انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه
مجید محمدی

 

“انتخابات مهندسی‌شده نمی‌تواند تمرین دمکراسی باشد حتی اگر صد بار تکرار شود.”

آن دسته از نظام‌های اقتدارگرا و تمامیت‌خواه که بخواهند

۱) بسیج توده‌ای داشته باشند،

۲) جنبش‌های قدرتمند و محتمل دمکراسی‌خواه داخلی را بی‌معنی سازند،

۳) رقابت‌های درون جناح‌های قدرت را با تنش کمتر سامان دهند، و

۴) از فشارهای بین‌المللی بکاهند،

به انتخابات مهندسی‌شده رو می‌کنند. انتخابات برای این نظام‌ها ابزاری برای نمایش مشروعیت و محبوبیت رهبران مادام‌العمر مثل پوتین، بشار اسد، نظربایف، کاسترو، خامنه‌ای، البشیر، و چاوز است. در این نظام‌ها بسته به ظرفیت پذیرش داخلی، انتخابات مجلس و ریاست جمهوری با مشارکت ۵۱ تا ۹۹ درصد و رای ۵۱ تا ۹۹ درصدی نامزدهای حکومت برگزار می‌شود.

تهی کردن معنا

کنترل و محدود کردن تنوع نامزد‌ها، فقدان آزادی‌های چهارگانه (رسانه‌ها، بیان، تشکل‌ها و اجتماعات)، و قدرت مطلقه، نظارت‌ناپذیر و فراقانون رهبران با اتکا بر نهادهای نظامی و امنیتی، انتخابات را بی‌معنا می‌سازد. این امور خودبه‌خود اتفاق نمی‌افتد. ماشین سرکوب و کنترلی وجود دارد که انتخابات را مهندسی می‌کند.

در انتخابات مهندسی‌شده مجرایی برای بروز و بیان مطالبات عمومی وجود ندارد تا در انتخابات به صورت برنامه از سوی نامزد‌ها و تشکل‌های آن‌ها ارائه شود. همچنین حتی در زمان انتخابات، رسانه‌ها و تجمعات آزاد نیستند تا نامزد‌ها صدای خود را به رای‌دهندگان برسانند. ناظران انتخابات به طور دائمی برای شهروندان پرونده‌سازی می‌کنند تا در دوره‌ی بررسی صلاحیت‌ها از این پرونده‌ها برای رد صلاحیت غیر وفاداران به نظام و رهبر استفاده شود. منابعی که در این نوع انتخابات هزینه می‌شود اصولا غیرشفاف است.

با اطمینان می‌شود گفت که بخش خصوصی و منابع فردی، کمتر در انتخابات مهندسی‌شده هزینه می‌شود و اصولا راهی برای مشخص شدن این موضوع در قوانین وجود ندارد. اموال و امکانات دولتی و درصدی از رانت‌ها و امتیازات دولتی، پول‌های “کثیف” (به-دست-آمده از پول‌شویی و قاچاق) و نیز منابع نهادهای نظامی در انتخابات هزینه می‌شود.



تبليغات خبرنامه گويا

advertisement@gooya.com 


نظارت، مولفه‌ی ضروری

هر جا امکان نظارت بین‌المللی و محلی (ناظران نامزد‌ها و احزاب، نظرسنجی از رای‌دهندگان پس از خروج از مراکز رای‌گیری) وجود نداشته باشد، انتخابات قابل سنجش نیست و نمی‌توان گفت که چنین انتخاباتی سالم است. انتخابات در صورتی سالم است که ناظران صندوق‌ها از میان داوطلبان انتخاب شوند و ناظران نامزدها و ناظران بین‌المللی نیز بر سر هر صندوقی در هر مرحله بتوانند حضور پیدا کنند. بدون این‌ها انتخابات یک لطیفه‌ی گریه‌آور است.

مهندسی تا کدام حد؟

سطح و عمق این مهندسی تا حدی است که اصولا کارکرد انتخابات که عبارت است از «اعمال حاکمیت عمومی و حل و فصل منازعات سیاسی و اجتماعی از طریق صندوق‌های رای و چرخش نخبگان» منتفی می‌شود. نظام‌های اقتدارگرا و تمامیت‌خواه خود را با شرایط روز تطبیق داده به گونه‌ای انتخابات را مهندسی می‌کنند که بخشی از جامعه به وضوح فقدان «رقابتی، آزاد و منصفانه» بودن انتخابات را مشاهده نمی‌کنند.

رای‌دهندگان در نظام‌های اقتدارگرا

آرای مشارکت‌کنندگان و رای نامزدهای حکومت‌های اقتدارگرا و تمامیت‌خواه ترکیبی است از آرای

۱) نظامیان و سربازان که رای آن‌ها اجباری و تحت تبلیغات یک‌سویه و دستورات از بالاست؛

۲) اقشار استخدام‌شده توسط دولت (در نظام غیر شایسته‌سالار و بر اساس خویشاوندی و رفاقت) یا مستمری‌بگیر از آن‌، که حیات و ممات خود را وابسته به وضعیت موجود می‌بینند؛

۳) بی‌کاران و ساکنان مناطق حاشیه‌ی شهری که با چند وعده غذا رای آن‌ها را می‌توان خرید («در ستاد ما عدس‌پلو می‌​دادند و ژیگولی‌اش هم خورشت قیمه بود.» حسن کاران عضو مجلس هشتم، تابناک، ۱۶ اسفند ۱۳۹۰) به علاوه‌ی

۴) دستکاری‌شده در فرایند شکل دادن به تعداد افراد مشمول قانون برای رای دادن (کاهش تعداد کل واجدان حق رای برای بالا بردن درصد مشارکت)، و در ‌‌نهایت

۵) دستکاری‌شده در فرایند جمع‌آوری و شمارش آرای ریخته‌شده به صندوق‌ها.

نه به انتخابات مهندسی‌شده

شاید برخی تصور کنند که انتخابات (به هر شکل آن) مولفه‌ای برای تعمیق و گسترش مشارکت به شمار آمده و کشورهایی که در آن‌ها انتخابات ادواری برگزار می‌شود در دوره‌ی گذار به دمکراسی تلقی می‌شوند اما پس از تجربه‌ی کشورهایی که انتخابات را به خوبی مهندسی می‌کنند مشخص است که انتخابات تنها در صورتی که آزاد، رقابتی، منصفانه و سالم باشد “تنها” یکی از مولفه‌های دمکراسی است. انتخابات مهندسی‌شده نمی‌تواند تمرین دمکراسی باشد حتی اگر صد بار تکرار شود. بدون نظارت نهادهای مستقل نمی‌توان این معیار‌ها را سنجید. به همین دلیل میزان آرایی که نظام‌های اقتدارگرا اعلام می‌کنند (با توجه به دروغ‌گویی و آمارسازی مدام آن‌ها) قابل اعتماد نیست.

منبع:سایت تقاطع

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

facebook Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

   نسخه‌ی چاپی  

مجید محمدی

فهرست مطالب مجید محمدی  در سایت پژواک ایران 

*گام دوم مهندسی انتخابات ۹۶: چینش نامزدها و جهت دادن به کارزارها
* مهندسی انتخابات ۹۶ آغاز شده است
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی
*جریان «اصولگرا»: واگرا و آشفته
*رسانه‌های فارسی‌زبان با مالیات شهروندان و منابع عمومی کشورهای غربی چه می‌کنند؟
*معضل محمد خاتمی برای «نظام»: ضعیف، کم آزار، اما غیر قابل اعتماد
*چهار روایت شخصی از جنایات داعشی جمهوری اسلامی
*«آشتی ملی»؛ طرحی توخالی و بی حاصل برای تقرب به خامنه‌ای
*هاشمی رفسنجانی؛ سیاست‌ورزی اسلامگرایانه در چارچوب ممکن‌ها
*مهندسی غرور ملی با هیچ
*ساختار آسیب‌های اجتماعی در ایران در سه نمودار
*دوازده پرسش پیرامون چرایی و چگونگی پیروزی ترامپ و شکست کلینتون
*واکنش ها به پیروزی ترامپ/ موج نارضایی‌ها، «نخبه‌گرایی، چند فرهنگ‌گرایی و جهان‌گرایی» را به عقب راند
*کودک آزاری جنسی در پناه «بیت» المجرمان
*جنگ با مردگان «غیر خودی»
*نهادهای پشتیبانی ایدئولوژیک برای استبداد مذهبی، تمامیت خواهی و کشورگشایی درایران
*مدیران جمهوری اسلامی در چه مواردی به اراذل و اوباش و لات‌ها متوسل می‌شوند؟
* انگاره بومی اداره و توسعه: واقعیت یا توهم؟
*میرقلی‌خان، امیری، دری اصفهانی: گامی کوچک از «قهرمان» تا «جاسوس»
*کدام‌یک اسلام را دزدیده‌اند: تروریست‌ها یا اصلاح‌طلبان؟
*نگاهی به نهادها و مبانی تصمیم‌گیری قوه قضائیه جمهوری اسلامی
*یک دیدار معمولی، یک عکس عادی، و موجی از اتهام و اعتراض
*عرصه‌های جدیدی که روحانیت شیعه در نوردیده
*ویروس ضد امریکایی؛ برندگان و بازندگان
*از چپ عدالت‌گرا تا چپ امنیت‌گرا: طلیعه‌ ناسیونال-سوسیالیزم ایرانی
*چرا در انتخابات مهندسی‌شده شرکت می‌کنند؟
*پدیده های قابل توجه و شگفت انگیز در نتایج انتخابات ۹۴
*انتخابات در نظام‌های اقتدارگرا تمامیت‌خواه
*چهار دلیل برای ترغیب به مشارکت در انتخابات ۹۴ و نقد آنها
*تصویب توافق اتمی در ایران: مجلس یا شورای امنیت ملی؟
*رژیم خمینی چگونه تداوم یافت؟
*نظام بی‌شرم جمهوری اسلامی: شرم، سیری چند؟
*قاسم سلیمانی: «الهه مهربانی»، «سردار عارف» یا فرمانده ترور؟
*معجزه‌ی حکومت ولایی شیعی: یزید نقش امام حسین را بازی می‌کند
*موضوعاتی که صدای آمريکا پوشش نمی‌دهد يا در اولويت آن نيست
*بی بی سیزاسیون صدای امریکا
*داعش، «سپاه قدس» اسلام‌گرایان سنی
*مسجدسازی دولتی به جای ساخت مسکن عمومی
*افسانه‌ی کمبود روحانی شيعه در ايران، مجيد محمدی
*برنامه‌ تلويزيونی روحانی و پنج بازنمايی از وضعيت دولت
*رژیم تحریم علیه تحریم
*ملی‌گرايی تکثرستيز: ضد غرب و پرونده‌ساز
*سياست‌ورزیِ تهی از شرم
*چرا سفر به ایران را تحریم نمی کنید؟
*شان يونسکوی رضا داوری: ننگ و آه
*توهمات علی خامنه‌ای
*علی خامنه‌ای و دروغ‌ها، رجزخوانی‌ها و مدعیات بی اساسش
*بخش فلسفه‌ی دانشگاه تهران، دکان علم‌فروشی و مدرک‌سازی
*فرسایش بنیان‌ها و پیوندهای اجتماعی در ایران
*ناشر غير امين و تبليغات سياسی
*تندیس‌های تنفر، اسلام رحمانی و مخاطرات امنیتی اسلام سیاسی
*خلائق را از براندازی ولایت فقیه می ترسانند
*«جامعه‌ ايران در سراشيبی انحطاط اجتماعی و اخلاقی»
*مطالعات خاورمیانه یا بسط تنفر، بی خیالی و پرده پوشی
*روشنفکران دینی و مقدسات مردم
*آمريکاستيزی روشنفکران ـ فعالان چپ ايرانی: سندرم "از موضع بالا"
*امپریالیسم و ادبیات لجن مالی در سنت سیاسی چپ
*مشکلات دروازه بانان سابق رسانه‌ها
*کارنامه‌ی سياه و سوگناک دين سازمان‌يافته
*صدايش را در نخواهند آورد
*دين سازمان‌يافته، مروج تنفر و تبعيض
*بیست روش گریز از پاسخ گویی: نقدی بر گزارش جمهوری اسلامی به کمیته حقوق بشر سازمان ملل
*آیا بدون دین سازمان یافته، دنیای بهتری نمی داشتیم؟
*همه از دولت‌ها پول می گیرند، اما ...
*در جستجوی فرزندان از دست رفته
*رهبر بعدی چگونه تعیین خواهد شد؟
*يک دروغ بزرگ ديگر؛ فساد اخلاقی ساختاری غرب
*جنبش سبز: اسلامگرا یا سکولار
*شهرنشينی، دانشگاه و طبقه متوسط: تهديدات امنيتی عليه ولايت فقيه
*از ربانی سالاری به اوباش سالاری؛ تحول ساختار قدرت در جمهوری اسلامی
*رهبر جمهوری اسلامی و مداحی به قصد تقرب
*هشت تحليل غلط؛ پيش و پس از انتخابات رياست جمهوری
*زمان محاکمه‌ی خامنه‌ای در دادگاه جنایی بین‌المللی فرا رسیده است
* الگوهای رایج فریب‌کاری در نظام جمهوری اسلامی