگاه دارد و از زیر بار مسئولیت سرکوب فرار کند به لات‌ها و اراذل و اوباش متمسک می‌شود.

چرا اراذل و اوباش؟

توسل مدیران جمهوری اسلامی به اراذل و اوباش حاکی از چهار مشخصهٔ آنهاست:

۱. پیوند قدیمی با این قشر؛ بسیاری از مدیران بالاخص آن‌ها که از حراست و حفاظت و نهادهای نظامی و امنیتی مثل بسیج و سپاه و کمیته‌ها می‌آیند ریشه در این اقشار دارند و به سادگی می‌توانند با آن‌ها ارتباط برقرار کنند و زبان آن‌ها را می‌دانند؛

۲. تلقی خشونت به عنوان تنها و ساده‌ترین راه حل؛ اراذل و اوباش در قلدری و خشونت تخصص دارند و مدیرانی که به سراغ آن‌ها می‌روند در واقع می‌خواهند با ارعاب و خشونت مشکلی را که در پیش پای خود دارند حل کنند؛

۳. قرار داشتن در ذیل روحانیت شیعه، که همواره برای یافتن مرید و توابان مطیع به این قشر نظر داشته است؛ کم نیستند روحانیونی که روابط بسیار نزدیکی با اراذل و اوباش محلات داشته‌اند و از آن‌ها برای سرکوب مخالفان و منتقدان خود یاری گرفته‌اند. این موضوع به دوران جدید محدود نمی‌شود و در دوران صفوی و قاجارو پهلوی نیز زمینه‌ها و موارد آن مشاهده می‌شود؛ و در ‌‌نهایت

۴. مردمی جلوه دادن سرکوب؛ حکومت همیشه خواسته سرکوب‌ها را به گردن مردم کوچه و بازار و «امت انقلابی، دردمند و دلسوز» بیندازد و از آن‌ها برای خود رفع مسئولیت کند. نیروهای لباس شخصی که همانا اراذل و اوباش سازمان دهی شده هستند همیشه به عنوان مردم در دستگاه‌های تبلیغاتی رژیم معرفی می‌شوند تا همهٔ اعمال حکومت «مردمی» جلوه داده شود. اما اگر این اعمال «مردمی» است چرا همیشه آن‌ها بر اساس منویات خامنه‌ای و بیت عمل می‌کنند؟

-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ

منبع:رادیو فردا


مجید محمدی

فهرست مطالب مجید محمدی  در سایت پژواک ایران 

*«جان اسنو» در تهران  [2017 Sep] 
*دشمنی اسلامگرایانه با غرب چه نتایجی دارد؟ [2017 Aug] 
*نظرسنجی‌هایی بدون ارزش علمی [2017 Aug] 
*علی شریعتی: ایدئولوگ نظام سرکوب  [2017 Jun] 
*گام دوم مهندسی انتخابات ۹۶: چینش نامزدها و جهت دادن به کارزارها  [2017 Apr] 
* مهندسی انتخابات ۹۶ آغاز شده است [2017 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2017 Apr] 
*جریان «اصولگرا»: واگرا و آشفته  [2017 Apr] 
*رسانه‌های فارسی‌زبان با مالیات شهروندان و منابع عمومی کشورهای غربی چه می‌کنند؟ [2017 Mar] 
*معضل محمد خاتمی برای «نظام»: ضعیف، کم آزار، اما غیر قابل اعتماد [2017 Feb] 
*چهار روایت شخصی از جنایات داعشی جمهوری اسلامی  [2017 Feb] 
*«آشتی ملی»؛ طرحی توخالی و بی حاصل برای تقرب به خامنه‌ای  [2017 Feb] 
*هاشمی رفسنجانی؛ سیاست‌ورزی اسلامگرایانه در چارچوب ممکن‌ها [2017 Jan] 
*مهندسی غرور ملی با هیچ [2016 Dec] 
*ساختار آسیب‌های اجتماعی در ایران در سه نمودار [2016 Nov] 
*دوازده پرسش پیرامون چرایی و چگونگی پیروزی ترامپ و شکست کلینتون [2016 Nov] 
*واکنش ها به پیروزی ترامپ/ موج نارضایی‌ها، «نخبه‌گرایی، چند فرهنگ‌گرایی و جهان‌گرایی» را به عقب راند [2016 Nov] 
*کودک آزاری جنسی در پناه «بیت» المجرمان [2016 Oct] 
*جنگ با مردگان «غیر خودی»  [2016 Oct] 
*نهادهای پشتیبانی ایدئولوژیک برای استبداد مذهبی، تمامیت خواهی و کشورگشایی درایران  [2016 Oct] 
*مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟  [2016 Oct] 
* انگاره بومی اداره و توسعه: واقعیت یا توهم؟ [2016 Sep] 
*میرقلی‌خان، امیری، دری اصفهانی: گامی کوچک از «قهرمان» تا «جاسوس»  [2016 Sep] 
*کدام‌یک اسلام را دزدیده‌اند: تروریست‌ها یا اصلاح‌طلبان؟ [2016 Jun] 
*نگاهی به نهادها و مبانی تصمیم‌گیری قوه قضائیه جمهوری اسلامی  [2016 May] 
*یک دیدار معمولی، یک عکس عادی، و موجی از اتهام و اعتراض [2016 May] 
*عرصه‌های جدیدی که روحانیت شیعه در نوردیده [2016 Apr] 
*ویروس ضد امریکایی؛ برندگان و بازندگان [2016 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2016 Apr] 
*چرا در انتخابات مهندسی‌شده شرکت می‌کنند؟ [2016 Mar] 
*پدیده های قابل توجه و شگفت انگیز در نتایج انتخابات ۹۴ [2016 Feb] 
*انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه [2016 Feb] 
*چهار دلیل برای ترغیب به مشارکت در انتخابات ۹۴ و نقد آنها  [2016 Feb] 
*تصویب توافق اتمی در ایران: مجلس یا شورای امنیت ملی؟  [2015 Aug] 
*رژیم خمینی چگونه تداوم یافت؟ [2015 Jun] 
*نظام بی‌شرم جمهوری اسلامی: شرم، سیری چند؟ [2015 Mar] 
*قاسم سلیمانی: «الهه مهربانی»، «سردار عارف» یا فرمانده ترور؟ [2015 Mar] 
*معجزه‌ی حکومت ولایی شیعی: یزید نقش امام حسین را بازی می‌کند [2014 Sep] 
*موضوعاتی که صدای آمريکا پوشش نمی‌دهد يا در اولويت آن نيست [2014 Sep] 
*بی بی سیزاسیون صدای امریکا [2014 Sep] 
*داعش، «سپاه قدس» اسلام‌گرایان سنی [2014 Jun] 
*مسجدسازی دولتی به جای ساخت مسکن عمومی [2014 Mar] 
*افسانه‌ی کمبود روحانی شيعه در ايران، مجيد محمدی [2014 Feb] 
*برنامه‌ تلويزيونی روحانی و پنج بازنمايی از وضعيت دولت  [2014 Feb] 
*رژیم تحریم علیه تحریم [2013 Sep] 
*ملی‌گرايی تکثرستيز: ضد غرب و پرونده‌ساز [2013 Aug] 
*سياست‌ورزیِ تهی از شرم [2013 Jul] 
*چرا سفر به ایران را تحریم نمی کنید؟ [2013 Jul] 
*شان يونسکوی رضا داوری: ننگ و آه [2013 Jul] 
*توهمات علی خامنه‌ای [2013 Apr] 
*علی خامنه‌ای و دروغ‌ها، رجزخوانی‌ها و مدعیات بی اساسش [2013 Apr] 
*بخش فلسفه‌ی دانشگاه تهران، دکان علم‌فروشی و مدرک‌سازی [2013 Apr] 
*فرسایش بنیان‌ها و پیوندهای اجتماعی در ایران [2012 Dec] 
*ناشر غير امين و تبليغات سياسی [2012 Jun] 
*تندیس‌های تنفر، اسلام رحمانی و مخاطرات امنیتی اسلام سیاسی [2012 May] 
*خلائق را از براندازی ولایت فقیه می ترسانند [2012 Apr] 
*«جامعه‌ ايران در سراشيبی انحطاط اجتماعی و اخلاقی»  [2012 Mar] 
*مطالعات خاورمیانه یا بسط تنفر، بی خیالی و پرده پوشی [2012 Mar] 
*روشنفکران دینی و مقدسات مردم [2012 Mar] 
*آمريکاستيزی روشنفکران ـ فعالان چپ ايرانی: سندرم "از موضع بالا" [2012 Mar] 
*امپریالیسم و ادبیات لجن مالی در سنت سیاسی چپ [2012 Feb] 
*مشکلات دروازه بانان سابق رسانه‌ها [2012 Jan] 
*کارنامه‌ی سياه و سوگناک دين سازمان‌يافته [2011 Dec] 
*صدايش را در نخواهند آورد [2011 Dec] 
*دين سازمان‌يافته، مروج تنفر و تبعيض [2011 Dec] 
*بیست روش گریز از پاسخ گویی: نقدی بر گزارش جمهوری اسلامی به کمیته حقوق بشر سازمان ملل [2011 Dec] 
*آیا بدون دین سازمان یافته، دنیای بهتری نمی داشتیم؟ [2011 Nov] 
*همه از دولت‌ها پول می گیرند، اما ...  [2011 Nov] 
*در جستجوی فرزندان از دست رفته  [2011 Nov] 
*رهبر بعدی چگونه تعیین خواهد شد؟  [2010 Jun] 
*يک دروغ بزرگ ديگر؛ فساد اخلاقی ساختاری غرب [2010 May] 
*جنبش سبز: اسلامگرا یا سکولار  [2010 May] 
*شهرنشينی، دانشگاه و طبقه متوسط: تهديدات امنيتی عليه ولايت فقيه [2010 Apr] 
*از ربانی سالاری به اوباش سالاری؛ تحول ساختار قدرت در جمهوری اسلامی  [2010 Mar] 
*رهبر جمهوری اسلامی و مداحی به قصد تقرب  [2010 Feb] 
*هشت تحليل غلط؛ پيش و پس از انتخابات رياست جمهوری  [2010 Feb] 
*زمان محاکمه‌ی خامنه‌ای در دادگاه جنایی بین‌المللی فرا رسیده است  [2009 Jul] 
* الگوهای رایج فریب‌کاری در نظام جمهوری اسلامی  [2009 Feb]