کدام یک مبتذل است: موسیقی سوسن و جواد یساری یا امضای نامه‌ی لابی جمهوری اسلامی؟
مجید محمدی

 
 
در آستانه‌ی سخنرانی مایک پمپئو وزیر خارجه‌ی ایالات متحده نامه‌ای از سوی لابی جمهوری اسلامی و با هزینه‌ی این لابی (که بعد از حضور اعضای این لابی در کنار تیم ظریف در مذاکرات هسته‌ای ژنو شکی برای تامین آن از سوی جمهوری اسلامی باقی نمانده) خطاب به پمپئو در روزنامه‌ی لس‌آنجلس تایمز منتشر شد. در این نوشته به محتوای این بیانیه که تکرار همیشگی تبلیغات سیاسی مزورانه و فریبکارانه‌ی جمهوری اسلامی و چپگرایان و اسلامگرایان همراه آن است نمی‌پردازم. به آن دسته از کارچاق کن‌ها و کارگزاران جمهوری اسلامی نیز که نامشان در این لیست وجود دارد کاری ندارم چون دارند بر اساس سفارش کاری که از تهران برای آنها آمده عمل می‌کنند. بحث من در مورد دسته‌ای از استادان ضد امپریالیست و ضد صهیونیست دانشگاه در ایالات متحده است که این بیانیه را امضا کرده‌اند.
 
از دستاوردهای بسیار با اهمیت جمهوری اسلامی آن است که استادی دانشگاه در ایران را به ابتذال کشاند و در خارج کشور نیز همین ابتذال در حوزه‌ی دانشگاه دنبال شده و استادی دانشگاه در حوزه‌های ایران‌شناسی و اسلام‌شناسی و خاورمیانه‌شناسی به تبلیغاتچی‌های جمهوری اسلامی واگذار شده است.
 

ننگ امضای چنین نامه‌هایی برای همیشه بر دامان آنها خواهد ماند چون آنها در کنار این گونه بیانیه‌ها ادعاهای آسمان‌خراشانه‌ای در باب عدالت و صلح و معنویت و حقوق بشر داشته و دارند که با همراهی با لابی ظریف و روحانی در ایالات متحده نمی‌خواند.

جمهوری اسلامی، دولت برگزیده

همه‌ی نوشته‌های اساتیدی که این بیانیه را امضا کرده‌اند نشان می دهد قرائتی از جمهوری اسلامی (ولایت فقیه انتخابی، وظیفه داشتن دولت در تبلیغات اسلامی و اجرای شریعت، مهندسی فرهنگی و سانسور اموری که اینها غیراخلاقی می‌دانند) دولت برگزیده‌ی آنهاست و عناوینی مثل اصلاح‌طلب و میانه‌رو و پیشگام برای آنها داستان کچل و زلفعلی است. آنها از یک سو منتقد دولت‌های لیبرال دمکرات غربی هستند، خواه بر اساس عدم پذیرش آزادی‌های فردی و به ویژه آزادی‌های زنان و همجنسگرایان، و خواه بر اساس دیدگاه‌های سوسیالیستی که به جای دولت‌های کوبا و ونزوئلا و نیکاراگوا و روسیه، ایالات متحده و اروپا (دمکراسی‌های غربی) را دشمنان بشریت تلقی و معرفی می‌کنند. دیگر رویشان هم نمی‌شود که به سراغ مدل کره شمالی یا مائو و استالین بروند. در نتیجه آنها می‌مانند و جمهوری اسلامی برای ایران.

اینها ممکن است انتقاداتی به خامنه‌ای و سپاه (برای برخورد با خودشان و امتیازات و منافع‌شان) داشته باشند اما در هیچیک از نوشته‌ها و بیان‌شان نوع دولت مورد نظر خود برای ایران را که ذره‌ای با همین اسلام سیاسی «عصر طلایی» خمینی (اسلام سیاسی و هویتگرایی دینی) فاصله داشته باشد عرضه نکرده‌اند. همه‌ی چارچوب‌ها و ملاک‌هایی که می دهند در نهایت از دلش جمهوری اسلامی (به یکی از قرائت‌های موجود در همین جمهوری اسلامی) بیرون می‌آید. سکولاریسم دمکراتیکی نیز که اخیرا مورد تایید قرار می‌دهند شیر بی یال و دم و اشکم است چون با مغالطه‌ی «رسیدن از جامعه‌ی دینی به حکومت دینی» در نهایت به همین جمهوری اسلامی می‌رسند. اینها هیچ چشم‌اندازی برای ایران ندارند و یک حکومت دینی‌ (اسلامی) با رهبری فردی مثل خاتمی یا حسن خمینی می‌خواهند (ولایت فقیه از جنس خمینی: آدم خودشان را در راس حکومت می‌خواهند). عمر هاشمی رفسنجانی برای رهبری مورد نظر آنان کفاف نداد و او را در استخر به سرای باقی شتاباندند. برای شناخت مدل سیاسی اینها برای ایران به آنچه می‌گویند صرفا توجه نکنید؛ ببینید چه چیزهایی را نمی‌گویند.

بازتعریف ابتذال

از دستاوردهای بسیار با اهمیت جمهوری اسلامی آن است که ردای استادی دانشگاه در ایران را به قامت حسین الله کرم، زیباکلام، محسن رضایی، سعید مرتضوی و هزاران روحانی و سپاهی و بسیجی دیگر پوشاند. در خارج کشور نیز همین ابتذال در حوزه‌ی دانشگاه دنبال شده است و استادی دانشگاه در حوزه‌های ایران‌شناسی و اسلام‌شناسی و خاورمیانه‌شناسی به تبلیغاتچی‌های جمهوری اسلامی واگذار شده است. تبلیغاتچی‌های اسلامگرا، سوسیالیست و ضد امپریالیستی که بیانیه‌های لابی جمهوری اسلامی را امضا می‌کنند روزی آهنگ‌های جواد یساری و سوسن و فیلم‌های فردین و ملک مطیعی را مبتذل معرفی می‌کردند و برای همین موضوعات بسیار ساده و عادی مثل حضور زنان در کنار دریا یا اختلاط زنان و مردان در رستوران و کافه تریا علیه رژیم پهلوی به خیابان آمدند. همه‌ی اساتیدی که این نامه‌ی ننگ‌آمیز را امضا کرده‌اند (فرزندان آنها نخودی داستان هستند) در دوره‌ای عضو سازمان‌های اسلامی و کمونیستی بودند و فرهنگ عمومی مردم ایران را مبتذل معرفی می‌کردند. امروز جواد یساری و سوسن و آغاسی و فردین و ملک مطیعی سربلندترند یا امضاکنندگان نامه‌ی لابی جمهوری اسلامی؟

امروز باید رفتار این اساتید را که آثارشان با منابع عمومی در ایران (با کمک وزارت ارشاد و بدون منتظر ماندن در صف سانسور) منتشر شده با کسانی مقایسه کرد که با دستمزد کارگری، چند تومانی برای موسیقی مورد علاقه‌ی خود می‌پرداختند و در خلوت تنهایی از آن لذت می‌بردند. پس از چهار دهه می‌توان پرسید که استفاده از آهنگ‌ها و فیلم‌های مورد توجه مردم کوچه و بازار مبتذل بود (که همین دیدگاه به آتش زدن سینماها در ایران و کشتار حدود چهارصد نفر در سینما رکس آبادان انجامید) یا امضا کردن بیانیه‌ی لابی جمهوری اسلامی برای سرازیر شدن درآمدهای نفتی بیشتر به جیب قاسم سلیمانی برای سلاخی کودکان و زنان سوری‌، موشک‌پرانی حوثی‌ها و در نتیجه حملات هوایی عربستان. ببینید آیا هیچیک از این اساتید دانشگاه تا کنون سخنی در نقد رفتارهای بسیج و سپاه پاسداران و مداخله در سوریه و لبنان و یمن به زبان آورده‌اند یا خیر. اما کوهی از ادبیات روشنفکران مذهبی و سوسیالیست علیه هنر کوچه و بازاری که هیچ باری هم بر دولت آن روز نداشت، وجود دارد.

معنویت و عدالت و اخلاقی که با جمهوری اسلامی متحقق شد

اینها به همین دلیل ساده که جمهوری اسلامی شعارهای ضد امریکایی و ضد اسرائیلی می‌دهد یا کنسرت‌های «جوانان خوشگذران» را تعطیل می کند یا افراد را به خاطر گرفتن دست همدیگر در خیابان بازداشت یا نوشیدن مشروب مجازات می‌کند با همه‌ی وجود برای حفظ نظام دینی موجود در ایران تلاش می‌کنند. اینها ممکن است با برخی سیاست‌های جمهوری اسلامی مخالف باشند اما دلبسته‌ی مبانی جمهوری اسلامی هستند. کسانی مثل محسن کدیور و برادران صدری و حمید دباشی که به جای ایران ایالات متحده را جامعه‌ای پلیسی می‌دانند و با اسرائیل دشمنی جوهری دارند و نمی‌توانند همجنسگرایی و روابط آزاد میان افراد و آزادی‌های زنان را تحمل کنند برای حفظ نظام دینمدار خود به جمع امضاکنندگان بیانیه‌های لابی جمهوری اسلامی می‌پیوندند. مگر ممکن است برادران صدری که خانه‌شان مهمانسرای محمد خاتمی است ندانند که وی همجنسگرایان را مستحق اعدام می‌داند؟ حمید دباشی که اگر یک فلسطینی دستش در چاقو زدن به سربازان اسرائیلی زخمی شود اسرائیل را نژاد‌پرست معرفی می‌کند در برابر کشته شدن ده‌ها ایرانی در دی ۹۶ سکوت پیشه کرد.

نکته‌‌ی جالب توجه اینجاست که این گروه برای حفظ دینی و ضد یهودی و ضد آمریکایی بودن حکومت از منظر خود (در کنار منافعی که در جمهوری اسلامی دارند و هنوز دارند از رانت آنها برخوردار می‌شوند) حاضرند خفت و خواری همراهی با رجاله‌ها و کارچاق کن‌های جمهوری اسلامی را پذیرا شوند. این چه دین و اخلاق و عدالت اجتماعی و مبارزه‌ی ضد بیگانه است که با همراهی با لابی جمهوری اسلامی و همراهی با چپ امریکایی و اروپایی (رفاقت «جان» و «جواد» به قول علی لاریجانی) باید حفظ شود؟ آنها در یک دوره لابی اسرائیل را صرفا به دلیل لابیگری محکوم می‌کردند امروز خود به ابزارهای لابی جمهوری اسلامی تبدیل شده‌اند. کسانی که در ظاهر آرمان‌های بلندی مثل عدالت و آزادی را دنبال می‌کرده‌اند و ادعای نظریه‌پردازی و استادی دانشگاه دارند امروز همپای پادوهای دروغگویان و دست‌بوسانی مثل ظریف و روحانی قرار می‌گیرند. کار سیاست و منافع تا کجا می‌تواند افراد را به حقارت و ابتذال بکشاند.

سرنوشت آرمان سوسیالیستی و اسلامگرایانه

اساتید دانشگاهی که بجای قرار گرفتن در کنار کودکان پابرهنه‌ی درود و ازنا و قهدریجان در کنار گربه‌های چاق سپاه و وزارت خارجه قرار می‌گیرند نشان می‌دهند شایستگی آن عناوین را ندارند و آن دانشگاه‌هایی هم که آنها را استخدام کرده‌اند چگونه مراکزی هستند. متاسفانه تریبون رسانه‌های دولتی فارسی‌زبان که با مالیات شهروندان اروپایی و امریکایی اداره می‌شود (صدای امریکا، رادیو فردا و بی‌بی‌سی فارسی) عمدتا در اختیار همین تبلیغاتچی‌ها بدون حتی یک سوال سخت در مورد گرایش‌های خود آنهاست. مصاحبه‌کنندگانی مثل ستاره درخشش مثل چوب در برابر محسن کدیور می‌نشینند گویی خدایی از آسمان فرود آمده است. گرایش چپ در دانشگاه‌های امریکا که افراد را بر اساس تنفر از سرمایه‌داری و اسرائیل و وفاداری به هویتگرایی و منزه‌طلبی سیاسی (فقط برای عدم انتقاد از چپ) استخدام می‌کند در نهایت به جایی می‌رسد که بورس دانشگاهی خود را به جای دادن به زنانی مثل مائده هژبری یا شاپرک شجری‌زاده به بوق‌های تبلیغاتی‌ای مثل حسین درخشان می‌دهند. لابیگری برای نظام توتالیتر سرنوشت همه‌ی اسلامگرایان شبه‌سوسیالیستی بوده که چهار دهه است هنوز نتوانسته‌اند خود را از کابوس تنفر از ملت یهود، تمدن غربی، آزادی‌های فردی، و شادی و موسیقی برهانند. قبل از اینها نیز فهرستی طولانی از چپگرایانی وجود دارد که به آستان قذافی و صدام و بشار اسد و کاسترو برای دست‌بوسی مشرف می شدند.

رانتخواری ابدی

نکته‌ی دیگر، رانت‌ها و امتیازات این دسته از افراد است. آنها وقتی در ایران بودند از رانت مدیریت و اتومبیل دولتی و عضویت در شوراهای مختلف حکومتی و دلارهای دولتی برای سفرهای خارجی (دو نمونه‌ی جالب آن محسن کدیور و عبدالکریم سروش) برخوردار بودند و وقتی نیز بر اثر رقابت‌های سیاسی (و نه دفاع از حقوق عمومی و حقوق بشر) تحت فشار قرار گرفته و به دامن «تمدن غیراخلاقی و فاسد» غربی پناه می‌آورند دوباره به دلیل داشتن ارتباط با حکومت توتالیتر (دسترسی به قداره‌بندان و فاشیست‌های داخلی) مورد توجه دشمنان چپگرای ایالات متحده در مراکز آموزشی قرار می‌گیرند. نگاه کنید به پست‌های دانشگاهی که به ایران و اسلام اختصاص یافته است. اکثر این پست‌ها در یک نظام فاسد روابطی و سفارشی (مثلا با سفارش عرفایی مثل سید حسین نصر) به چه کسانی داده شده است؟

مخالفت اینها با برخی از روحانیون شیعه نیز بر سر آزادی و عدالت نبوده و نیست. بر سر مغازه‌های دو نبش دین و ایدئولوژی در یک جامعه‌ی دین‌زده است. طبیعی است که روحانیون مغازه‌های خود را به اینها واگذار نمی‌کنند. این اساتید را باید در مقوله‌ی دینمداران و دینکاران نسبتا بازنده قرار داد که دارند تلاش می کنند مغازه‌های تازه‌ای با همکاری لابی جمهوری اسلامی باز کنند. فرایند «تقرب» اصلاح‌طلبان (اسلامگرا و چپ یا همان ارتجاع معروف سرخ و سیاه) صرفا در داخل کشور جاری نبوده است.

منبع:کیهان لندن


مجید محمدی

فهرست مطالب مجید محمدی  در سایت پژواک ایران 

*از زهرا کاظمی ‌تا جمال خاشقجی: رسوایی رسانه‌های غربی در گزارش نامتوازن قتل دو روزنامه‌نگار [2018 Oct] 
*سوریه‌ای شدن، نه؛ یمنی سازی و ونزوئلایی شدن، آری [2018 Oct] 
* کدام یک مبتذل است: موسیقی سوسن و جواد یساری یا امضای نامه‌ی لابی جمهوری اسلامی؟  [2018 Jul] 
*سه (بعلاوه یک) سناریو برای سقوط جمهوری اسلامی [2018 Jul] 
* شش نمایش تهوع‌آور در حکومت اسلامی  [2018 Jul] 
*رهبران ایران اشغالگرند، یا هموطن؟ [2018 Jun] 
* تمام دروغ های ظریف  [2018 Jun] 
*اردک شَل روحانی، آغاز فروپاشی سیاسی [2018 May] 
*رادیو فردا به یک خانه‌تکانی جدی نیاز دارد [2018 Apr] 
*کاهش میانگین سن ازدواج دختران در ایران؛ چرا؟ [2018 Apr] 
*مرثیه ‌ای برای همه‌ء غرب ‌ستیزان  [2018 Mar] 
*تراژدی اسلام‌شناسی، خاورمیانه‌شناسی و ایران‌شناسی در دانشگاه‌های ایالات متحده  [2018 Feb] 
*رژیم‌های سیاسی با همه‌پرسی ساقط نمی‌شوند [2018 Feb] 
*محمود احمدی نژاد: «رهبر انقلابی» که غیبش زد  [2018 Jan] 
*پا گذاشتن جمهوری اسلامی جای پای شوروی  [2018 Jan] 
*چهار ویژگی متمایز کننده‌ خیزش دی ۹۶: جدال با کابوس مستقر [2018 Jan] 
*مهم‌ترین خطر امنیتی کشور: جمهوری اسلامی و تداوم آن  [2018 Jan] 
*«بازندگان جنبش اعتراضی دی ماه ۹۶» [2018 Jan] 
*توهم «تغییر و اصلاح» به پشیمانی رسید [2017 Dec] 
*سپنتا نیکنام و مرگ حاکمیت قانون و حقوق شهروندی  [2017 Nov] 
*اصلاحات سال‌ها پیش مُرد. همین!  [2017 Oct] 
*«جان اسنو» در تهران  [2017 Sep] 
*دشمنی اسلامگرایانه با غرب چه نتایجی دارد؟ [2017 Aug] 
*نظرسنجی‌هایی بدون ارزش علمی [2017 Aug] 
*علی شریعتی: ایدئولوگ نظام سرکوب  [2017 Jun] 
*گام دوم مهندسی انتخابات ۹۶: چینش نامزدها و جهت دادن به کارزارها  [2017 Apr] 
* مهندسی انتخابات ۹۶ آغاز شده است [2017 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2017 Apr] 
*جریان «اصولگرا»: واگرا و آشفته  [2017 Apr] 
*رسانه‌های فارسی‌زبان با مالیات شهروندان و منابع عمومی کشورهای غربی چه می‌کنند؟ [2017 Mar] 
*معضل محمد خاتمی برای «نظام»: ضعیف، کم آزار، اما غیر قابل اعتماد [2017 Feb] 
*چهار روایت شخصی از جنایات داعشی جمهوری اسلامی  [2017 Feb] 
*«آشتی ملی»؛ طرحی توخالی و بی حاصل برای تقرب به خامنه‌ای  [2017 Feb] 
*هاشمی رفسنجانی؛ سیاست‌ورزی اسلامگرایانه در چارچوب ممکن‌ها [2017 Jan] 
*مهندسی غرور ملی با هیچ [2016 Dec] 
*ساختار آسیب‌های اجتماعی در ایران در سه نمودار [2016 Nov] 
*دوازده پرسش پیرامون چرایی و چگونگی پیروزی ترامپ و شکست کلینتون [2016 Nov] 
*واکنش ها به پیروزی ترامپ/ موج نارضایی‌ها، «نخبه‌گرایی، چند فرهنگ‌گرایی و جهان‌گرایی» را به عقب راند [2016 Nov] 
*کودک آزاری جنسی در پناه «بیت» المجرمان [2016 Oct] 
*جنگ با مردگان «غیر خودی»  [2016 Oct] 
*نهادهای پشتیبانی ایدئولوژیک برای استبداد مذهبی، تمامیت خواهی و کشورگشایی درایران  [2016 Oct] 
*مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟  [2016 Oct] 
* انگاره بومی اداره و توسعه: واقعیت یا توهم؟ [2016 Sep] 
*میرقلی‌خان، امیری، دری اصفهانی: گامی کوچک از «قهرمان» تا «جاسوس»  [2016 Sep] 
*کدام‌یک اسلام را دزدیده‌اند: تروریست‌ها یا اصلاح‌طلبان؟ [2016 Jun] 
*نگاهی به نهادها و مبانی تصمیم‌گیری قوه قضائیه جمهوری اسلامی  [2016 May] 
*یک دیدار معمولی، یک عکس عادی، و موجی از اتهام و اعتراض [2016 May] 
*عرصه‌های جدیدی که روحانیت شیعه در نوردیده [2016 Apr] 
*ویروس ضد امریکایی؛ برندگان و بازندگان [2016 Apr] 
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی [2016 Apr] 
*چرا در انتخابات مهندسی‌شده شرکت می‌کنند؟ [2016 Mar] 
*پدیده های قابل توجه و شگفت انگیز در نتایج انتخابات ۹۴ [2016 Feb] 
*انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه [2016 Feb] 
*چهار دلیل برای ترغیب به مشارکت در انتخابات ۹۴ و نقد آنها  [2016 Feb] 
*تصویب توافق اتمی در ایران: مجلس یا شورای امنیت ملی؟  [2015 Aug] 
*رژیم خمینی چگونه تداوم یافت؟ [2015 Jun] 
*نظام بی‌شرم جمهوری اسلامی: شرم، سیری چند؟ [2015 Mar] 
*قاسم سلیمانی: «الهه مهربانی»، «سردار عارف» یا فرمانده ترور؟ [2015 Mar] 
*معجزه‌ی حکومت ولایی شیعی: یزید نقش امام حسین را بازی می‌کند [2014 Sep] 
*موضوعاتی که صدای آمريکا پوشش نمی‌دهد يا در اولويت آن نيست [2014 Sep] 
*بی بی سیزاسیون صدای امریکا [2014 Sep] 
*داعش، «سپاه قدس» اسلام‌گرایان سنی [2014 Jun] 
*مسجدسازی دولتی به جای ساخت مسکن عمومی [2014 Mar] 
*افسانه‌ی کمبود روحانی شيعه در ايران، مجيد محمدی [2014 Feb] 
*برنامه‌ تلويزيونی روحانی و پنج بازنمايی از وضعيت دولت  [2014 Feb] 
*رژیم تحریم علیه تحریم [2013 Sep] 
*ملی‌گرايی تکثرستيز: ضد غرب و پرونده‌ساز [2013 Aug] 
*سياست‌ورزیِ تهی از شرم [2013 Jul] 
*چرا سفر به ایران را تحریم نمی کنید؟ [2013 Jul] 
*شان يونسکوی رضا داوری: ننگ و آه [2013 Jul] 
*توهمات علی خامنه‌ای [2013 Apr] 
*علی خامنه‌ای و دروغ‌ها، رجزخوانی‌ها و مدعیات بی اساسش [2013 Apr] 
*بخش فلسفه‌ی دانشگاه تهران، دکان علم‌فروشی و مدرک‌سازی [2013 Apr] 
*فرسایش بنیان‌ها و پیوندهای اجتماعی در ایران [2012 Dec] 
*ناشر غير امين و تبليغات سياسی [2012 Jun] 
*تندیس‌های تنفر، اسلام رحمانی و مخاطرات امنیتی اسلام سیاسی [2012 May] 
*خلائق را از براندازی ولایت فقیه می ترسانند [2012 Apr] 
*«جامعه‌ ايران در سراشيبی انحطاط اجتماعی و اخلاقی»  [2012 Mar] 
*مطالعات خاورمیانه یا بسط تنفر، بی خیالی و پرده پوشی [2012 Mar] 
*روشنفکران دینی و مقدسات مردم [2012 Mar] 
*آمريکاستيزی روشنفکران ـ فعالان چپ ايرانی: سندرم "از موضع بالا" [2012 Mar] 
*امپریالیسم و ادبیات لجن مالی در سنت سیاسی چپ [2012 Feb] 
*مشکلات دروازه بانان سابق رسانه‌ها [2012 Jan] 
*کارنامه‌ی سياه و سوگناک دين سازمان‌يافته [2011 Dec] 
*صدايش را در نخواهند آورد [2011 Dec] 
*دين سازمان‌يافته، مروج تنفر و تبعيض [2011 Dec] 
*بیست روش گریز از پاسخ گویی: نقدی بر گزارش جمهوری اسلامی به کمیته حقوق بشر سازمان ملل [2011 Dec] 
*آیا بدون دین سازمان یافته، دنیای بهتری نمی داشتیم؟ [2011 Nov] 
*همه از دولت‌ها پول می گیرند، اما ...  [2011 Nov] 
*در جستجوی فرزندان از دست رفته  [2011 Nov] 
*رهبر بعدی چگونه تعیین خواهد شد؟  [2010 Jun] 
*يک دروغ بزرگ ديگر؛ فساد اخلاقی ساختاری غرب [2010 May] 
*جنبش سبز: اسلامگرا یا سکولار  [2010 May] 
*شهرنشينی، دانشگاه و طبقه متوسط: تهديدات امنيتی عليه ولايت فقيه [2010 Apr] 
*از ربانی سالاری به اوباش سالاری؛ تحول ساختار قدرت در جمهوری اسلامی  [2010 Mar] 
*رهبر جمهوری اسلامی و مداحی به قصد تقرب  [2010 Feb] 
*هشت تحليل غلط؛ پيش و پس از انتخابات رياست جمهوری  [2010 Feb] 
*زمان محاکمه‌ی خامنه‌ای در دادگاه جنایی بین‌المللی فرا رسیده است  [2009 Jul] 
* الگوهای رایج فریب‌کاری در نظام جمهوری اسلامی  [2009 Feb]