در باره ی «کارزار حاکمیت ملی و مردمی در ایران»
منوچهر تقوی بیات

 

در روز ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ به جمهوری اسلامی رأی ندادم، امروزهم پس از ۳۸ سال ستم و خیانت حکومت جمهوری اسلامی به ملت ایران، با این نامه؛ با این امضاء و با این رأیِ آزادانه و مستقل، با پشیبانی از کمپین حمایت از حاکمیت ملی و مردمی، به ادامه ی این حاکمیت ضدِ مردمی نه می گویم. امضاء "پتی شن"  یا همه پرسی "کمپین حمایت از حاکمیت ملی و مردمی"، به باور من نوعی رأی گیری به شیوه ای مردمی است.

https://www.change.org/p/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%85%D9%BE%DB%8C%D9%86-%D8%AD%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D8%B2-%D8%AD%D8%A7%DA%A9%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%88-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86

هر ایرانی در هر کجا و به هر وسیله ای می تواند به این رأی گیری بپیوندد و به جمهوری اسلامی، نه بگوید.

در جمهوری اسلامی در ایران، دیکتاتوری به نام ولی فقیه حقوق شهروندی همه ی ایرانیان را ندیده می گیرد و رأی آنان را برای تعیین سرنوشت خودشان به هیچ می شمرد. اما در جهان امروز راه های دیگری برای رأی دادن و ابراز نظر وجود دارد. من با این نوشته، با پیام های الکترونیکی، با تلفن همراه خود می توانم به همه ی مردم جهان بگویم که جمهوری اسلامی را نمی خواهم.

ما با این "نه گفتن" به جمهوری اسلامی می توانیم از خرد جمعی هم میهنان خود کمک بگیریم و برای برپایی حاکمیت ملی و مردمی، به گونه ای خردمندانه و عملی راه برون رفت از این بن بست ملی را بیابیم. ملت ایران نزدیک به صد سال است که در آرزوی برپایی حاکمیت ملی و مردمی در ایران است.

پس از انقلاب مشروطیت، هنوز آرزومندان برپایی یک حکومت ملی و مردمی سامانی نیافته بودند که قزاق های زیر فرمان ژنرال آیرون ساید انگلیسی، با کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ همه ی آرزوهای آزادیخواهان و ملت ایران را نقش بر آب کردند. از فردای آن کودتا با فرمان "من حکم می کنم" ، تا به امروز راه را بر اراده و رأی مردم ایران بسته اند. در این نزدیک به صد سال به دلیل وجود حکومت های وابسته به قدرت های خارجی، هنوز ملت ایران نتوانسته است از راه یک انتخابات آزاد نمایندگان خود را به مجلس بفرستد و یک دولت و فرمانروایی ملی و مردمی در ایران برپا کند. حکومت هایی که مردمان ما را می کشند و ثروت های ملی ما را با کمک بیگانگان به غارت می برند، گماشته ی بیگانگان هستند. ژنرال آیرون ساید در سال ۱۲۹۹، کرمیت روزولت و دستگاه جاسوسی انگلیس در ۱۳۳۲ و کنفرانس گوادولوپ در زمستان ۱۳۵۷ به سرکردگی غارتگران جهانی( جیمزکالاهان انگلیسی، جیمی کارتر آمریکایی، ژیسکاردستن فرانسوی و هلموت اشمیت آلمانی) حاکمیت ملی و مردمی که حق واقعی مردمان ایران است را از مردمان میهن ما سلب کردند. حکومت جمهوری اسلامی که به دنبال کنفرانس گوادولوپ و با بهانه ی خدا و دین بر کشور ما حاکم شده است، به گواهی نزدیک به چهل سال غارت و کشتار مردمان بی گناهِ ما هیچ دست آوردِ سودمندی برای میهن ما و مردمانش نداشته است.

نه خدایی که آن ها ادعا می کنند و نه دین و نه مردمان میهن ما هیچ یک در این حکومت به حساب نمی آیند. جمهوری اسلامی، با مردمان میهن ما و ثروت های مادی و معنوی کشور ما، رفتار یک اشغال گر خارجی را دارد. زیان هایی که این حکومت به کشور ما وارد کرده است، به مراتب بیشتر و گسترده تر از زیان هایی است که چنگیز مغول و سپاهیانش به میهن ما و مردمان ما وارد کرده است. منابع زیستی و ثروت های کشور را به غارت می برند، هر کس که یارای مخالفت داشته باشد به زندان می کشند و می کشند. هر روز با کمک دستگاه های ارتباط جمعی تجاوزات جنسی و ناپسند را به رخ مردم ما می کشند و اخلاق عمومی را تنزل داده و دزدی و اختلاس، رشوه خواری و فحشاء را گسترش می دهند.

اینان به واقع  بنیاد خانواده ها را از هم پاشیده اند و میلیون ها ایرانی را به اعتیاد و بیماری های کشنده دچار کرده اند. کشتن و شکنجه ی مردم بی گناه بدون هیچ گونه  قانون و دادرسی صورت می گیرد. همه ی این ستم ها و بی قانونی ها به دلیل عدم وجود حاکمیت ملی و مردمی است. جمهوری اسلامی یک ملت بزرگ، یک فرهنگ باستانی و همه ی تاریخ میهن ما را به اسارت گرفته است.

برای رهایی از این بن بست ملی باید که مردمان ما به گونه ای شایسته و با اقدامی عملی رأی خود را در تاریخ ثبت کنند. با پشتیبانی یکدیگر و با خرد جمعی چاره ای تاریخ ساز باید اندیشید. مردمان میهن ما باید این حکومت را غیرقانونی اعلام کنند و در تدارک یک حکومت ملی و مردمی با رأی مستقیم همه ی شهروندان باشند. کارزار پشتیبانی از حاکمیت ملی و مردمی از راه امضاء شمار فراوانی از مردمان میهن ما، راه را برای رایزنی جمعی و پیدا کردن راه حلی متناسب با فرهنگ و هوشیاری ملت مان ایجاد خواهد کرد. کسانی که با امضاء خود در یک همه پرسی آزاد و مستقل (پتی شن حمایت از حاکمیت ملی و مردمی) به حکومت جمهوری اسلامی نه می گویند، باید هرچه زودتر زمینه های عملی همسازی ملی و راه های کارساز و متمدنانه ی صلح آمیز برای ایجاد یک حکومت ملی و مردمی را بررسی کنند و به مرحله ی اجرا بگذارند.

به باور من امضاء کنندگان نامه ی سرگشاده به ملت ایران همانگونه که در نامه آمده است، طرفداران جدایی دین از حکومت و ایجاد یک جمهوری در ایران، با رعایت تساوی حقوق همه ی شهروندان ایرانی برپایه ی آزادی و دموکراسی و نیزاستقلال از بیگانگان و رژیم جمهوری اسلامی، در سراسر ایران هستند.

اما نامه ی سرگشاده ی جمهوری خواهان ایرانی از همه ی افراد ملت ایران از هر گروه و صنف و طبقه و عقیده ای می خواهد تا با امضاء این نامه ی سرگشاده  با "نه گفتن"  به حکومت جمهوری اسلامی، این حکومت ضد مردمی را در چشم جهانیان و نهادهای بین المللی بی ارزش و رسوا سازند و زمینه را برای ایجاد یک مجلس مؤسسان ملی با شرکت همه ی شهروندان و همه ی گروه های سیاسی و عقیدتی فراهم آورند. بدون هم اندیشی، همسازی و تلاش همگانی ایرانیان  ایجاد یک حاکمیت و فرمانروایی ملی و مردمی غیرممکن است. 

منوچهر تقوی بیات ـ نهم آبان ماه ۱۳۹۶ خورشیدی برابر با سی و یکم اکتبر ۲۰۱۷ میلادی

 

 

 

 

منبع:پژواک ایران


منوچهر تقوی بیات

فهرست مطالب منوچهر تقوی بیات در سایت پژواک ایران 

*رضا خان اجرا کننده ی قرارداد ۱۹۱۹ [2018 Jun] 
* حزب چپ ایران یا اتحاد فدایی ها؟ [2018 Apr] 
*دوازدهم فروردین روز فریب ملت ایران [2018 Apr] 
*فدرالیسم؛ کلاهی که برای سر ما ایرانیان گشاد است!  [2018 Mar] 
*جبهه ملی یک مفهوم فلسفی است!  [2018 Mar] 
*انقلاب راهی برای دستیابی به حقوق شهروندی و حق حاکمیت ملی [2018 Feb] 
*درباره ی سخنرانی و گفتگو در کلن آلمان، پیرامون جنبش سراسری در ایران  [2018 Feb] 
*تفاوتی هست یا نیست؟ [2018 Jan] 
*در باره ی «کارزار حاکمیت ملی و مردمی در ایران» [2017 Nov] 
*چرا ما و مردمانِ میهن ما به چنین روزِ سیاهی دچار شده‌ایم؟ چاره‌ی رهاییِ میهنِ ما از چنین بن‌بستی چیست؟  [2017 Sep] 
*علی گدا در «مأموریت آزار مردم»  [2017 Aug] 
*کدام ملت بدون تغییر حکومت مشکل خود را حل کرده است؟ [2017 Jun] 
*نامه ی سرگشاده به آقای محمد رضا عالی پیام؛ آقای هالو  [2017 Apr] 
*پهلو‌ی‌ها هم مانند جمهوری‌اسلامی ننگ تاریخ ایرانند [2017 Mar] 
*فال در دیوان حافظ [2017 Feb] 
*سیاسی شدن یا خرد ورزیدن؟ [2017 Jan] 
*کودتای ترکیه هدیه ی الهی بود! [2016 Jul] 
*یادداشتی بر یادداشت خسرو سیف [2016 May] 
*«حکومت اسلامی»، نیکلا هِنَن، خبرنگار فرانسوی اسیر شده را آزاد کرد! [2015 Dec] 
*ملی می تواند ناسیونالیست نباشد! [2015 Jun] 
*غزل ۹۴ ؛ عشق بیکران حافظ به مردم  [2015 Apr] 
*آقای محمد امینی! ما فاتحان شهرهای رفته بربادیم.  [2014 Dec] 
*میهن دوستی دکتر محمد مصدق [2014 Dec] 
*فیلم بزرگداشت دکتر مصدق در احمدآباد؛ ۱۴ اسفند ۱۳۵۷ [2014 Dec] 
*خودی ها و خودمانی ها، نگاهی به «جامعه شناسی خودمانی» [2013 Nov] 
*کودتاهای ویرانگر؛ شکستی سه گانه [2013 Aug] 
*آیا جبهه ملی آرزویی دست نیافتنی است؟ [2013 Aug] 
*آش ملاعلی یا انتخابات؟ [2013 Jun] 
*کالای خارجی دشمن اصلی ما ایرانیان است [2012 Sep] 
*میعادگاه عاشقان ایران !  [2011 Sep] 
*آیا آزادی و استقلال ما با شیوه ی اندیشیدن و زندگی ما کار دارد؟ [2011 Apr] 
*جنبش سبز و کیستی ملی و ایرانی ما  [2011 Jan] 
*حافظ رند ازلی [2010 Nov] 
*چرا با خرد جمعی خود برای نگهبانی جان و آزادی خود، هم پیمان نمی‌شویم؟  [2010 Oct] 
*آزادی که نباشد نه استقلال هست و نه عدالت ! [2010 Oct] 
*حافظ رند و شیخ پشمینه پوش (غزل ۴۳۸ ) [2010 Jun] 
*توطئه ی رد «تئوری توطئه» [2010 Apr] 
*جنگ برای مردم ما نکبت و برای دشمنان ملت ایران نعمت است !  [2010 Feb] 
*دکتر مصدق ملی بود و به ملت ایران باور داشت، نه به ولایت فقیه !  [2009 Dec] 
*۲۸ مرداد ۳۲ نخسین سنگ بنای انقلاب سبز  [2009 Aug] 
*دو دزد رأی مردم را دزدیدند! [2009 Jul] 
*اندیشیدن به سرنوشت مردم ایران [2009 Jun] 
*خیمه شب بازی تکراری و محمد ملکی گلادیتوری گرفتار در قفس درندگان وحشی [2009 May] 
*محمود دولت آبادی زنده بودن خود را اعلام کرد ! [2009 May] 
*حافظ صاحب نظر؛ رند نظر باز! [2009 Mar] 
*مسئله ی حزب و حکومت های دست نشانده در ایران [2008 Apr] 
*دانشجویان چپ ، دانشجویان راست  [2007 Dec]