سرنگونی رژیم، در گروهمبستگی واتحاد عمل!
حسن جداری

ایران کشوری  است چند ملیتی  که  در آن،  ملت های  مختلف که هر کدام  دارای  سرزمین  خاص خود می باشد،  در  مجاورت  یکدیگر،  زندگی  می  کنند. در این کشور اسیر  در چنگ  رژیم  جمهوری  اسلامی، انواع  ستمدیدگی  ها  وجود دارد  که  یکی  از آن ها  همانا ستم  دیر پای ملی می باشد که  بیش  از  نصف  اهالی  کشور، از  آن رنج  می برند. این  واقعیت  تلخ که  سلطه   رژیم  جمهوری  اسلامی  با  وجود چهل  و دو سال مبارزا  ت   خونین توده های  زحمتکش  ایران ،  به دلایلی همچنان  باقی  مانده است،  سبب شده است  که   برخی از  کسانی  که  تا دیروز فریاد  اعتراض شان  علیه  رژیم   ارتجاعی  حاکم بلند بود،  مایوس  و نا امید  گردیده  و دست از  مقاومت  و ایستادگی  در مقابل  یکی   از جنایتکار ترین  رژیم های موجود  در جهان،  بر دارند .  

یکی  دیگر ازعوارض  دردناک سلطه   طولانی رژیم  جمهوری  اسلامی،  همانا به بوته  فراموشی  سپرده شدن مبارزه ضد رژیمی  در بین برخی از روشنفکران متعلق به ملت های  غیر فارس  می  باشد.  حوادث  اخیر  قره باغ  و جنگ  های  خونین  بین رژیم های  آذربایجان و ارمنستان برسر این بخش از خاک آذربایجان ، به روشنی نشان داد که  در بین برخی  از  روشنفکران و جوانان آذربایجانی ، احساسات هم زبانی و تمایل به همبستگی  با اهالی ترک زبان جمهوری آذربایجان  تا  چه حد  ملموس و قدرتمند است. وجود  رژیمی  سرکوبگر و شوونیستی در ایران و فقدان کامل آزادی و دموکراسی دراین کشوراز یک  طرف  و تبلیغات پانی و ناسیونالیستی  از  جانب محافل و  رسانه های متعلق به بورژوازی  ملت های  تحت ستم از طرف  دیگر،  سبب  گرایش بسیاری از  جوانان متعلق به ملت های  غیر فارس  به  تمایلات ملی گرایانه و دوری  آن ها  از مبارزه  علیه رژیم ضد مردمی ، شده است. در عین حال، اشاعه و رواج اندیشه های  ارتجاعی  پان ایرانیستی در سطح  جامعه  همراه  با تحقیرزبان و فرهنگ  و آداب و رسوم  ملت های  غیر فارس، مدام  به احساسات و تمایلات ناسیونالیستی   و جدائی  طلبانه  در بین ملت های غیرفارس، دامن می زند.                          

                    +++++

 این روز ها  آذربایجانی هائی  هستند  که تعلق  خاطرشان منحصرا حوادث سیاسی  جمهوری  آذربایحان  می باشد . آن ها  جزئیات  اخبار  مربوط  به   قره باغ  را  با شور و اشتیاق مطالعه کرده و از اینکه  قشون های  جمهوری  آذربایجان در پس  گرفتن قره باغ اشغالی  از جمهوری ارمنستان پیروزی هائی  به  دست آورده اند،احساس  وجد و سرور می کنند. برای  این قبیل  افراد ، آنچه  در  حمهوری  آذربایجان  می گذرد،  در درجه  نخست  اهمیت  قرار  دارد .  به عبارت  دیگر ، آن ها  جمهوری  آذربایجان  را  وطن اصلی  خود دانسته  و  به  حوادثی  که  در ایران -  میگذرد، اهمیت چندانی  قائل  نیستند. آنها  تمام  حواس  خود را متوجه   مسائل  سیاسی  جمهوری  آذربایجان  کرده و  در  مقابله  با   آنچه در ایران  میگذرد، سخت بی  تفاوت می باشند. حال  آنکه  زادگاه  و پرورشگاه آنها آن بخش  آز  آذربایجان می باشد که  جزوی  از سرزمین  ایران  محسوب  میشود ورژِیمی شوونیستی و آزادی کش  در آن، حاکم است. زمانی  بود  که  آذربایجان مرکز ثقل و  مشعل دارجنبش  های  دموکراتیک  و آزادیخواهانه  در ایران بود .  اکثر  مبارزین و کمونیست های  ایران در دوران انقلاب  مشروطیت و  تشکیل حزب  عدالت  در سال 1917 و  حزب کمونیست ایران  در سال 1920 در نخستین  کنکره حزب عدالت، از اهالی آذربایجان  بودند .  مبارزینی  نظیر  حیدر عمو اوغلی ، ستار خان ، باقر خان، غفار زاده ، علی  مسیو ، پیشه وری ، شیخ  محمد  خیابانی ،  همه   از  خاک  آذربایجان بر خاسته و در راه    آزادی و  دموکراسی،  با جان و دل، تلاش و فداکاری کرده اند. صد دریغ که امروز ، جای  آن  مبارزین  از جان گذشته  راعناصر  ضد  کمونیستی گرفته اند که  در  رسانه ها و انتشارات خود ، اشاعه  ناسیونالیسم افراطی، پان ترکیسم و مبارزه  با  کمونیسم  را  هدف  اصلی  خود،  قرار  داده اند .  آنها مبارزه علیه  رژیم ضد مردمی  جمهوری  اسلامی  را  کنار گذاشته  و  قبله  حاجت  خود را   اردوغان  ترکیه  و الهام  علی اوف،  قرار  داده اند.   در  تلویزیون و دیگر رسانه  های   این  عناصر ضد  کمونیست،  آشکارا  پان ترکیسم  و این  دروغ آشکار  که در دنیا هر چه  تر ک و ترک زبان  وجود  دارد  ملت  واحدی  را تشکیل  میدهند  ،  تبلیغ   میشود.                                                              

               +++++

این  واقعیت  آشکار را نمی توان انکار کرد که  ایران کشوری  است  چند ملیتی که  در ان  رژیم  جمهوری اسلامی  برملت های غیر فارس، ستم  ملی اعمال می کند.  بهمین  دلیل نیز   در این کشور  اسیر در چنگال رژِیمی شوونیست ، همواره فریاد اعتراض ملت های  غیر فارس علیه  ستم  و تبعیضات ملی، بلند بوده است. اما باید  دید  راه  حل منطقی  مساله  ملی  در  ایران  چند ملیتی  چیست و  بچه نحوی  ملت های   تحت ستم ایران  می توانند خود را  از چنگ ستم ملی  که بر ابعاد ستم  طبقاتی نیز می افزاید، رها سازند. ستم  ملی  برملت آذربایجان  به هیچ  وجه  با   پناه بردن  به  درگاه  اردوغان ها و  علی اف  ها  حل  نمیشود . حوادث  سیاسی و نظامی  که  در  جمهوری آذربایجان  و دیگر کشورهای  همسایه  اتفاق می  افتد ،  تاثیری ناچیز در  ایران   اسیر  در چنگال   رژیم  جمهوری  اسلامی  دارد . در  42  سال  گذشته ،  در  خاورمیانه   حوادث سیاسی زیادی  رخ  داده،  اما  اسارت  توده های  زحمتکش  ایران،  همچنان  تداوم  داشته است. در ابان  ماه سال  گذشته،  توده های  به پا خاسته در سرتاسر کشور  بامبارزات   بی  امان  خود ، پایه  های پوسیده رژیم  را  به لرزه در آورده و حماسه هائی  از  پایداری و  مقاومت آفریدند.  اگر مبارزات   متحد و  یک پارچه   توده های  زحمتکش  در  اطراف و اکناف  کشور  دوام  داشته  باشد ، اگرمیلیون ها  ائسان آزاده و ستمدیده ،  در  مقابل  رژیم  تا  دندان مسلح ، متحد و  یک پارچه مبارزه  کنند و زورگوئی و سرکوبگری  رژیم را با قهر انقلابی  پاسخ  دهند،رژیم  کشتار و جنایت  زیون و ناتوان گردیده و ناقوس مرگ  این  رژیم ضد مردمی، به صدا در خواهد آمد.   اما  اگر  در صفوف  متحد  توده های  زحمتکش  در جهت سرنگونی  رژِیم خللی  وارد  آید  ، اگر بخشی  از اهالی  کشور،  در مبارزه  مرگ و زندگی  ضد رژیمی شرکت نکنند،  درچنین صورتی  در پیکار  خونین  توده ها، وقفه ایجاد شده و مبارزات آزادیخواهانه  که  در  مسیر پر  مخاطره آن  ،  در طول  42  سال گذشته، ده ها هزار  تن  جان باخته اند ، به شدت  لطمه  خواهد خورد.  اگر  کسانی در بین  ملت های  غیر فارس  ایران  هستند  که  هنوز  به این  واقعیت  پی  نبرده اند که   رهائی  از ستم ملی در این کشور،  بلا تردید  با امر سرنگونی  رژیم  جمهوری اسلامی  گره خورده است ، باید  از خواب  غفلت  بیدار  شوند . تا زمانی  که  رژیم  ارتجاعی جمهوری  اسلامی  به دست  توده های محروم و  زحمتکش ایران  سرنگون نشده است، نه  کارگران و خیل عظیم  زحمتکشان از چنگ  ظلم  و استثمار رهائی  خواهند یافت، نه  زنان در بند از زندان اسارت آزاد خواهند شد، نه ستم و تبعیض در حق مذاهب غیرمذهب  رسمی  از بین خواهد  رفت و نه ستم  دیر پای ملی  از ایران چند ملیتی،  رخت بر  خواهد بست.              

                       +++++

اگر هم یکی  از  ملت های  تحت ستم ایران ، از آنجمله ملت  ترک زبان آذربایجان این  خواست  استقلال  طلبانه  را  داشته باشد که  از ایران  جدا گردیده  و سرنوشت  خود را  دردست خود داشته باشد، تا زمانی که سلطه  رژیم  جمهوری اسلامی همچنان باقی  است،  بدون تردید به این  هدف نایل  نخواهد  آمد.   به  این دلیل  روشن که رژیم   تمام  نیروهای  نظامی  خود را  به  ناحیه زندگی  ملتی  که  خواست  جدا شدن  دارد  و بخاطر آن  دست  به  مبارزه  زده است  گسیل  داشته و با توسل به بدترین کشتار ها  جنبش استقلال  طلبانه را شکست   خواهد  داد.  این  یک  واقعیت است  که  کمونیست ها حق  تعیین سرنوشت  ملل را قبول  داشته و این  حق  را  به  مثابه حق  جدائی  ملت ها  در یک کشور چند ملیتی  می شمارند. اما  در کشوری  که  در آن  به  مدت  نزدیک  یک  قرن، حکومت های  استبدادی مرکز گرا  ملت های غیر  فارس  را  در معرض بدترین  ستمدیدگی ها قرار داده اند ، با  صرف شعار  دادن و  اعتراضات آرام  مدنی  و  دل  به  حمایت  این یا آن دولت  خارجی  بستن ، امر  جدائی  ملتی  از  ملت های  ساکن  ایران حل نمی شود . سرکوب   ددمنشانه  جنبش  ها  و  خواست  های  ملت های  تحت ستم  در این کشور چند ملیتی  از  جانب  رژیم های  ارتجاعی و شوونیست  پهلوی و اسلامی در طول  ده ها سال گذشته ، درستی  این  نظریه را  بارها به  ثبوت  رسانده است.  شور و شادمانی  در  تبریز  و دیگر  شهر های آذربایجان  به   این جهت  که  جمهوری آذربایجان   توانسته است  بخش هائی  از  سرزمین های  اشغالی  را   از چنگ  دولت ارمنستان  خارج  سازد ، هر قدر هم  قدرتمند و مداوم باشد، نمی تواند  تاثیری  ملموس  در  رفع  ستم  ملی  در ایران  داشته باشد .  در  عراق حمله آمریکا و سرنگونی  رژِیم صدام حسین، سبب  آن شد که دولت  خودمحتار  کرد ها  در درون حکومت عراق  به وجود بیاید،  اما  این  حوادث  و دگرگونی های  مهم سیاسی در این کشور بلا دیده ، موجب آن نشد که  کردهای  ایران که   42  سال  تمام  است  علیه رژیم  جمهوری  اسلامی مبارزه می کنند،  به کسب   حق  خودمختاری  نایل گردند. مساعی خلق کرد ایران  در جهت کسب  حقوق  ملی  در طول چهار دهه  گذشته  همه  با  سد و مانع  رژِیم  جمهوری اسلامی برخورد کرده و به جائی  نرسیده است .       

                +++++

تنها راه رفع  انواع ستمدیدگی ها  در ایران ، همانا سرنگونی  رژیم  جمهوری اسلامی از طریق  قهر انقلابی  توده های زحمتکش می باشد. اما  سرنگونی  رژِیم  ارتجاعی  به خودی خود و تحت هر شرایطی  منجر  به  رهائی  ملت های  غیر فارس  ایران  از  چنگ ستم ملی نمیشود . سرنگونی  رژیم  نخستین شرط و شرط  اساسی برای  رفع ستم ملی  در ایران می باشد.  اگر  در فردای سرنگونی رژِیم جمهوری اسلامی ،  حکومت  سرکوبگر  دیگری   در ایران  بر سر کار بیاید ،  استثمار کارگران و توده های زحمتکش و ستم های  گوناگون و  از آنجمله ستم ملی  همچنان باقی  خواهد ماند .  تنها با استفرار  حکومتی  انقلابی  متکی  به اراده  توده های  زحمتکش    می توان  در جهت  حل   ریشه ای  مساله  ملی  در ایران  گام های  متین بر داشت.  در صورت  وجود آزادی های  دموکراتیک  در کشور،  ملت های ایران   خواهند  توانست  در جهت  تعیین سرنوشت  خود، اقدام جدی  به عمل آ ورند. ملت ها ئی که  خواهان ماندن  در  چهار چوب  یک کشور  چند ملیتی نیستند  خواهند  توانست با  مراجعه  به  آرا  عمومی ملت  مربوطه   و جلب توافق  اکثریت اهالی، از  ایران  جداشوند. ملت هائی  هم  که متمایل به  زندگی در یک  کشور واحد  چند ملیتی  هستند، قادر  خواهند بود به این خواست دموکراتیک خود، جامه عمل  به پوشانند .  در چنین   حالتی،   همه  خلق  های ساکن  در ایران ،  در زمینه  مسائل  ملی  حقوق  کاملا  مساوی  خواهند داشت و ستم ملی  به کلی  از جامعه رخت بر خواهد بست.  در این کشور چند ملیتی،  زبان یا زبان های  مشترک ارتباطی که لازمه  زندگی  در یک  سرزمین چند ملیتی  می باشد ،  با  مراجعه  به آرای همه ساکنین کشور، تعیین  خواهد شد.  

  ابان ماه 1399  

 

منبع:پژواک ایران


حسن جداری

فهرست مطالب حسن جداری در سایت پژواک ایران 

* سرنگونی رژیم، در گروهمبستگی واتحاد عمل!  [2020 Nov] 
*تشدید تضاد های بینا امپریالیستی درجهانی پرتلاطم!  [2020 Nov] 
* نگاهی اجمالی به تاریخ گذشته ایران! [2020 Sep] 
*اهمیت عنصرآگاهی درجنبش های کارگری!  [2020 Jul] 
*ایران،سرزمین ملت ها، آداب ورسوم وزبانهای مختلف!  [2020 Jun] 
*انقلاب، کدام انقلاب، دموکراتیک یا سوسیالیستی!  [2020 Feb] 
* مروری بر زندگی پر تلاطم جعفرپیشه وری! [2019 Dec] 
*دشمن مشترک زحمتکشان کرد، ترک، فارس و ....!  [2019 Dec] 
*قهرانقلابی توده ها، پاسخ قهرارتجاع هار! ‏ ‏ [2019 Nov] 
*نه به حمله نظامی امریکا، نه به رژیم جمهوری اسلامی ! زنده باد انقلاب توده های زحمتکش! [2019 Jun] 
*اقوام ، ملت یا ملت های ایران!  [2019 May] 
* پان اسلامیسم و پان آریائیسم، دو روی یک سکه! [2018 Dec] 
*کارگر می رزمد، ذلت نمی پذیرد!‏ ‏  [2018 Dec] 
*ظولمه قارشی عصیان! [2018 Aug] 
*خیزش های سهمگین توده ها، ناقوس مرگ رژیم را به صدا درآورده است!  [2018 Aug] 
* راه رهائی کارگران و زحمتکشان ایران!  [2018 Jul] 
*ٰ نگاهی اجمالی به تاریخ صد سال گذشته ایران! [2018 May] 
*جمهوری اسلامی ، جمهوری ایرانی، جمهوری دموکراتیک کارگران و زحمتکشان!  [2018 Jan] 
*‏ آذربایجان به پا خیز ! ‏ ‏ [2018 Jan] 
*خیزش های پرشور و رزمنده ضد رژیمی، ‏درسرتاسرایران!‏  [2018 Jan] 
*پدیده ای به نام شوونیسم در سایت های اپوزیسیون! [2017 Jun] 
* حل مساله ملی در ایران، در گرو سرنگونی رژیم!  [2017 Jun] 
*انتحابات فرمایشی رژِیم، چه چیزی را تغییر میدهد؟ ‏  [2017 May] 
*چرا باید انتخابات فرمایشی رژیم را تحریم کرد؟ [2017 May] 
*رقابت امپریالیست ها و خطر وقوع جنگ جهانی ‏سوم!  [2017 Mar] 
*نگرش به گذشته ها، به مثابه درمان آلام اجتماعی!‏  [2017 Jan] 
*مرگ هاشمی رفسنجانی و قیل و قال «اصلاح طلبان»!  [2017 Jan] 
*دو رژیم آزادیکش، دوکشتاروحشیانه!  [2016 Dec] 
*فراکسیون مناطق ترک نشین مجلس، توطئه و تمهیدی ارتجاعی! [2016 Nov] 
*دنیائی پرتلاطم، رخدادهای تکان دهنده!‏ [2016 Oct] 
*مساله ملی،اپوزیسیون بورژوائی وطبقه کارگر!‏  [2016 Sep] 
*ننگ تاریخ بشر!‏ ‏  [2016 Sep] 
*رژیم جمهوری اسلامی ، رژیم دزدان کاخ نشین! [2016 Aug] 
* قانلی بیرمیدان ! [2016 Jun] 
*شلاق زدن به کارگران، جنایتی دهشتناک! [2016 May] 
* کوتله وی عصیان ! غزلی به ترکی با ترجمه فارسی [2016 May] 
*برتری طلبی قومی و نژادی! [2016 Apr] 
*یاران را چه شد! [2016 Apr] 
*تحریم یا عدم تحریم انتخابات! کدام انتخابات؟ [2016 Jan] 
* یادی از فرقه دموکرات آذربایجان! [2015 Dec] 
*دو قطعه شعر در رابطه با قتل‌های زنجیره‌ای پاییز ۱۳۷۷ [2015 Dec] 
*رژیم جمهوری اسلامی؛ حامیان و مخالفین! [2015 Dec] 
*شوونیسم زبان فارسی! [2015 Nov] 
*به مناسبت باز گشائی مدارس در ایران! نگاهی بر برخی از مشکلات آموزشی [2015 Oct] 
* مساله طبقاتی ومساله ملی در ایران! [2015 Sep] 
*حقوق بشر، بازیچه دست قدرت های سلطه گر! [2015 Aug] 
* تفرقه و نفاق افکندن بین خلق های ایران، به سود رژیم شوونیست جمهوری اسلامی است! [2015 Jul] 
*خاطرات من از دوران حکومت فرقه دموکرات آذربایجان! [2015 Jul] 
*تاریخ معاصرآذربایجان و شوونیست های طیف "چپ"!  [2015 Jun] 
*" آذری یا زبان باستان آذربایجان"، رد پای کسروی!  [2015 May] 
* رژیم جمهوری اسلامی ، مظهر ستم ملی و شوونیسم! [2015 May] 
* نگرشی به مساله ملی، در رابطه با مبارزات ضد رژیمی! [2014 Nov] 
*آغاز سال تحصیلی در ایران و مشکل زبان! [2014 Sep] 
*هگلیسم یا مارکسیسم! سرمایه داری یا سوسیالیسم! [2014 Mar] 
*رژِیمی فریبکار، «فرهنگستانی» مرتجع و شوونیست !  [2014 Feb] 
*انتقاد با سلاح و سلاح انتقاد!  [2014 Jan] 
*جواب خصم خونخوار! [2014 Jan] 
*راه خطا پیمودن در برخورد به مساله ملی!  [2014 Jan] 
*سردمداران رژیم، غارتگران هستی توده ها! [2014 Jan] 
*قاجارها یا پهلوی ها! ( 1) [2013 Dec] 
*روز 21 آذر 1325، در تاریخ معاصر ایران  [2013 Dec] 
* گلچینی از دیوان حافظ شیرازی، شاعر عصیانگر و آزاد اندیش! [2013 Dec] 
* قادینین قدرتی! (قدرت زن) [2013 Nov] 
*فارسی، زبانی تحمیلی برای ملت های غیر فارس!  [2013 Nov] 
*شوق و شور جانفشانان! [2013 Oct] 
*رژیم اشرار !  [2013 Jun] 
*روحانی، سر کوبگری دیگر! [2013 Jun] 
*رژیمی آزادیکش! انتخاباتی فرمایشی!  [2013 May] 
* بهار خاطره ها! [2013 May] 
*کارگر هم، انسان است! [2013 May] 
*غرش وفریاد! [2013 Apr] 
* در پیرامون «کنفرانس» باکو! [2013 Apr] 
*شهر آفتاب! [2013 Apr] 
*بازار ریا! [2013 Mar] 
*کج اندیشی ها در رابطه با مساله ملی در ایران ( 1) [2013 Feb] 
*نبرد خلق!  [2013 Feb] 
* بدترین نوع حکومت! [2013 Jan] 
*معجز شبستری، شاعر و متفکر شهیر آذربایجان! [2013 Jan] 
* در رابطه با رفراندوم برای" استقلال" آذربایجان! [2012 Dec] 
*روز 21 آذر 1325، در تاریخ معاصر ایران  [2012 Dec] 
*راه ناهموار!  [2012 Nov] 
*باید رساتر شود این فریاد ها! [2012 Nov] 
*تنها راه رهائی زحمتکشان! [2012 Oct] 
*اگر کارگران به پا نخیرند، خانه ظلم ویران نمی شود! [2012 Jul] 
*علیه انقیاد طلبان و سازشکاران! [2012 Jul] 
*مظهر جهل و خرافات! [2012 Jul] 
*پيرامون مساله ملی در ايران!  [2012 Jul] 
*ملانین جوری ،مکری، حیله لری ! [2012 Jul] 
*صمد بهرنگی، معلم کبیر روستاهای آذربایجان [2012 Jun] 
*حکومت ننگین! [2012 Jun] 
*تاریخچه ملی شدن صنایع نفت و کودتای 28 مرداد 1332 [2012 Jun] 
*خون «ندا»! [2012 Jun] 
*توفان خشم ! [2012 Jun] 
*حماسه آذربایجان! [2012 May] 
*دخالت خارجی یا تکیه به نیروی توده ها ؟! [2012 May] 
*فریاد کن ای کارگر! [2012 Apr] 
*تعدی و شرارت! [2012 Apr] 
*من این کشتار و این سرکوب و زندان را نمیخواهم ! [2012 Mar] 
*بهار دل انگیز ! [2012 Mar] 
*بهار آزادی! [2012 Feb] 
*جواب خصم خونخوار! [2012 Jan] 
*ای خوش آنروزی... [2011 Aug]