PEZHVAKEIRAN.COM از قصیده سرائی سیاسی تا رجالگی نظری نزد محمد رضا نیکفر
 

از قصیده سرائی سیاسی تا رجالگی نظری نزد محمد رضا نیکفر
محمد محمودی

محمدرضا نیکفر که گروه های چپ او را "فیلسوف چپ" خوانده اند، مدتهاست که به کار تفسیر سیاسی رجوع آورده است و از آنجا که نظرات مطرح شدۀ او از سوی بسیاری تکرار میشوند، باید تفسیرهای نازل سیاسی اش را مورد بررسی قرار داد. بلندگوی نظرات او رادیو زمانه است، رسانه ای که خود او سال ها با کمک های مالی دولت هلند و همچنین پشتیبانی های مالی از سوی ایالات متحده اداره کرده است.

او در مقاله ای تحت عنوان(۱) "انسداد و فرصت" در ۱۵ بیت همسان قصیده سرائی سیاسی دست به بررسی وضعیت ایران تحت حاکمیت ولایت فقیه و بازوی نظامی اش سپاه پاسداران انقلاب اسلامی میزند. در گام اول تلاش به تبیین اوضاع ایران تحت حکومت ولائی میزند، اما از بکارگیری مفهوم توتالیتاریسم دینی سرباز می زند و همچنین به جای توضیح سیاست خارجی حکومت نکبت اسلامی با شاخص حامی و تامین کننده تروریسم در منطقه و یا ایجاد گروه های نیابتی که جزئی از آرزوهای رهبر حکومت و سردار سرنگون شده اش قاسم سلیمانی، با تلطیف فاجعه با عباراتی مانند "گسترش نفوذ منطقه ای و ایجاد پایگاه هایی در خارج از کشور" بسنده می کند. در تمام مقاله اش اگر به مشخصات غیرقابل انکار در حکومت ولائی و نکبت اسلامی اشاره می کند، تنها توضیح مشخصات حکومت توتالیتر دینی در شکل عام است و اگر هم به واقعیت های عینی حاکم کنونی بر ایران اشاره دارد، حکایت از یک مافیای اقتصادی دارد که رفتار سیاسی و اقتصادی اش با سرزمین ایران همچون نیروهای اشغالگر است، اما آن نویسنده هرگز عمق فاجعه را بازگو نمی کند. در بیت سوم قصیدۀ خود نویسنده ای که دائما بر جامعه مدنی تاکید دارد بدون آنکه به عدم وجود خارجی چنین جامعه ای در ایران اعتراف کند، غیرمستقیم به انسداد و بازدارندگی از تولد جامعه مدنی اشاره دارد. او جامعه ایرانی را بی-چاره رادیکال می بیند. اشتباه نویسنده در فرافکنی سیاسی اوست که بی-چارگی نیروهای چپ و یا خود شخص نیکفر در عدم توانائی برای یافت راه برون رفت از این مخصمه را به جامعه ایرانی نسبت می دهد و در رجالگی سیاسی خود نیروهای پادشاهی خواه را از همه بی-چاره تر می پندارد. نیکفر در اسارت فکری فاجعه ۵۷ وامانده است و گامی از آن فراتر نمی تواند بگذارد، نمونه اش "کودتا" خواندن وقایع سال ۱۳۳۲ خورشیدی و سرانجام سیاسی آن در ۲۸ مرداد آن است. علیرغم آنکه امروزه شک و تردید در مورد کودتا بودن آن حرکت سیاسی و برکناری محمد مصدق از نخست وزیری در میان تاریخ شناسان راه را به یقین در مورد عدم کودتا بودن آن واقعه باز کرده است، نیکفر همچنان در بی اعتنائی تاریخی خود پافشاری می کند و فاجعه و گسست بزرگ تاریخی ایران برای ورود به عصر جدید در ۵۷ را مبارزه با "دیکتاتوری تاج" می خواند و همزمان آنرا در راستای "دیکتاتوری عمامه" قرار می دهد. این نوع تفسیر نازل یکی از مشخصات رجالگی سیاسی است. او حاضر نیست که مسبب فشارهای اقتصادی را ولایت فقیه و سپاه پاسداران او ببیند. سیاست های منطقه ای حکومت نکبت اسلامی که سبب تهدیدها و محاصرۀ اقتصادی بوده اند، حل مشکل اول بودن مرغ یا تخم مرغ نیست. این مفسر سیاسی به "محاصرۀ اقتصادی و تحمیل فقر و فلاکت" اشاره می کند ولی باز از سر رجالگی به باعث و بانی آن اشاره ای ندارد که شخصی به نام علی خامنه ای در ۳۷ حاکمیت نظامی-دینی خود ایران را به چه وضع فلاکت باری کشانده است و قربانی توهمات او در مورد تاسیس تمدن اسلامی مردم ایران بوده اند.

نیکفر مردم ایران را به بی-چاره و با-چاره تقسیم می کند، حال آنکه خود او و رفقای چپ او در بی-چارگی دهه های متمادی در تاریخ معاصر ایران غرق هستند و هنوز متوجه گذشت تاریخ مصرف سیاسی خود نشده اند. پرسش محوری وضعیت فعلی ایران را نیکفر چنین بیان می کند: "نیروی خواهنده ی آزادی و عدالت فرصت را در چه می بیند و برای پدید آمدن آن چه تلاشی می کند؟" بی شک این نیکفر در رتبۀ مفسر سیاسی بودن خود، جریان و همفکران خود را نیروی خواهنده آزادی و عدالت فرض می گیرد، حال آنکه نه او و نه رفقایش درک درستی از آزادی دارند و نه تحقق بخشان عدالت می توانند باشند. تاریخ جریانات چپ در ایران دارندۀ هیچ برگ زرینی از آزادیخواهی و بشارت دهندگان به عدالت نیست. نیکفر ناتوان از ارائۀ دلیل برای ادعای خود است که بر اساس چه مبنائی آن نیروهای فرضی خود را خواهندۀ آزادی و عدالت به حساب می آورد. در سراسر مقالۀ خود سروگوشی به نظریات رایج در غرب در خصوص تحولات سیاسی-اجتماعی آب می دهد و با ذکر برخی از اصطلاحات می خواهد بار نظری و تئوریک تفسیر خود را افزایش دهد ولی در این کار موفق نیست.

نیکفر خیزش دی ماه ۱۴۰۴ را فرصتی برای برهم زدن نظم ولائی و توتالیتر اسلامی بر ایران می بیند ولی فراموش می کند که خود او مسئولیت کشتار مردم را از حکومت نکبت اسلامی سلب کرده و به دوش معترضان و رهبران آنها می اندازد. در تفسیر خود از سر رجالگی دروغ نیز می گوید که گویا معترضان میلیونی که به شکل خانوادگی سیل آسا به خیایان ها آمدند، خیال حمله به ادارات و مراکز حکومتی را داشتند. این رجاله سیاسی غیرمستقیم کشتار مردم از سوی حکومت را مشروع جلوه می دهد. این دست از آتش به دور ناگهان به فکر خشونت پرهیزی می افتد، گوئی دختر ایرانی که بر زمین می افتد و نیروی حکومتی با پوتین و قمه به جان او افتاده است، دست به خشونت زده بود و یا مامور آتش نشانی که زخمی ها را به کول می کشید تا اینکه خود قربانی سرکوب شد، خشونت خواه بود و دهها مورد و مثالی که همه دیده اند. مفسر بی-چاره انتظار مردم معترض از امریکا و اسرائیل برای حمایت از خود را "استیصال و فقدان تعهد به وضع و حال مردم کشور" می خواند و از آنجا که خوب میداند، در مقابل اتهام او، رهائی اروپا از چنگ نازیسم و یا سرنگونی شوونیسم ژاپنی و سقوط فاشیسم در ایتالیا نتیجۀ همان مداخله ای است که نیکفر آنرا استیصال می خواند در ابتدا به حساب آوردن این واقعیت های تاریخی را مردود می شمارد، اما دلیلی برای آن ارائه نمی دهد.

مفسر رجاله این بار تقصیر فلاکت زدگی ایران کنونی را میان رژیم و مخالفان "جنگ طلب" تقسیم می کند. باید از او پرسید مسدود کنندۀ خط رهائی که او از آن یاد می کند در ۴۷ سال گذشته رژیم نبوده است؟ آیا سیاست های هسته ای برای دستیابی به بمب اتمی را نیز مخالفان از دید او "جنگ طلب" رقم زده اند؟ شاید هم منظور نیکفر این فیلسوف چپ در راستای جهان بینی اش پرستاران بیمارستانی که به جرم مراقبت از زخمی ها مورد تجاوز قرار گرفته و سپس به قتل رسیدند، جنگ طلب محسوب می شوند؟ تجربه های تاریخی قریب به نیم قرن گذشته مردم را در کلیتش به این نتیجه رسانده است که این حکومت برای بقاء خود از هیچ کشتار و جنایتی فروگذار نخواهد بود، تاریخ جنایت بار حکومت ولایت فقیه با اثبات این موضوع مردم را به جستن یاری از نیروها و قدرت های خارجی کشانده است و این درخواست کمک و حمایت نه ننگ است و نه نیازی به درس میهن دوستی از سوی نیکفر دارد. او در قصیده سرائی دور شده و به رجالگی سیاسی روی می آورد با این بیان که "اکثریت قریب به اتفاق مردم در یک موقعیت جنگی ... به استقبال حمله کنندگان نمی روند ..." او با آگاهی کامل این واقعیت را کتمان می کند که اگر هدف همین حمله کنندگان مردم ایران بودند تا به حال می بایستی صدها هزار قربانی جنگی می داشتیم. او حتی در کتمان خود گروه های پادشاهی خواه را با دروغ و فریب همسوی رژیم توتالیتر اسلامی قرار می دهد و بیان واقعیت های خیابان در ایران که به واقعیت های میدانی شهرت یافته اند را موکول به "رسانه های متکی به پول و قدرت" می داند، البته این نویسنده در حوزۀ دریافت کمک از خارجی باید در رادیو زمانه تجربه های زیادی اندوخته باشد. در آخرین بیت قصیدۀ سیاسی خود می نویسد، "هیچ بدیل رهائی بخش موجود نیست در برابر متکی شدن به نیروی خود، متشکل شدن و مبارزه بر محور آزادی و عدالت و حفظ زندگی برای تداوم بخشیدن به آن." اینگونه شعارها متعلق به دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ و جنبش های استقلال طلبانه در افریقاست و دنیای امروز و حفظ منافع ملی اشکال بسیار پیچیده تر به خود یافته اند که نیکفر از درک آنها یا ناتوان است و یا به مصلحت وانمود  به بی اطلاعی می کند. گذشته از آن مبارزه برای آزادی و عدالت شامل حال چارچوب اندیشه های پسااستالینی نیکفر خاصه با ادعای حفظ زندگی نمی شود، باید از او پرسید کدام زندگی؟ قتل عام چندین هزار نفره در ایران همان تداوم زندگی است که او از آن یاد می کند؟ شعار این نویسندۀ چپ همانند شعارهای نیروهای چپ در سال های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۷ با نام نان و مسکن است که اقشار و طبقات زحمتکش هرگز به آنان روی نیاوردند. مردم ایران بشارت آزادیُ دمکراسی و صلح را در رهبر دیگری می بینند که مورد تنفر نیکفر و همراهان او هست.

او نیز همچون بخش بزرگی از چپ های ایرانی بی افتخار عرضۀ هنر بی-چارگی خود را نه در نفی و مبارزه با حکومت نکبت اسلامی بلکه در فحاشی و حمله به رضا پهلوی می بینند. نیکفر در افاضۀ دیگری در همان رسانۀ خودش(۲) عمق استیصال شناختی خود را با حمله به رضا پهلوی به نمایش می گذارد. یکی از دلائل حملات را می توان در بی-چارگی افرادی همچون نیکفر دانست که قافیه را باخته اند و نه از پشتیبانی مردم برخوردارند و نه از نظر گفتمانی به بلوغی رسیده اند که توان نقد و بررسی نظریه های سیاسی دیگر همانند نقد و بررسی دفترچۀ دوران اضطرار را داشته باشند و از طرفی دیگر به دلیل یهودستیزی و امریکاستیزی همچون برادران حزب الهی شان قادر به تبیین شرائط خاص و تشخیص منافع ملی نیستند و برای رفع چنین نقصان و کمبودهای بزرگ بهترین راه فحش و دشنام به رقیب سیاسی خود می دانند. او که نمایندگی بخشی از نیروهای چپ را یدک می کشد، می نویسد "می کشند و زیرساخت ها را ویران می کنند." باید از او پرسید آیا در غم از دست رفتن علی خامنه ای و سران جنایتکار سپاه او در ماتم است؟ در جنگی که حکومت اسلامی براه انداخته مسلماً قربانیان در میان مردمان غیرنظامی خواهند بود. اگر او در دوران دانشجوئی اش به درس های منطق توجه میداشت، رابطۀ علت و معلولی را آنقدر فهمیده بود که بتواند دریابد که نمی توان دلبخواه جای علت و معلول را جابجا کرد.

از نوشتۀ یاد شدۀ نیکفر چند صباحی است که می گذرد و اگر امروز این مقاله را بخوانیم، می توان به ناتوانی این فرد در برآوردهایش نسبت به دنیای سیاست پی برد، کسی که مهمترین بخش اپوزیسیون را متهم به طرفداری از بمباران کشور می کرد، نگران زیرساخت های کشور بود و مدعی می شد که از سوی امریکا و اسرائیل رهبری تعیین خواهد شد. نیکفر در گفتار خود همان حرف رژیم را تکرار می کند، که مقصر کشتار مردم – طبق اعلام خود رژیم ظرف چند ساعت بیش از سه هزار انسان- رژیم و در راس آن خامنه ای نبود بلکه کسی بود که مردم را به اعتراض به فلاکت شان فراخواند و مصیبت سیاسی حاکم بر ایران نهایتاً در این است که حتی رژیم و حاکمیت نکبت بار اسلامی قربانی ناآگاه امپریالیسم جهانی است. نیکفر با خلط موضوع مدعی میشود، "که مسیر آزادی، مسیر سیاسی است که یکسر متفاوت از مسیر جنگ است." گوئی کسی مدعی شده است که مهمترین اپوزیسیون ایران خواهان جنگ است، نیکفر در توهمی ادعائی بسر می برد. او خود مدعی میشود و ادعای خود را نفی می کند. این روشنفکر چپ معضل بزرگ منطقه را نادیده می گیرد که با رژیمی روبرو هستیم که تمام هم و غم خود با سرمایه های ملی در دست یابی به بمب اتمی قرار داده است. این واقعیت دیگر ربطی به ملی گرائی و میهن دوستی ندارد، اگر حکومت اسلامی به بمب اتم دست یابد، حیات انسانی در منطقه به مخاطره جدی می افتد و در منطقه ای که دیوانگان حاکمند، مسابقه تسلیحات اتمی براه می افتد، در همان منطقه ای که خمینی، خامنه ای، صدام حسین، اسد و امثال اینها حاکم بوده اند و هستند. در کنار ادعاهای متنوع و بی پایه این بار این روشنفکر چپ مدعای دیگری را نیز ارائه می دهد، "تمام تاریخ ایران معاصر شاهد آن است که تقویت کننده یا تشدید کننده ی استبداد، امپریالیسم است." با چنین ادعائی نیکفر بهتر از هر کس نشان می دهد که او نه تنها در امور سیاسی در سطح نازلی استوار است، بلکه از تاریخ ایران نیز بی اطلاع است و در حد جزوات چریک های فدائی و مجاهدین خلق دهۀ ۱۳۴۰ بسر میبرد. نیکفر در اوج توهم شعاری را سر می دهد که امروز از مزدوران مواجب بگیر حکومت در میادین تهران و کلان شهرهای ایران می شنویم "همبستگی برای تاب آوری". با چنین شعاری به خوبی نشان می دهد که او در چه جایگاهی ایستاده است، در کنار عناصر "ارزشی" در تهران با عربده کشی های شبانه برای ایجاد رعب در میان مردم.

نیکفر در مقاله ای دیگر(۳) حکومت نکبت اسلامی را مترادف با ایران می خواند، او چند دهه است که در آلمان گذران زندگی می کند و میتوان تصور کرد که کم و بیش با تاریخ و وضعیت آن سرزمین آشنا شده باشد. در همان کشور این اصل تقریباً جا افتاده است که آلمان نازی با آلمان با تمام شور و شعف ملت آلمان برای نازیسم متفاوت بودند. او در ادامه دست به کشف ابلهانه ای می زند و مدعی میشود، "ایران در معنایی ژرف شکست خورد. جنبش های آن نتوانستند رژیم را پایین بکشند و این به مردم حسی از ناتوانی و بیچارگی داد." او موفقیت جمهوری اسلامی را نیک بختی کشور می خواند. او باید این موارد را مستدل سازد که چگونه او ایران و حکومت اسلامی را یکسان می انگارد؟ او این افاضات را در فرودین ۱۴۰۵ طرح می کند، در شرائطی که رژیم اسلامی از  هیچ کشتار درونی و تهاجمات نظامی بیرونی کوتاهی نکرده است و این ادعای او مبنی بر حس ناتوانی و بیچارگی مردم را در کدام جام جهان نمائی دیده است؟ در این نوشته نیکفر چهره ای از خود نشان می دهد که تنها سرشار از دهان دریدگی و فحاشی است. این درست همان حس ناتوانی و بیچارگی خود اوست. در چارچوب ذهنی و فکری او مخالف خود را "راست گرایان افراطی که با سلطنت طلبی مشخص می شوند" می انگارد، حال آنکه غافل از آنست که خود او چپ افراطی و درمانده ای را به نمایش می گذارد که هنوز در دهه های ۱۹۸۰ بسر می برد و در نهایت با یک کلی گوئی بی سروته نوشتۀ خود را به پایان می رساند و جمله ای نبوغ آمیز برای پیروزی ایران می نویسد: "بازخوانی دستاوردهای جنبش های اجتماعی، درک اهمیت تشکل و داشتن نماینده و سخنگو تا دیگران به جای مردم تصمیم نگیرند." متهم ساختن نیکفر به ناتوانی و بیچارگی حکم توهین و فحش ندارد، چرا که همین عبارت او اثبات این اتهام است، او کدام جنبش اجتماعی را مدّ نظر دارد تا بتواند بر آن تکیه کند، چپ ایرانی که چند دهه است از متن و بطن جامعه منفصل است! آن دیگران که او مورد نظر دارد، مخالفین او و دیدگاه های او هستند؟ او با این اصل خود را صاحب اختیار مردم می داند که حق مسلم او و همفکرانش سخنگوی مردم بودن است که از دست داده اند و باید باز پس بگیرند، اما مردم به او و همفکرانش اعتنائی ندارند.

مشکل های اندیشۀ نیکفر چندگونه هستند، در اولین نگاه او مسالۀ حاکمیت توتالیتر و فاشیسم اسلامی در ایران را یا نادیده می گیرد و یا انکار می کند. تنها ذکر سلطۀ حکومتی مبتلا به پارانویا کفایت نداشته و سرپوشی برای همراهی فکری با جناح هائی از حکومت را نمی سازد.(۴) ذکر موارد مصیبت بار اقتصادی در کشور و معیشتی برای زندگی روزمره مردم بدون ذکر علل اصلی آن نفی همان اندیشۀ انتقادی است که او از سنت های فکری در آلمان به عاریت گرفته است.

روشنفکر چپ، نیکفر مدعی میشود که مسالۀ اصلی "فشار و تجاوز امپریالیسیتی" است، حال آنکه او سوراخ دعا را گم کرده است، مسالۀ اصلی حکومت توتالیتر و فاشیست اسلامی است که بر اساس ایدئولوژی خود تمام منافع ملی ایران را زیر پا گذاشته و با خرج میلیاردها دلار از سرمایه های ملی به دنبال تاسیس تمدن اسلامی خود است. خط سیاسی خود را در آنجا آشکار می سازد که در پشت شعارهای همیشگی چپی عقب مانده خواهان همکاری با حکومتی است که از روز اول تاسیس اش تا به امروز جز جنایت و غارت اثری از خود برجای نگذاشته است. او این خط سیاسی را "مدافع-مطالبه گر" می خواند. راه پیشنهادی این روشنفکر چپ جز به همکاری با رژیم و یاری رساندن به آن و تلاش برای جلوگیری از فروپاشی از آن کارآیی دیگری نخواهد داشت.

در اندیشۀ انتقادی مورد ادعای نیکفر تعمیم بدون پایه و اساس شیوۀ فکری و بخشی از منطق شده است. برای مثال در همین مقاله می نویسد: "اپوزیونیسم ایرانی بینش و منشی است که سیاست را عملاً از محتوای اجتماعی اش تهی کرده است." نکته اول واژه سازی لوس و بی اعتباری است که او به آن دست می زند: اپوزیسیونیسم!  بعد این پدیدۀ خود را در چارچوب ایران می گنجاند و موصوف به امری می کند که کل ادعای او را به زیر سوال می برد، در واقع نفی قواعد فکری اندیشۀ انتقادی است، همان اندیشه ای که او از سنت های آلمانی به عاریت گرفته است. تعمیم امری به کل اپوزیسیون ایرانی و ادعای تهی بودن سیاست در نگاه اپوزیسیون ایرانی از محتوای اجتماعی! او به هیچ عنوان تلاشی برای اثبات ادعای خود صورت نمی دهد. البته این یکی از شیوه های نوشتاری نیکفر است ادعایِ بدون اثبات.

نیکفر در بزرگترین بخش اپوزیسیون علیه فاشیسم اسلامی مخالفان خود را می بیند و نگاه این اپوزیسیون را چنین ارائه می دهد: "از این دیدگاه منحط، جامعه را باید مغزشوئی کرد، زیر فشار تحریم و در ادامه در زیر بمباران قرار داد، تا به جان بیاید و به "براندازی" روآورد." مقاله ای که در فروردین ۱۴۰۵ نوشته شده، چیزی نزدیک به چهار ماه بعد از کشتار بزرگ و وحشتناک دی ماه ۱۴۰۴. این نویسندۀ چپ میلیون ها ایرانی که خواهان سرنگونی ولایت فقیه هستند را عده ای مغزشوئی شده تلقی می کند که تحت فشار اپوزیسیون جانش به لبش آمده و برانداز شده است. راهی را که نیکفر در پیش گرفته است ، تفاوتی کیفی با خوانندۀ لس آنجلسی ندارد که به ایران بازگشته و پرچم حکومت اسلامی را در شب های عربده کشی مزدوران حکومت در خیابان های تهران تکان می دهد. در همین راستا این فیلسوف درس خوانده بازگو کنندۀ کلام گویندۀ بی بی سی میشود، که رسماً مدافع جمهوری اسلامی بود و حتی آیت الله بی بی سی صلاح به تحمل او را ندید، که در مکالمۀ تلفنی با مادرش افاضه کرده بود " ایرانی می خواهند زخمی، فرسوده و ازپاافتاده"(۵)

مدعی اندیشۀ انتقادی همواره عدم وفاداری خود به اصول فکری اندیشۀ انتقادی برگرفته از سنت آلمانی اش را به نمایش می گذارد، شاید هم که منظور او از اندیشۀ انتقادی امری دیگر باشد و نه آنچه در سنت آلمانی مشهور و مشهود است. او ادعا می کند: "نبرد با استبداد مستقر به آفت آرزوی بازگشت به نظام استبدادی پیشین دچار شد." این درس خواندۀ چپ هرگز نه نقدی بر آثار مکتوب همان اپوزیسیون مورد تنفر خود کرده است و نه توانسته است ارائه دهد و تنها به شعارهائی بسنده می کند، چرا که در سنت فکری او نیازی به فکر نیست، شعار کارساز است و بازار بهتری دارد.

محمد رضا نیکفر در آخرین نوشتۀ خود(۶) در ۲۱ آبان ۱۴۰۵ ادعاهای سخیفی را مرتکب میشود که در ادامۀ همین راه باید از او نوشته های اعجاب انگیزتری را انتظار داشت. او تنش های منطقه و گردن کشی های حکومت نکبت اسلامی با سرمایۀ ملی ایران و تهدید و حملۀ نظامی و کشتار در کشور را مرتبط به بزرگترین بخش اپوزیسیون علیه فاشیسم اسلامی در ایران می داند. او اپوزیسیون را متهم به "همتافته" بودن با قاتلان و غارتگران حاکم می انگارد و یا اینکه "در گذشته منجمد مانده" هستند. نیکفر به شکست خود و همفکرانش اعتراف می کند که دیگر بیانه ای را امضا نمی کند، آخر مگر نه اینکه آخرین بیانیه ای که از سوی او امضا شد شرم آور است!؟ تظاهرات را نیز امری مثبت نمی بیند، مگر نه آنکه در شرائطی که قریب ۳۰ هزار نفر در یک روز و در یک شهر برای اعلام حمایت و پشتیبانی از انقلاب شیر و خورشید و پشتیبانی از رهبر آن شاهزاده رضا پهلوی گرد هم آمدند، در همان ساعات و در همان شهر فرانکفورت دو گروه با تعدادی ۳۰ نفره نیز جمع شده بودند، یکی همفکران نیکفر و دیگری با پرچم های جمهوری اسلامی و فلسطین؟! او دریافته است، که اینگونه ابراز وجودها از گروه های چپ با جمعیتی به گنجایش یک فولکس واگن از مشروعیت و اقبال عمومی بیش از پیش خواهد کاست. گفتار این نویسندۀ چپ که به او مدال افتخار "فیلسوف چپ" را داده اند آنچنان ابلهانه است که نمی توان باور کرد که او مردم، معترضان و براندازان حکومت فاسد ولایت فقیه را از شرکت در اعتراضات و تظاهرات برحذر می دارد، چون به گفتۀ او مشروعیتی برای تحریم و محاصرۀ دریائی خواهند شد. از این فرد باید پرسید، چطور است که این منطق را نیز برای افریقای جنوبی و حکومت آپارتاید نیز بکار می بردیم و مدعی می شد که اعتراضات علیه آن رژیم سبب تحریم بیشتر و سختر جهانی علیه افریقای جنوبی میشود و در نهایت سیاهپوستان در آن سرزمین از کمبودها رنج می برند. نیکفر با یک قیاس به نفس در همین مقالۀ آخرش آنچنان به خزعبل گوئی افتاده است که گوئی این فرد مشکلات روانی پیدا کرده است. برای مثال افاضه کرده است که "سلطنت طلبان که سال ها در تعطیلات بودند..." مشکل این فرد وسیعتر از پاسخ به یک بیانیۀ آتشین اما بی ارزش سیاسی است. کسی که مثل نیکفر در مجالس بی مایگان چپ مدعی تدریس کانت میشود حتی در حد یک دانش آموز ساده ترم اول فلسفه فراموش می کند که در نگاه نقادانۀ کانت اصلی به نام یقین وجود دارد، مفهوم یقین پایه و اصلی در نظریۀ شناخت و فلسفۀ اخلاق کانت را می سازد. " زمانی یقین داریم، که دریافته باشیم، که نادرست بودن امری، محال است." و اگر همچنان با دید کانت امور را جستجو کنیم، ادعاهای نیکفر یقین ابژکیتیو نیستند، چرا که مبنای آنها ضرورت حقیقت نیستند و یقین سوبژکتیو نیز نیستند، چرا که مطالعه و دقت بیشتر در این ضرورت ما را به یقینی راهنمائی نمی کند. این فیلسوف چپ مهمل بافی می کند. نیکفر در کمال وقاحت نظری و عملی برای قاتلانی که قریب نیم قرن کشور را اشغال کرده اند و مردم آنرا به بردگی خود اسیر کرده اند، شریک می تراشد، در اعدام ها شریک می کند. "رژیم آدمکش است... در هر اعدامی علاوه بر رژیم ... "اپوزیسیون" هم نقش دارد، با اینکه می گوید مخالف اعدام است" این فیلسوف نابغه در همان یقین کانتی از خود نمی پرسد، در طول این ۴۷ سال در مقاطع مختلف حکومت فاشیستی-اسلامی دست به کشتار زده است و نه خبری از جنگ بود و نه از تحریم، پس این چه یاوه گوئی است که نیکفر می کند؟ نیکفر حل مشکل را در "خروج از زیر چتر اپوزیسیونیسم" می بیند، باید به او گفت که چند دهه است که نه او و نه همفکرانش اپوزیسیون حکومت نکبت اسلامی نیستند، چند دهه است که گام به گام در محراب حکومت ولائی دست به سجده و رکوع بیشتر می زنند. او راه را در خروج از مخالفت با حکومت می بیند، البته که می داند، با خروج از جبهۀ مخالفت علیه حکومت فاشیستی لاجرم و رسماً در کنار فاشیسم قرار می گیرد، این قاعدۀ توتالیتاریسم است، چه او بخواهد یا نخواهد و چه به ذهن او برسد یا نرسد. نیکفر مدعی میشود که "کارنامۀ کنش گری ایرانیان در خارج از کشور در دور اخیر در مجموع مایۀ شرمساری است." این نادان نمی داند که بی معنا شدن او و همفکرانش مایۀ شرمساری است. جایگاه نیکفر در کنار عبدالکریم دباغ معروف به سروش همچون چند سال پیش گرم و آماده است. در چند صباحی این نظریه پرداز چپ پا را فراتر خواهد گذارد و در راهی را که با قصیده سرائی آغاز کرده و در این مسیر به درجه رجاله گری سیاسی خود را نائل ساخته به آنجا ختم خواهد شد که مستقیماً و علناً از حکومت فاشیستی-اسلامی دفاع خواهد کرد، راه را پرستو فروهر قبلاً به او نشان داده است.

 

۱-https://radiozamaneh.com/878768

۲- https://radiozamaneh.com/881844

۳-https://radiozamaneh.com/885443

۴- https://radiozamaneh.com/886284

۵-https://radiozamaneh.com/880922

۶-https://radiozamaneh.com/905777

منبع:پژواک ایران


فهرست مطالب محمد محمودی در سایت پژواک ایران 

*از قصیده سرائی سیاسی تا رجالگی نظری نزد محمد رضا نیکفر  [2026 Nov] 
*منبعی مشترک در یهودستیزی میان اسلام گرایان و چپ ایرانی (۲)  [2026 Jun] 
*منبعی مشترک در یهودستیزی میان اسلام گرایان و چپ ایرانی (۱)  [2026 Jun] 
*خط سوم نیکفر منتهی به بن بست میشود!  [2026 Feb] 
*دنیای کوچکِ کوچکِ پرستو فروهر  [2026 Jan] 
*محمد رضا نیکفر - نمونه ای از درماندگی چپ ایرانی  [2026 Jan] 
*از «نترسید نترسید ...» تا «بترسید بترسید ...»  [2026 Jan] 
*مدارا، سلطه، هویت  [2025 Dec] 
*انقلاب حشیش نقش حزب الله و سپاه پاسداران در تولید و پخش مواد مخدر در خاورمیانه  [2025 Dec] 
*مدارا - مفهومی پر چالش  [2025 Dec] 
*اعدام در ایران آینده؟ پاسخی به سعید قاسمی نژاد و موضع او نسبت به اعدام [2025 Oct] 
*چرخش نگاه اسلام به انسان  [2025 Mar] 
*پوپولیسم چپ ایرانی پدیده ای غریب!  [2025 Feb] 
*پدیده شناسی توهین  [2025 Jan] 
*پدیده شناسی توهین  [2025 Jan] 
*«او را بشوئید اما خیس نکنید!» انقلاب پرهام بدون انقلاب است!؟ [2024 Feb] 
*موشک های موجه و ضروری رامین پرهام  [2024 Jan] 
*کانت، سیصد سال اندیشۀ نقاد  [2024 Jan] 
*مکه یا آتن؟ راه ایران از غرب می گذرد!  [2023 Dec] 
*رابطه شایعه و یهودستیزی  [2023 Dec] 
*شکل حکومت و شیوۀ کشورداری  [2023 Dec] 
*چرا ائتلاف سیاسی با نیروهای اسلامی غیر ممکن است؟  [2023 Dec] 
*تناقض درونی شعار «استقلال، آزادی»  [2023 Oct] 
*اُکلوکراسی اسلامی  [2023 Oct] 
*دیکتاتور کیست  [2023 Aug] 
*فدرالیسم برای ایران - راه یا بیراهه؟  [2023 Jul] 
*خمینی – آخرین «روشنگر» ایران  [2023 Jul] 
*«بگید کشتنش!»/ نکته ای در اخلاق سیاسی در ایران   [2023 Jul] 
*پارادوکس دوتوکویل در حکومت اسلامی  [2023 Jun] 
*پیدایش و زوال روحانیت شیعه (۵)  [2023 Jun] 
*پیدایش و زوال روحانیت شیعه (۴)  [2023 Jun] 
*پیدایش و زوال روحانیت شیعه (۳)  [2023 Jun] 
*پیدایش و زوال روحانیت شیعه (۲)  [2023 Jun] 
*پیدایش و زوال روحانیت شیعه (۱)  [2023 May] 
*استقلال قوۀ قضائی، شاه کلید ورود به دمکراسی و بقاء دمکراسی در ایران  [2023 Apr] 
*روان گسیختگی دین  [2023 Apr] 
*سربازان گمنام امام زمان – «بی شرف!»   [2023 Apr] 
*تأملی در مفهوم ملت   [2023 Mar] 
*دیروز هایدگر – امروز هابرماس؟  [2023 Mar] 
*لبخند جلاد  [2023 Mar] 
*نکروفیلی حکومت اسلامی  [2023 Mar] 
*به یاد ریحانه  [2023 Mar] 
*اسرائیل دشمن من نیست!  [2023 Mar] 
*ده فرمان  [2023 Feb]