آزادی، حزب و دموکراسی!
منوچهر تقوی بیات

برای بسیاری از هم میهنان ما برخی از واژه های سیاسی آشناست. آن ها را در گفتار و نوشتار به کار می برند، اما شوربختانه دیده می شود که نمی توانند آن واژه ها را در زندگی پیاده کنند. از این دست واژه های سیاسی و فراگیرترین آن ها؛ واژه های سیاسی آزادی، حزب و دموکراسی است. استعمارگران به کاربردن این واژه ها را در ایران همیشه ناروا دانسته اند و از نوکران دست نشانده ی خود خواسته اند تا از به کار بردن درست آن ها جلوگیری شود. من نیز که از سی ام تیر ماه ۱۳۳۱ با کشته شدن یکی از دوستانم از خواب کودکی ام بیدار شدم، هر بار که می خواهم این واژه ها را به کار برم ساعت ها در اندیشه فرو می روم و به دائره المعارف های جهانی، واژه نامه ها، کتاب ها و آموخته هایم باز می گردم. امروز هم باز این بیماری یا انگیزه ی دریغ و درد به سراغم آمده است.
این واژه ها را در هرکشوری باید به مردمان آن کشور آموزش داده و به کار بردن آن را تمرین می کنند. یک ایرانی را می شناختم که سال ها در سوئد زندگی و کار کرده و با بسیاری از قوانین این کشور آشنا بود. این هم میهن ما فعال سیاسی در حزب سوسیال دموکرات هم بود. او در انتخابات پارلمان شرکت کرد و کوشید با رفیق بازی به شیوه ی اسلامی رأی جمع کند. او از شرکت در انتخابات حذف و از حزب اخراج شد. اگر واژه های آزادی، حزب و دموکراسی در جامعه ای نهادینه نشود مردم با گفتن و شنیدن نمی توانند آن را به کار برند.  ما آنچه را در اروپا یا دیگر کشورها می بینیم قابل مقایسه یا حتا قابل اشاره درباره ی کشور ما نیست. ما، با همان عینکی که استعمارگران در کشورمان به ما داده اند جهان را می بینیم. ما حتا پس از پیروزی انقلاب درست و همه جانبه ی مردمان در آینده، سال ها باید از خودمان استعمار زدایی کنیم. ایرانی دیگری را می شناسم که نتوانست در یک حزب اروپایی به کار و فعالیت خود ادامه دهد. او پس از آن کوشید که خود حزبی از دوستان ایرانی خود در خارج از کشور بسازد. هرکس می تواند سرنوشت یک چنین حزبی را پیش بینی کند.
ذات نایافته از هستی، بخش
کی تواند که شود هستی بخش!
ما هنوز به آزادی و حق رأی آزاد و حزب دست نیافته ایم، تا این آزادی برای همه ی ایرانیان در درون کشور فراهم نشود و حزب ها به وجود نیایند، ما نمی توانیم دموکراسی را تمرین کنیم. درایران، دست نشاندگان بیگانگان نگذاشته اند و نمی گذارند ما این مفاهیم را درست بیاموزیم و آموخته هایمان را پیاده کرده و به کار بردیم. در این سوی دنیا هم شب و روز دموکراسی و آزادی را می بینیم و می شنویم باز هم در نمی یابیم. چون دیدن و شنیدن با زندگی کردن و در زندگی با این واژه ها از کودکی آموخته و اُخت شدن، یکی نیست. من بیشتر از ناآموختگی و نادانی خودم در شگفتم وگرنه دانشمندان، اندیشمندان و فیلسوفان اسلامی ما مانند شیخ حسین لنکرانی، مرتضی مطهری، روح الله خمینی، عبدالکریم سروش، مصباح یزدی، خامنه ای و ... این واژه ها را خوب می شناختند که کشورما را به پایه ی کنونی از بزرگی و پیشرفت اسلامی رهنمون شده اند!
نخست به واژه ی آزادی بپردازم. این واژه را همه شنیده ایم و خواندن و نوشتن آن را می دانیم. روشن است که با زندگی کردن در یک کشور آزاد هم تنها با دیدن و خواندن و نوشتن آزادی نمی توانیم آن را نه در حزب کشور میزبان و نه در یک حزب ایرانی در تبعید پیاده کنیم زیرا در فرهنگ انفرادی و اجتماعی ما این مفاهیم از کودکی نهادینه نشده است. برای همین در روابط شخصی و درون حزبی هم دچار اشکال می شویم. افزون بر آن که دشمن ما را از داشتن آزادی و حزب دور نگه داشته است، ما خودمان هم آزادی، حزب و دموکراسی را تمرین نکرده ایم. آنچه من در اینجا می نویسم سیاه مشق است و هنگام پیاده کردن این مفاهیم چون بنیان آزادی اندیشه را نمی شناسم باید با بردباری و گاهی سکوت آن را بیاموزم. یک زبان زد فارسی می گوید با گفتن حلوا، دهان شیرین نمی شود. کارخانجات بسیار بزرگ، انبوه کارگران میلیونی، سندیکاهای آزاد و حزب هایی که در اروپا هست بهترین میدان تمرین این مفاهیم برای روشنفکران، کارگران و زحمت کشان این کشورها است. این ها هم هنوز در ایران نیست.
کارگران و زحمت کشان باید سپاسگزار سرمایه داران باشند چون آزادی در اروپا، برای آزادی داد و ستد پدید آمد. با پافشاری برای بازرگانی آزاد؛ [« تولید و فروش کالا laissez faire- laissez passer بگذاریدانجام شود- بگذارید عبور کند»] یعنی گردش کالا، سرمایه داران راه را برای آزادی نیروی کار و کارگران و حزب ها در جهان، باز کردند. فرهنگ بریتانیکا می نویسد:«[ laissez faire به فرانسه:"بگذارید انجام شود"]، روشی است که در آن اقتصاد فردی و اقتصاد جامعه، کمترین دست اندازی دولتی را روا می دارد.»
درباره ی آزادی"liberté" فرهنگ لاروس، چهارده ویژگی را برمی شمرد. این واژه از واژه یatis libertas, - لاتین گرفته شده است:
۱- وضعیت کسی که در بند یک سرور یا خواجه یا خداوندگار نباشد: آزادی دادن به یک برده. ۲- وضعیت ملتی که فرمانروایی درست و پرپیمانه دارد: آزادی سیاسی یک کشور؛ استقلال ۳- حقی که قانون در برخی زمینه ها آزاد شناخته است: آزادی روزنامه ها ۴- وضعیت کسی که رها از هرگونه فشار یا داوری از هر کجا از بیرون از خودش باشد. داشتن آزادی اندیشه، آزادی گفتار، مجاز بودن. ۵- آزادی عمل داشتن بدون اجازه ی هر قدرتی...
آزادی
آزادی به مجموعه ی قوانینی گفته می شود که قانون گذار برای آزادی شهروندان یا بنگاه ها یا دستگاه های کشوری مقرر کرده است.
حزب
معنای حزب دارای پیچیدگی نیست و همه کس کم و بیش با آن آشنایی دارد. فرهنگ واژه های بریتانیکا درباره ی حزب می نویسد:
« یک سازمان از مردمانی است که باورها و اندیشه های سیاسی همانند دارند و با هم همکاری می کنند تا هموندانشان برای برپایی دولت انتخاب شوند: حزب های سیاسی، با دستور کارهای جانشین دولت (موجود) شدن.».
در ایران حزب به معنای متعارف آن نداشته و نداریم. از دوران انقلاب مشروطیت تا به امروز دولت های دست نشانده ی بیگانگان هر حزبی را در ایران ناروا دانسته اند، تنها حزب الله (حزب شاه یا ملا) همیشه برای فریب مردمان میهن ما آزاد بوده است. آخوندها مشروطه را هرگز نپذیرفتند و در زمان پهلوی ها هم همیشه بازارشان پر رونق بوده و نذری هم می دادند. دولت ها و پلیس سیاسی همیشه مردمان کوچه و بازار را با زندان، شکنجه و اعدام ترسانده اند و میلیون ها جوان هوشمند و دانشگاه دیده را از ایران فراری داده اند. تا آزادی به دست و همت ایرانیان برای همه ی ایرانیان از زن، مرد، مسلمان، ارمنی، یهودی، دین دار، بی دین، ترک، کرد، لر، گیلک، مازی، خراسانی و ... فراهم نشود، حزب و دموکراسی خواب و خیال خواهد بود. همه ی ما باید به دنبال "یک کلمه"(یوسف مستشارالدوله- قانون) باشیم، تا آزادی را بیاموزیم و تمرین کنیم. خون بهای آزادی را همه باید بدهند.
دموکراسی
این واژه ی یونانی (dêmokratia) در زبان فرانسه (démocratie) نوشته می شود. این واژه در زبان پارسی نیست و از کشورهای باختری به ایران آمده است. فرهنگ واژه های فرانسه؛ لاروس درباره ی این واژه چنین می نویسد:
۱- « گونه ای فرمانروایی است که در آن نیروی دولت از مردم سرچشمه می گیرد. [دموکراسی سیاسی در یونان باستان پدید آمد. با این همه تا قرن هجدهم درون مایه ی آن درباره ی تفکیک قوا(مونتسکیو) و حق رأی همگانی که دوپایه ی دموکراسی هستند نوشته نشده بود( در آمریکا ۱۷۷۶ انجام گرفت). گرامی داشتن آزادی های مردمی؛ به زبان دیگر"لیبرالِ" امروزی، در قلب عملکرد دموکراسی است.].
۲- آن گونه فرمانروایی که چنین دولتی داشته باشد.
۳- روابط درونی چنین سازمانی، دستگاهی، گروهی و ...  کسانی که چنین تلاش هایی که دستور داده شده است را باید انجام دهند در تمام سطوح سلسله مراتب، نظرات آنان باید رعایت شود.
آنچه فرهنگ لاروس و دیگر نویسندگان درباره ی دموکراسی نوشته اند، بیشتر شالوده ی قانونی دموکراسی را بیان می کند. هر دو پایه ی دموکراسی یعنی حق رأی همگانی و همچنین تفکیک قوای سه گانه ی ۱- قانون گذاری، ۲- دادگستری و ۳- دستگاه اجرایی دولت، در دویست و پنجاه سال گذشته دچار دگرگونی های ژرفی شده است. حاکمیت شهروندان در بسیاری از کشورها گسترش یافته است. حاکمیت شهروندان تنها به حق رأی بسنده نمی کند. رسانه ها، رادیو و تلویزیون هم جایگاه و قدرت ویژه ای یافته اند و به نیرو های نظارت گر و مدعی حقوق شهروندان در برابر همه ی ارکان حاکمیت مبدل شده اند.
دموکراسی به معنای رابطه ی آزاد بین حاکمیت و شهروندان و رابطه ی شهروندان با یکدیگر نیز گسترش دموکراتیک یافته است. در برخی از کشورها در مهدکودک، در مدرسه، در دانشگاه، در خیابان، در کلیسا و حتا در پادگان ها و در شهربانی ها هم دموکراسی و حاکمیت شهروندان به چشم می خورد و کارآیی دارد. در مهد کودک ها و دبستان ها، آموزگاران و کودکان خردسال، برنامه ی غذایی را با رایزنی یکدیگر در جلسه های هفتگی تنظیم می کنند. کارگران با کارفرمایان و مدیران برای بهبود کالاها و بررسی بازار و شرائط تولید رایزنی می کنند. سندیکاها در کار حل اختلاف کارگران و کارفرمایان همکاری نموده و در داوری ها دخالت های مؤثر انجام می دهند. اعتصابات بزرگ کارگری معمولا با دوستی و تفاهم بدون زیان مالی و جانی لغو می شوند. در دموکراسی های امروزی در چنین ساختاری صاحبان قدرت مانند فرمانداران، رئیس پلیس ها و وزیران اگر دست از پا خطا کنند به زندان می افتند. گاهی نیز خبرنگاران بی گناه و کسانی که رسوایی های سیاسی را دامن می زنند، قربانی دسیسه های صاحبان قدرت می شوند.
معنای لغوی این واژه ها با آنچه در بیرون از کتاب ها و نوشتارها هست، یکی نیست. در دموکراسی های امروزی؛ مردمان یک کشور با سرپرستی خودشان در انتخابات آزاد شرکت می کنند و نمایندگان خود را برای پارلمان یا مجلس شورای ملی انتخاب می کنند. هر حزب که در پارلمان بیشترین نمایندگان را داشته باشد، دولت خود را برمی گزیند و دولتی که نمایندگان کمتری دارد بدون سرکشی و با آرامی کنار می رود و دولت تازه جایگزین آن می شود. در این گونه کشورها حزب اپوزیسیون تنها با شمارش آرا جایگزین دولت حاکم می شود و حتا حزبی که شکست خورده است به حزبی که دولت تشکیل می دهد تبریک هم می گوید.
در ایران که انتخابات آزاد نیست و حکومت آخوندها بیش از چهل و چهار سال است که هر انتخاباتی را مهندسی می کند و با شورای نگهبان کاندیداها را حذف می کند و به هیچ مخالفی اجازه ی حضور در مجلس اسلامی را نمی دهد، هیچ حزب یا گروه اپوزیسیون وجود ندارد. چون در کشورهای آزاد حق قانونی اپوزیسیون است که با انتخابات آزاد جایگزین دولت حاکم بشود و در ایران چنین کاری شدنی نیست، پس در ایران اپوزیسیون هم نیست. در ایران اکثر مردم با حکومت مخالفند و مخالف معنای اپوزیسیون ندارد چون نمی تواند با انتخابات آزاد جانشین حکومت گردد. در حکومت اسلامی هرکس بخواهد اقدامی برای برکناری دولت حاکم انجام دهد در دادگاه های دروغین به مرگ محکوم می شود. فرهنگ لاروس درباره ی واژه ی اپوزیسیون چنین می نویسد:
اپوزیسیون به مجموعه ی حزب ها و نیروهای سیاسی ای گفته می شود که در یک لحظه ی تاریخی در برابر حاکمیت و دولت قرار می گیرند و برنامه ی سیاسی شان در رقابت با برنامه ی سیاسی حزب حاکم (حزب اکثریت سابق) قرار می گیرد.
آیا چنین اپوزیسیونی در ایران هست؟
نه نیست! چون حکومت از برپایی حزب های اپوزیسیون جلوگیری می کند.
مخالفان حکومت اسلامی خواهان برکناری خامنه ای و حکومت ولایت فقیه هستند و در خیابان ها فریاد می زنند؛ "مرگ بر خامنه ای"،  "مرگ بر اصل ولایت فقیه"، حکومت هم آن ها را تیرباران می کند. هیچ گروهی یا حزبی حق تلاش برای انتخابات و حکومت را ندارد. پس در ایران جز مخالفان پراکنده، حزب های اپوزیسیون نداریم تا بتوانند جانشین دولت یا حکومت امروزی بشوند.  
منوچهر تقوی بیات
بیست و نهم دی ماه ۱۴۰۱ خورشیدی برابر با  ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳ میلادی
  

منبع:پژواک ایران


منوچهر تقوی بیات

فهرست مطالب منوچهر تقوی بیات در سایت پژواک ایران 

*آیا در ایران، پس از این توفان، نسیم آزادی خواهد وزید؟ [2023 Feb] 
*گند آن سخن! [2023 Feb] 
*آزادی، حزب و دموکراسی! [2023 Jan] 
*چرا انقلاب ها در ایران پیروز نشده اند؟ [2023 Jan] 
* فرهیختگان ایران پیروز خواهند شد [2022 Dec] 
*چرا کنگره ملی؟ و چگونه؟ [2022 Dec] 
*امروز چه باید بکنیم؟ [2022 Dec] 
*راه برون رفت از بن بست [2022 Nov] 
*نامه سرگشاده به ملت ایران و به آقای حامد اسماعیلیون [2022 Nov] 
*جبهه ای به گستردگی سراسر ایران/ کوچه به کوچه کو به کو [2022 Oct] 
*در ایران سندیکاها شایسته ترین نمایندگان زحمتکشان هستند [2022 Oct] 
*دولت موقت چیست و کی برپا می شود؟ [2022 Oct] 
*راه رهایی میهن ما خرد جمعی است [2022 Sep] 
*حافظ در کوچه ی رندان [2022 Sep] 
*به یاد پرویز رجایی که در سی ام تیر کشته شد [2022 Jul] 
*حافظ دلداده ی صحبت جانان [2022 Jul] 
*قران و دین؛ دام بندگی و اسارت ما ایرانیان است [2022 Jul] 
* ملت ایران می تواند حکومت اسلامی را سرنگون کند [2022 Apr] 
*سوسیال دموکراسی و لائیسیته؛ راهی به آزادی و آسایش مردم [2022 Apr] 
*پیروزی چهارشنبه سوری! [2022 Mar] 
*پندهای رندانه ی حافظ [2022 Mar] 
*راه های مبارزه با حکومت اسلامی دست نشانده و دیکتاتور کدامند؟ [2022 Feb] 
*آیا اعتراضات صنفی فرهنگیان می تواند حزب آموزگاران را پدید آورد؟  [2022 Feb] 
*حافظ عاشق مردم، رند ازلی  [2022 Jan] 
*حزب سوسیال دموکرات و لائیک ایران (همسازی ملی جمهوری خواهان) چیست و چرا ؟  [2021 Dec] 
*حافظ در محراب (مهراب)  [2021 Nov] 
*مقام حافظ در راه عشق  [2021 Sep] 
*پس اپوزیسیون کجاست؟  [2021 Aug] 
*حافظ و صوفی باز خوانی غزل ۴۷۴ [2021 Aug] 
* عشقت رسد به فریاد [2021 Jun] 
*خامنه‌ای آدمخوار از ضحاک خونخوارتر است [2021 May] 
*حافظ و دکتر مصدق غزل ۴۴۹  [2021 May] 
*دستگیرشد، زندانی شد، کشته شد! [2021 Apr] 
*خامنه‌ای خائن همه‌ی ایران را به چین می‌فروشد!  [2021 Mar] 
*اسفند ماه؛ ماه زنده ماندن و جاودانه شدن دکتر مصدق  [2021 Mar] 
*حافظ؛ عاشق و رند و می‌خواره [2021 Mar] 
*ساقی بیار باده که ماه صیام رفت [2021 Jan] 
*دایی جان ناپلئون برائت جنایات انگلیس و نوکرانش در ایران [2021 Jan] 
*جشن کریسمس یادگاری از آیین مهر ایرانی [2020 Dec] 
*استبداد استعماری و مردمان زیر ستم [2020 Dec] 
*حافظ خدمت به رندان را به بهشت ترجیح می دهد [2020 Nov] 
*باده‌ی صبوحی و نماز صبح  [2020 Nov] 
*ترس به جان خامنه ای و روحانی افتاده است  [2020 Oct] 
*غزل ۲۸۹حافظ؛ همنشین رندان، سربازان و جانبازان  [2020 Oct] 
*دموکراسی و آزادی چگونه به دست می آید؟ [2020 Sep] 
*سرنگونی یا گذار؟ [2020 Aug] 
*حافظ و خرقه پوشان غزل ۳۷۹  [2020 Jul] 
*برای جوانان میهنم و دوستداران حافظ [2020 Jun] 
*حافظ رند و فَتویٰ خرد [2020 Jun] 
*به نظر شما کی از همه خائن‌تر بوده ... «کلاً مثلاً روشنفکرها؟» تو، سالومه!  [2020 May] 
*مایک پمپئو درباره ی خلیج فارس یا دروغ پراکنی می کند یا بی سواد است؟  [2020 May] 
*واپس ماندگی، سزاوار ملت ما نیست [2020 Apr] 
*غزل ۳۶۶ صدای سخن عشق  [2020 Apr] 
*مشروطه با همراهی مشروعه، راه را بر آزادیخواهی بسته است!  [2020 Mar] 
*با نابسامانی میهن مان؛ چه باید کرد؟ [2020 Jan] 
*جشن کریسمس یادگاری از آیین مهر ایرانی  [2019 Dec] 
*حافظ رند و واعظ نامسلمان غزل ۲۰۰  [2019 Dec] 
*تروریست های حاکم بر ایران درنده تر و بیرحم تر از هر اشغالگری هستند! [2019 Nov] 
*در همه ی جهان صاحبان قدرت از مردم می هراسند ‏ [2019 Oct] 
*نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم! [2019 Oct] 
* سخنی درباره ی« جامعه شناسى نخبه كشى»  [2019 Aug] 
*خون مورسی از خون چه کسانی رنگین تر است؟  [2019 Jun] 
*هیولای جنگ بر فراز ایران [2019 Jun] 
*و امروز چه باید کرد؟ [2019 May] 
*برای رهایی مردمان میهنان مان از بدبختی، چه باید کرد؟  [2019 Apr] 
*چرا ما نمی توانیم به آزادی و استقلال دست بیابیم؟ [2019 Mar] 
*پهلوی ها؛ غیر مستقل، قانون شکن و ضد حقوق بشر بودند [2019 Feb] 
*هُشدار درباره ی پیام های بی نام و نشان!‏ [2018 Dec] 
*ملی مذهبی ها و راه مصدق [2018 Nov] 
*کوروش و حماسه‌ی کوراوغلو [2018 Oct] 
*لائیسیته یا آزادی از دین [2018 Sep] 
* استبداد دینی ی امروز، نتیجه ی استبداد سلطنتی است  [2018 Sep] 
*نقش دین و مذهب در تاریخ [2018 Aug] 
*رضا خان اجرا کننده ی قرارداد ۱۹۱۹ [2018 Jun] 
* حزب چپ ایران یا اتحاد فدایی ها؟ [2018 Apr] 
*دوازدهم فروردین روز فریب ملت ایران [2018 Apr] 
*فدرالیسم؛ کلاهی که برای سر ما ایرانیان گشاد است!  [2018 Mar] 
*جبهه ملی یک مفهوم فلسفی است!  [2018 Mar] 
*انقلاب راهی برای دستیابی به حقوق شهروندی و حق حاکمیت ملی [2018 Feb] 
*درباره ی سخنرانی و گفتگو در کلن آلمان، پیرامون جنبش سراسری در ایران  [2018 Feb] 
*تفاوتی هست یا نیست؟ [2018 Jan] 
*در باره ی «کارزار حاکمیت ملی و مردمی در ایران» [2017 Nov] 
*چرا ما و مردمانِ میهن ما به چنین روزِ سیاهی دچار شده‌ایم؟ چاره‌ی رهاییِ میهنِ ما از چنین بن‌بستی چیست؟  [2017 Sep] 
*علی گدا در «مأموریت آزار مردم»  [2017 Aug] 
*کدام ملت بدون تغییر حکومت مشکل خود را حل کرده است؟ [2017 Jun] 
*نامه ی سرگشاده به آقای محمد رضا عالی پیام؛ آقای هالو  [2017 Apr] 
*پهلو‌ی‌ها هم مانند جمهوری‌اسلامی ننگ تاریخ ایرانند [2017 Mar] 
*فال در دیوان حافظ [2017 Feb] 
*سیاسی شدن یا خرد ورزیدن؟ [2017 Jan] 
*کودتای ترکیه هدیه ی الهی بود! [2016 Jul] 
*یادداشتی بر یادداشت خسرو سیف [2016 May] 
*«حکومت اسلامی»، نیکلا هِنَن، خبرنگار فرانسوی اسیر شده را آزاد کرد! [2015 Dec] 
*ملی می تواند ناسیونالیست نباشد! [2015 Jun] 
*غزل ۹۴ ؛ عشق بیکران حافظ به مردم  [2015 Apr] 
*آقای محمد امینی! ما فاتحان شهرهای رفته بربادیم.  [2014 Dec] 
*میهن دوستی دکتر محمد مصدق [2014 Dec] 
*فیلم بزرگداشت دکتر مصدق در احمدآباد؛ ۱۴ اسفند ۱۳۵۷ [2014 Dec] 
*خودی ها و خودمانی ها، نگاهی به «جامعه شناسی خودمانی» [2013 Nov] 
*کودتاهای ویرانگر؛ شکستی سه گانه [2013 Aug] 
*آیا جبهه ملی آرزویی دست نیافتنی است؟ [2013 Aug] 
*آش ملاعلی یا انتخابات؟ [2013 Jun] 
*کالای خارجی دشمن اصلی ما ایرانیان است [2012 Sep] 
*میعادگاه عاشقان ایران !  [2011 Sep] 
*آیا آزادی و استقلال ما با شیوه ی اندیشیدن و زندگی ما کار دارد؟ [2011 Apr] 
*جنبش سبز و کیستی ملی و ایرانی ما  [2011 Jan] 
*حافظ رند ازلی [2010 Nov] 
*چرا با خرد جمعی خود برای نگهبانی جان و آزادی خود، هم پیمان نمی‌شویم؟  [2010 Oct] 
*آزادی که نباشد نه استقلال هست و نه عدالت ! [2010 Oct] 
*حافظ رند و شیخ پشمینه پوش (غزل ۴۳۸ ) [2010 Jun] 
*توطئه ی رد «تئوری توطئه» [2010 Apr] 
*جنگ برای مردم ما نکبت و برای دشمنان ملت ایران نعمت است !  [2010 Feb] 
*دکتر مصدق ملی بود و به ملت ایران باور داشت، نه به ولایت فقیه !  [2009 Dec] 
*۲۸ مرداد ۳۲ نخسین سنگ بنای انقلاب سبز  [2009 Aug] 
*دو دزد رأی مردم را دزدیدند! [2009 Jul] 
*اندیشیدن به سرنوشت مردم ایران [2009 Jun] 
*خیمه شب بازی تکراری و محمد ملکی گلادیتوری گرفتار در قفس درندگان وحشی [2009 May] 
*محمود دولت آبادی زنده بودن خود را اعلام کرد ! [2009 May] 
*حافظ صاحب نظر؛ رند نظر باز! [2009 Mar] 
*مسئله ی حزب و حکومت های دست نشانده در ایران [2008 Apr] 
*دانشجویان چپ ، دانشجویان راست  [2007 Dec]