سازمان مجاهدین که مدعی است دو هزار کانون شورشی در داخل کشور و هزاران شهید دارد، فعلاً بخش عمده‌ای از فعالیت خود را صرف مبارزه با ایرج مصداقی کرده است، نه رژیم حاکم بر میهن‌مان. آیا این خود بیانگر "عظمت" ایرج مصداقی در نگاه حقیر رجوی نیست؟

رجوی که ظاهراً خود را ناتوان از رویارویی مستقیم با مصداقی می‌بیند، در کابوسی تازه چنین می‌پندارد که ایرج مصداقی قرار است روز جمعه در لندن سخنرانی کند. از همین رو، سراسیمه و در هراس از فعالیت‌های او در مسیر پیشبرد انقلاب ملی مردم ایران، بار دیگر عناصر بی‌اراده و گوش‌به‌فرمان خود را به صحنه فرستاده است تا مانع برگزاری سخنرانی‌ای شوند که اساساً وجود خارجی ندارد و خیالی است! این سراسیمگی، پیش از هر چیز، نشانه‌ای از آشفتگی و پریشان‌ذهنی رهبری است که سال‌هاست در غیبت به سر می‌برد.

نکته جالب آنکه رجوی شش سال پیش، درست در همین ماه نوامبر، اقدامی مشابه را در آمریکا به اجرا گذاشته بود. آن زمان نیز در هراس از فعالیت‌های حقوق بشری و روشنگرانه ایرج مصداقی، دست به دامان پل گوسار (Paul A. Gosar)، نماینده کنگره آمریکا، شد و از او خواست فعالیت‌های مصداقی را زیر سؤال ببرد و نگرانی‌های خود درباره او را به اداره تحقیقات فدرال آمریکا (FBI) گزارش کند.

بی‌اختیار به یاد ترانه «سر کوچه کمینه، مجاهد پرکینه، آمریکایی بیرون شو، خونت روی زمینه» و سرود «نبرد با آمریکا» افتادم. چه وارونگی شگفت‌انگیزی! همان «مجاهد پرکینه» این بار دست به دامان پل گوسار، نماینده آمریکایی ایالت آریزونا، شده و از او می‌خواهد با ارسال نامه‌ای به اف‌بی‌آی، نسبت به ورود و تردد ایرج مصداقی به آمریکا ابراز نگرانی کند!

جالب‌تر آنکه نماینده آمریکایی نیز در نامه خود به اف‌بی‌آی، ضمن سلب مسئولیت از خویش و تأکید بر اینکه شخصاً از موضوع اطلاعی ندارد، می‌نویسد:

«در حالی که من شخصاً از این موضوع آگاهی ندارم، اما مجاهدین توجه دفتر مرا به سفرهای شخصی ایرانی ـ سوئدی به نام ایرج مصداقی به آمریکا و اهداف او جلب کرده‌اند و نسبت به مقاصد واقعی این فرد در آمریکا ابراز نگرانی می‌کنند...»

این اقدامات رجوی در حالی صورت می‌گیرد که ظاهراً حساسیت و اعتراض چندانی نسبت به حضور مقامات بلندپایه جمهوری اسلامی در آمریکا و شرکت آنان در برنامه‌ها و نشست‌های دانشگاه‌های آمریکایی ندارد.

گویی آنچه خواب رجوی را آشفته می‌کند، نه خامنه‌ای و دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی با همه امکانات، شبکه‌ها و لابی‌هایش، بلکه یک پناهنده سیاسی و فعال حقوق بشر است که تمام دارایی و ابزار کارش، یک رایانه، تعدادی کتاب و چند برگ کاغذ است!

رجوی دشمن آشتی‌ناپذیر خود را به‌خوبی شناخته است؛ کسی که از راهروهای مرگ جان به در برده و حاضر به سازش نیست. اما ظاهراً مسئله او با خامنه‌ای، شورای نگهبان و دیگر صاحبان قدرت چندان هم حل‌ناشدنی نبوده است؛ چنان‌که در سال‌های ۱۳۸۸ و ۱۳۹۲ به آنان نامه نوشت، خود را «حقیر» خواند، در حمایت از موسوی و کروبی موضع گرفت و سرانجام خواستار ریاست‌جمهوری رفسنجانی شد.

از همین رو، جای تعجب نداشت که هم‌زمان با دستگیری حمید نوری و در جریان محاکمه این دژخیم زندان گوهردشت، حملات رجوی به مصداقی به شکلی حیرت‌انگیز افزایش یافت. هرچه دادگاه به مراحل پایانی و صدور رأی نزدیک‌تر می‌شد، دامنه و شدت این حملات نیز گسترده‌تر می‌گردید.

اکنون نیز باید پرسید این همه پریشان‌گویی، هرزه‌نویسی و سنگ‌اندازی در مسیر پیشبرد انقلاب ملی مردم ایران با چه هدفی صورت می‌گیرد؟ چرا دستگاه تبلیغاتی رجوی به‌جای مقابله با جمهوری اسلامی، چنین نیرویی را صرف حمله به یک فعال حقوق بشر می‌کند؟

به نظر می‌رسد پس از شش سال، نه‌تنها چیزی تغییر نکرده، بلکه همان الگوی رفتاری همچنان تکرار می‌شود: دشمن اصلی در جای خود باقی است، اما آماج حملات، همچنان ایرج مصداقی است.

ظاهراً در دستگاه فکری رجوی، همه‌چیز تغییر می‌کند، جز این یک اصل: بر همان پاشنه می‌چرخد!