حراج «نشان مصدق» در آلمان ‏
پرویز داورپناه

 

 

برو این دام بر مرغی دگر نِه

که عَنقا را بلند است آشیانه

حافظ  

 

یک گروهک گمنام ایرانی به تقلید از سازمانهای معتبر بین المللی که سالانه جوایزی به برگزیدگان خود در رشته های مختلف اعطا می کنند دست به یک عمل جنحالی زده و با ضرب یک مدال بنام «نشان مصدق»، آن را  یکجا به بیش از ۲۳۰ نفر ایرانی، از هر گرایش و با هر سابقه ی سیاسی و اجتماعی و بسیاری از آنها کاملاً متضاد با هم، و خارجی و  ۱۷  سازمان اهداء کرده، و به عبارت دقیق تر حراج نموده است.

 

مصدق بزرگمردی سیاسی است که در میان هموطنان خود دوستان و دوستداران بی غل و غش بیشمار داشته و نیز مخالفان و دشمنان بسیار؛ از گروه اخیر بعضی در راه نهضت ملی او بزرگترین سنگ ها را انداخته اند، بعضی به او دروغ گفته اند، بعضی هم با پشت کردن به او به راهش خیانت کرده به دنبال این و آن ـ مثلاً خمینی ـ رفته اند...؛ آیا می توان ساده لوحی پیشه نموده تصور کرد که قراردادن نام اینهمه افرادی که کمترین تجانسی با هم ندارند و برخی از آنان از گروه های نامبرده اند، یک نارویِ حساب شده، برای ایجاد اغتشاش فکری و پاک کردن خطوط میان آن دوستان و این دشمنان مصدق نبوده است؟

 

هیچکس به درستی نمیداند گروهکی که دست به این ابتکار زده کیست؟ و با این عمل نابخردانه چه می خواهد؟ و چرا دست به این کار پوپولیستی زده است. هیچکس نیست از آنان بپرسد: شما کی هستید و کی به شما صلاحیت این کار را داده است.

آیا اهدای «نشان مصدق» به آزاد مردانی همچون عباس امیر انتظام و دکتر نورعلی تابنده از طرف یک گروهک گمنام و موهوم زننده و قبیح نیست؟

حیرت آور است که این گروه «نشان مصدق» را به جبهه ملی ایران و شورای مرکزی آن در تهران نیز اهدا کرده است. آنهم جبهه ملی که مؤسس آن دکتر مصدق است و سابقه ای چنان دیرینه دارد، و به فرض آن هم که قراربود نشان مصدقی به کسی داده شود می بایست از سوی پیشکسوتان و قدیمی ترین مراجع جبهه ملی ایران به افرادی داده می شد که در راه آرمان های مصدق خدمات برجسته ای انجام داده بودند، نه به عکس!

اعطای «نشان مصدق» از طرف یک گروهک گمنام به ملیون باسابقه نه تنها برای آنان افتخاری نیست بلکه حتی یک نوع تحقیر و بی حرمتی نسبت به آنان نیز محسوب می شود.

مگر شهر، شهر هرت است که شما همه چیز را به سخره گرفته اید. شما کجا بودید آن روزی که دکتر مصدق که شاهد مراسم چهارم آبان و سالروز تولد محمد رضا شاه و اهدای نشان های شاهنشاهی بود و در مملکت مجسمه های شاه و رضا شاه را در میادین تهران و شهرستان ها نصب می کردند، خطاب به ملت ایرا ن گفت:

"با صدای رسا که تا پایان حیات و بلکه بعد از مرگ من نیز اثر خود را در ضمیر وطن پرستان باقی بگذارد، اعلام می کنم که به لعنت خدا و نفرین رسول گرفتار شود هر کس که بخواهد در حیات و مماتم به نام من بتی بسازد و مجسمه­‌ای بریزد؛ زیرا هنوز رضایت وجدان برای من حاصل نشده و آن روز هم که به خواست خداوند این مقصود حاصل شود تازه نشانه انجام وظیفه است که هر کس بدان مکلف می­‌باشد و حقاً سزاوار خوش‌­باش پاداش نیست.»
(روزنامۀ اطلاعات، مورخ ۱۶ / ۴ / ۱۳۳۰ )

روز گذشته خانمی از این گروه مقیم کلن ــ آلمان به من نوشته بود : "نام شما نیز در زمره دریافت کنندگان است. دریافت نشان مصدق را به شما شادباش می گویم." 

پاسخ اینجانب به این خانم چنین بود:

خانم س. س. گرامی

با تعجب از نامه شما و اهدای نشان مصدق به خود مطلع شدم. لازم به اشاره است که من ابداً در جریان این مسأله نبودم.

متاسفم که نمی توانم این نشان را بپذیرم. زیرا شما و همسرتان که از خانواده سیاسی دیگری می باشید، که همیشه در برابر خانواده ی ملی قرار داشته و امروز هم از آن اعلام فاصله نکرده اید، صلاحیت اهدای مدال یا نشان مصدق به مصدقی های با سابقه و اعضای جبهه ملی ایران را ندارید.

سالهاست که اعمال مشکوک و  پوپولیستی شما و همسرتان که از یک کنگره سیاسی به کنگره سیاسی دیگر(کنگره های جبهه ملی و سکولار دموکراسی:) میروید و کوشش کرده اید در همه جا باشید. و به همه رهنمود دهید، در صحنهً سیاسی ایرانیان از چشم ها دور نمانده است.

حتی ما بسیار دیده بودیم که به اعضاء و هواداران بعضی از احزاب اینگونه القاء کرده بودند که آنان  نخبگان سیاسی ایران اند و می بایست جبهه ملی ها و بطور کلی ملیون را که از دید  آنان«اگاهی  ایدئولوژیک» نداشتند رهبری کنند، و آن ساده لوحان نیز این افسانه ی عامیانه را باور کرده بودند!

 

یکی از پیروان رهبر یکی از اینگونه احزاب حتی یک بار در یک  مصاحبه، به شهروند روز، گفته بود:

 

« توده‌ ها به نشست‌های جبهه ملی می‌رفتند و هورا می‌کشیدند چون آن جمع، جمع بزرگی بود. اما اطرافیان و دوستانِ ...[آن رهبر] عموما نخبه بودند. او دنبال عِده و عُده نبود.»

 

و همو اضافه کرده بود:

 

« البته.... سرش به تنش می‌ارزید.(...). من خیلی تحت تاثیر ... قرار گرفتم. گنده‌های جبهه ملی هم با او قابل قیاس نبودند. یک انتلکتوئل واقعی بود.» !

 

البته چنین تصوری چندان هم دشوار نبود چه از دید اینگونه اشخاص «روشنفکر» کسی بود که مانند آنها می اندیشید وناچار دیگران از چنین دیدگاهی عامی و هوراکش شمرده می شدند.

 

 این طرزفکر، یعنی نخبه شمردن خودی ها و توده شمردن و «هورا کش دانستن» دیگران همان «کبر کمونیستی» بود که لنین رفقای حزبی اش را از آن برحذر داشته بود، اما هر روز همچنان شدید تر می شد، و با انشعاب هم زائل نمی شد!

 

اکنون نیز شاهد آنیم که افرادی بسیار مبتدی، بل بدوی، با همان تصورات کودکانه در خیال خام راهنمایی  این «ملیون هوراکش» اند و حتی به برخی از آنان مدال یا نشان هم می دهند.

 

سوابق این کارها در خارج از کشور در دست ماست. در خارج از کشور این سابقه به سال اول تشکیل کنفدراسیون می رسد. در آن زمان هواداران حزب توده، با تکیه به ایده های کلیشه ای که حزب توده به خورد آنان داده بود و آنان آنها را عالی ترین مرحله ی فهم اجتماعی و سیاسی پنداشته بودند، دچار این تصور بودند که دانشجویان عضو یا هوادار جبهه ملی به قول آنان برنامه ی سیاسی و بخصوص «آگاهی ایدئولوژیک»، یا بنا به اصطلاح دیگرشان دارای «ایدئولوژی علمی» (!)،  که منظورشان از آن «مارکسیسم ـ لنینیسم»، و به عبارت درست تر مشتی کلیشه ی حفظی بود، نداشتند و درنتیجه شایسته ی رهبری جنبش دانشجویی نبودند آنان با اینکه غالباً حتی با فرهنگ ملی خود بسیار بیگانه بودند، بنا بر این تصور باطل خود را دارای این «رسالت تاریخی » (!) می پنداشتند و در این محق می دانستند که رهبری این جنبش را در دست بگیرند و با ائتلافی که توانسته بودند با هواداران مرحوم خلیل ملکی بوجود آورند کوشیدند تا این پندار خود را عملی سازند. اما هواداران جبهه ملی، که با این یاوه سرایی ها از زمان دولت مصدق آشنا بودند، چنین فرصتی به آنان ندادند و رهبری جنبش را تا کنگره ی شانزدهم در دست داشتند!

 

 بسیاری از پیروان این طرز فکر هنوز هم در آن پندارها گرفتارند و خود را تافته ی جدا بافته ی جهان سیاسی شمرده در دل نسبت به دیگران به دیده ی تحقیر می نگرند؛  وگرنه به خود اجازه ی اعطای نشان به دیگران را نمی دادند، و افرادی خام تر از خود را در این کار شریک جرم خویش نمی کردند.

 

اگر برخی از کسانی که سابقه ی آن تجربه را ندارند فریب چنین بازی هایی را بخورند، حافظه ی تاریخی این آزمون ها گم نشده است، و به اکثریت نسل جدید نیز منتقل شده و خواهد شد! 

به هر حال اینجانب خود را از دریافت هر نوع نشان و مدالی بی نیاز میدانم. و مسرورم که یک عمر بدون چشمداشت مدال و نشان با عشق و علاقه به راه  مصدق ادامه داده  ام و هنوز هم تا آخرین لحظهً حیات ادامه خواهم داد.

 

لطفا نام مرا از لیست خارج کنید.

افزون بر این لازم می دانم اینگونه رفتارهای عوامفریبانه را که جز سوءِ استفاده از نام ارجمند مصدق و نام عده ای از کسانی که به اصطلاح به آنان چنین نشانی داده می شود نام دیگری ندارد به شدت تقبیح کنم؛ زیرا با اینکه چه بسا عده ای چنین اعمالی را بی اهمیت شمارند اما نباید اجازه داد که این قبیل رفتارهای ناشایست شایع شود و به نوعی رسم و عادت تبدیل گردد، بطوری که بجای آموزش اخلاق مبارزه و رواج آزادگی بر بی اخلاقی های ناشی از حکومت ملایان بیافزاید.

با احترام

دکتر پرویز داورپناه 

منبع:پژواک ایران

اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

facebook Yahoo Google Twitter Delicious دنباله بالاترین

   نسخه‌ی چاپی  

پرویز داورپناه

فهرست مطالب پرویز داورپناه در سایت پژواک ایران 

*حراج «نشان مصدق» در آلمان ‏
*پرویز داورپناه ‏ کتاب دیگری از شیرین سمیعی به نام شاهنشاه ‏
*‏ معرفی تارنمای رسمی جبهه ملی ایران ــ تهران ‏
*مشرف شدن یک تجزیه طلب سکولار به خانه خدا ‏
* از رهبران کارگران و معلمان زندانی حمایت کنیم
*«انتخابات» آینده و دوزیست های سیاسی
*یادی از دکتر حسین فاطمی
*دست آورد فرانکفورت: قطع امید از سازمانها سیاسی؛ عاقبت کوه موش زایید
*در سوگ خسرو شاکری زند
*خسرو شاکری زند؛ در غم دوست شفیق
*سروده هایی از شاعران میهن دوستِ نامی برای پیرمحمّدِ احمدآبادی(مصدق)
*افشاء منبع خبر به نفع کیست؟
*کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ
*یادی از دکتر فاطمی که به دیکتاتور نه گفت و به مردم آری
*دراویش را تنها نگذاریم
*اسماعیل نوری علا چه کسی را می خواهد فریب دهد
*دانسته ها و پرسش ها در کار سیزدهمین رئیس جمهوری اسلامی
*قیام ملی ۳۰ تیر، انگیزه های مذهبی و دینی نداشت
*نگذاریم خانه و مقبره دکتر مصدق در احمد آباد ویران شود
*اعتراض به زندانی شدن چهارمین فعال سیاسی ملی گرا
*مهندس هوتن دولتی را فوراً آزاد کنید
*سیاست موازنهً منفی مصدق، چرا وصیت او اجرا نشد؟
*دوستان و دشمنان کنفدراسیون جهانی
*دیپلماسی فیس‌بوک جانشین دیپلماسی پینگ پنگ می شود!
*داریوش و پروانه فروهر هرگز نخواهند مرد!
*از «حجاب اجباری» جهان پهلوان تختی تا یک ادعای واهی!
*جان بيماران ايرانی در خطر است
*سکوت معنی دار رفسنجانی در برابر حمله‌ تند روها
* نگاهی کوتاه بر نقش دکتر مصدق در تاریخ نهضت ملی ایران*
*همه ی کارگران زندانی را فوراً و بدون قيد وشرط آزاد کنید
*سروده هایی از شاعران میهن دوستِ نامی برای پیر محمّدِ احمدآبادی (مصدق)
*پیروزی تاریخی وعبرت انگیز یک زن مصمم در میانمار
*نرگس محمدی را آسوده بگذارید!
*یک نکته ی تاریخی
*"ای مصدق هزار مردی تو"*
*نوع برخورد دکتر مصدق با انتحابات
*عدالت خواهد آمد، درست در زمانی که همه امید را ازدست داده اند
*به یاد دکتر حسین فاطمی، مردی به استواری کوه
*نگاهی به زندگی هنری مرضيه، چهره شهير و دوست‌داشتنی
*اشرف علیخانی، ستاره ی شبهای تار اوین را آزاد کنید
*ایران با فرزاد کمانگر است
*سال ۱۳۹۰، سال برکناری دیکتاتورهاست
*خطر توطئه اسب تروا هنوز بر طرف نشده است
*ملت ایران تاکنون چنین «دولتمردان» آدمکشی را بخود ندیده است
*یادی از حسین فاطمی یار وفادار مصدق
*شباهت پیامدهای دو کودتا در ایران
*به سرگردانی و بلاتکلیفی محمد مصطفایی، وکیل محرومان ایرانی پایان دهید
*رهبری مصدق در قیام ملی سی تیر و کشتی بی سکان جنبش سبز
*مقام رفیع دکتر غلامحسین صدیقی در نهضت ملی ایران
*جبهه ملی ایران و کتمان حقیقت
*فیس بوک قابل اعتماد نیست
*«ما را حتی امان گریه ندادند»
*دستگیری ریگی و ادامه دسیسه های مشکوک!
*تجاوز به حریم خانواده ها توسط مدعیان حکومت عدل علی
*نگرانی دو چندان از وضعیت دکتر حسین موسویان
*وضعیت وخیم حقوق بشر در ایران در آستانهً سال نو میلادی
*تکرار قتل های زنجیره ای جدی است
*اعدام دکترحسین فاطمی
*کودتاچیان و رکن چهارم دموکراسی
*کمتر معلمی است که شرمنده ی خانواده اش نباشد
*دستگیری خانواده های زندانیان سیاسی
*حکومت وحشت خامنه ای و ايرانيان ذلت ناپذير
*صد رحمت به دیوان بلخ!
*روز پنجشنبه با شعار«جمهوری ایرانی» مردم از اصلاح طلبان عبور کردند
*درسهای قیام ملی سی تیر و قیام مردمی پس از کودتای انتخاباتی ۲۲ خرداد
*تشکبل «دولت سایه» در جمهوری اسلامی مبارک!
*ائتلاف شخصیت های کاذب ایرانی و گروه «کنت تیمرمن» از لابیگران اسرائیل
*طبل توخالی اپوزیسیون يا نقدی بر معنی و واقعیت اپوزیسیون
*مصدق و کارگران ایران
*جشن اول ماه مه، مصدق و کارگران ایران
*کـُدام انتخابات آزاد با نظارت استصوابی شورای نگهبان؟!