بند هشت، زندان گوهردشت
مهدی اصلانی

دوستان گرامی، خانم‌ها، آقایان، اعضای هیئت منصفه، جناب دادستان سلام. هم‌زمانی پاییز با چنین دادگاهی ناگزیر مرا به مکانی پرت می‌کند که بیست و چهار سال است بر آستانش ایستاده‌ام. بند هشت/ زندان گوهردشت.                                 
درست بیست و چهار سال پیش در چنین ایامی، هنگام که دارها برچیده بودند و به خون‌شویی ماجراها داشتند، به بسیاری خانواده‌های جان‌سپرده‌گان خبر رسید که برای کسبِ تکلیف به کمیته‌های چندگانه‌ای  که در تهران مشخص کرده بودند مراجعه کنند. پس از ماه‌ها، در صبح‌گاهی پاییزی خانواده‌ها در مکان‌های تعیین شده تجمع کردند. امید هنوز رخت برنبسته بود. پس از ساعت‌ها انتظار، نام مادری خوانده می‌شود. به داخل کمیته می‌رود. لحظاتی بعد با یک کیف کوچک وسایل دستی که نام دلبندش با خط بد بر روی آن نقش بسته با آسفالت خیابان یکی می‌شود. کمرشکستگی و سکته و نادیده‌گی. صدها ساک کوچک تحویل می‌دهند و تهدید که مراسم بی مراسم. کسانی اما در لاتاری مرگ بیش از یک ساک سهم می‌برند. مادر بهکیش، شش ساک، مادر ریاحی دو ساک. مادر رضایی چهار ساک.                                                                        
خانم‌ها آقایان! پیش از آن‌که به عنوان شاهد پرسش‌های شما را پاسخ گویم می‌خواهم کمی  از آن‌چه در دوزخ‌سالِ شصت‌و‌هفت بر من و ما آوار شد بگویم. از راه‌پیمایی بلند بیست‌و‌چهارساله، عبور از شب‌گریه‌های پرسه در جستنِ چراغ. من بند هشتی هستم و گوهردشتی. گوهردشتی و بند هشتی، بیست‌و‌چهار سال است هنوز همان‌جا ایستاده‌ام بند هشت زندان گوهردشت.                                                                                                                                             
من امروز در حضورِ شما ایستاده­ام تا گزارشِ یک جنایتِ غریب مکرر کنم. و دریغ که این عبارتِ آخر، آبستنِ همه­ی معنای هستی­ی من است: گزارشِ یک جنایتِ غریب؛ مکرر.                                                                                           
خانم‌ها آقایان! شده است که تابستان‌تان بوی لاستیک کامیون‌های یخچال‌دار بدهد؟ همان کامیون‌هایی که جنازه بار می‌زدند و بیست‌و‌چهار سال است در ایستگاه خاوران انتظارِ مسافرانِ نیامده می‌کشند.                                                              
من اما هنوز همان‌جا ایستاده‌ام بند هشت زندان گوهردشت.                                                                                 
می‌خواهم از سه روزِ نیمه‌ی مرداد و مجاهدینی که تابستان‌کُش شدند بگویم. از لای کرکره‌های فلزی بندِ هشت، نیمه‌شبی که ضیافتِ کامیون‌ها بود، چكمه‌پوشانی نقاب‌زده را دیدم که در آن گرمای جهنمی، حسینیه و آمفی تئاترِ آن گوهر‌کُش‌مکان را سم‌پاشی می‌کردند. دانسته نبود این همه از چیست؟ شماری از کسانی که سرنشین آن کامیون‌ها شدند جای مُهر بر پیشانی داشتند. و خدا؟ کسی به درستی نمی‌داند خدا در آن شب‌های جهنمی به چه کار مشغول بود؟ زمانی که به­ترین بنده‌گانِ درگاهش را به نام او سَر می‌بریدند، و گونی‌پیچ می‌کردند و به داخل کامیون پرت، چرا هیچ نگفت؟ ملائک بادش می‌زدند و او فرمان به دستِ فرستاده­گانِ زمینی‌اش سپرده بود.                                                                                              
خانم‌ها آقایان! ای کاش! امکان آن می‌بود تا این مراسم در خاوران برگزار کنیم. بر همان پاره‌سنگ‌ها و خاک‌پشته‌ها که خاطره‌ی بزرگِ ملتی در آن پرپر کردند. آن‌جا خوبی کار برای من و شما در آن بود که هر وقت می‌پرسیدید: مستند سخن بگو. از مادران و خواهران و همسران‌ِ داغ و درفش می‌خواستم تا با تراشه‌ی ناخن و خون و سطح خاک کنار بزنند، استخوان‌های بی‌شمار جان‌های جوان را به شما نشان دهند.                                                                                                   
آهای خاطره! می‌توانی آن خاک‌ها را با ناخن بخراشی؟ و استخوان‌های هبت را نشان‌مان دهی؟ مینا! به ما می‌گویی که چهار برادرت را کجا پنهان کرده‌اند؟ تو که جخ! استخوان‌های برادرانت هم از تو دریغ شده است. لادن تو چه؟ پیراهن تانخورده‌ی ملاقاتِ بیژن کجاست؟ نینا، نازیلا، سیامک را کجا پنهان کرده‌اند؟ مختار! حمزه زیر کدام نخل قهقه سر داده؟                     
تلخی­ی هستی­ی ما را می­بینید؟ لحظه­ی یک جنایتِ غریب، لحظه‌ی جاودانِ هستی­ی ما شده است. یادِ مرگِ یارانِ بی‌مرگ. من امروز در حضورِ شما ایستاده­ام تا یادِ مرگِ یاران، مکرر کنم. هنوز همان­جا ایستاده­ام. بندِ هشت، زندانِ گوهردشت. می‌خواهم از پنجم شهریور بگویم. از ساعتِ مرگِ گل، از زمانی که چپ‌کُشی آغازیدن گرفت. از پیرکودکِ آذری، جلیل شهبازی. جلیل پنجم شهریور با هیئت مرگ رو درو شد. نماز را نپذیرفت و حجت‌الاسلام نیری که از تبارِ مرگ‌فروشان بود، حکم داد بزنید تا بخواند. هر وعده‌ی نماز ده ضربه کابل! الله‌اکبر! غروب پنجم شهریور ده ضربه. چند ضربه تا مرگ؟ همه‌ی پنج وعده‌ی ششم شهریور. پنجاه ضربه، الله‌‌اکبر! چند ضربه تا مرگ؟ و صبح‌گاه هفتم شهریور. شیشه‌ی مربا و جراحتِ جسم و جان. جلیل رگ زد و غرور به امانت نهاد. نیمه‌جان بود که شیخِ مقیسه، ناصریان، بر بالای پیکرش خزید و تمام‌کُش‌اش کرد. من اما هنوز همان‌جا ایستاده‌ام بند هشت زندان گوهردشت.                                                                                           
من امروز در حضور شما ایستاده­ام تا گزارشِ یک تراژدی  مکرر کنم. گزارشِ نه، به­ حقیرخدایانی که شرم نمی‌شناسند؛ کوچکی نمی­شناسند. از کوچکی­­ی خویش شرم نمی­کنند؛ حقیرخدایانی که بند می­شناسند و قفس. معنای زنده‌گی­ی قهرمان تراژدی یکی نه است؛ یکی نه که مرگ عقوبت دارد. من امروز در حضور شما ایستاده­ام تا تراژدی­ی مرگِ یاران مکرر کنم: هنوز همان‌جا ایستاده­ام. بندِ هشت، زندانِ گوهردشت. بازهم پرسشی هست؟                                                                    
                                                                                                  
 
                                                                            
 

منبع:پژواک ایران


مهدی اصلانی

فهرست مطالب مهدی اصلانی در سایت پژواک ایران 

* طوفان خنده‌‌ها، تمیز بمانید آقای بابک داد [2017 Aug] 
*آقای کروبی من با شما پدرکشته‌گی دارم [2017 Aug] 
*بچه‌ها بلند شین خمینی مرد!  [2017 Jun] 
* نگاهی به لقب‌سازی‌های اکبر گنجی [2017 May] 
*کسب و کارش مرگ بود [2017 Jan] 
*جعبه سیاه [2016 Aug] 
*به بچه‌های دروازه غار بگین «داش‌عباس» مُرد  [2016 Jan] 
*آقای طاهری‌پور با این کفش‌های لنگه‌ به لنگه راه به جایی نخواهید برد  [2015 Dec] 
*کاپیتان هفتاد ساله شد [2015 Dec] 
*سازمان اکثریت؛ هم‌صدایی با قدرت و «کمیسیون حقیقت‌یاب» مقام عظما [2015 Oct] 
*و حاشا این خروس را سرِ بُریدن نیست [2015 Jul] 
*نقدی بر نحوه‌ی پوزش‌خواهی بی‌بی‌سی از اکبر گنجی [2015 Jun] 
*نگاش نکن ظریفه؛ شیش نفر رو حریفه و اسکار یواشکی برای مسیح علی‌نژاد [2015 May] 
*عزیز اصلی هم رفت [2015 Apr] 
*به جای تبریک نوروزی؛ جواد وستینگ‌هاوس. جواد یساری [2015 Mar] 
*پيش‌مرگِ بهارم؛ اسفندم، از کوچه دردار تا سرزمين وايکينگ‌ها [2015 Mar] 
*به کوری‌ چشمِ شاه عکس آقا تو ماه نمایون شده [2015 Jan] 
*بدرود رفيق لب‌دوخته [2015 Jan] 
*آقای مهاجرانی ولی افتاد مشکل‌ها [2014 Dec] 
*آقای بهنود! روشن‌فکر دماسنج جامعه است نه بادنمای آن [2014 Nov] 
*حالا کو تا بهار بیاید. برویم از برگ‌برگِ پائیز گریه برچینیم [2014 Oct] 
*همیشه کسی هست تا از دریا بگوید [2014 Sep] 
*«و هنوز از چشم‌ها خونابه روان است.» آمارِ واقعی کشته‌گان تابستان 67 مهدی اصلانی [2014 Jul] 
*نام همهٔ فرزندان اسماعيل است، فروغِ جاودان. مرصاد. کشتار تابستان ۶۷ [2014 Jul] 
*از دروازه‌غار تا اشرف؛ از اشرف تا لندن [2014 Mar] 
*آوازه‌خوان نه آواز؛ شرم رقیه دانشگری و مسئولیت فردی [2014 Mar] 
*پری بلنده [2014 Feb] 
*نوزده بهمن؛ موسی خیابانی؛ سیاهکل؛ پایکوبی اکثریت [2014 Feb] 
*«نشود آن‌که بشود که نشود. امام خمینی» و آن سال وبایی  [2014 Jan] 
*پیروزی وجدان بر وظیفه. زانو زد اما تسلیم نشد [2013 Dec] 
*شگرف است! این حد خون‌سرد از جنایت گفتن [2013 Nov] 
*چيدنِ گل سرخ با تبر [2013 Oct] 
*می‌خواهم ببوسم‌ات! نشانی خانه‌ات کجاست؟ [2013 Aug] 
*یکی از قاتلین رفقایم وزیر شد. تکبیر برادران!  [2013 Aug] 
*اکبر قاتل [2013 May] 
*فردین و فروردین [2013 May] 
*اکبر شالگونی هم رفت؛ سفر به خیر مسافرِ جاده‌ی شمشیر  [2013 Jan] 
*هشت عکس فوری از آلبومی خصوصی برای ۶۷ ساله‌گی پرویز قلیچ‌خانی  [2012 Dec] 
*بند هشت، زندان گوهردشت [2012 Oct] 
*خدا، شاه، ميهن، ابرو‌کمانی سلطنت در دام‌چاله‌ی رژيم اسلامی [2012 Jul] 
*تبهکارِ تحقير‌کار اعدام بايد گردد! «آی نقی» خودت اصلاح‌طلب‌ها را اصلاح کن [2012 May] 
*رجبعلی مزروعی را با سیاهکل چه کار  [2012 Feb] 
*"تابستان۶٧، پرونده‌ای‌ست هنوز ناگشوده" متن سخنراني در پارلمان اروپا  [2011 Nov] 
*خودشيفته‌گی بدخيم، دير تشريف‌فرما شده‌ايد آقای گنجی! لطفاً ته صف [2011 Nov] 
*zoroo با خاطره و یادِ بلندِ بهروز سلیمانی [2011 Nov] 
*کجای این بازی عدالت است؟ [2011 Nov] 
*ما هنوز زنده‌ایم  [2011 Oct] 
*خاوران، تفاهمِ وجدان‌های زخمی [2011 Aug] 
*طاقت بیار رفیق [2011 Aug] 
*دروغ می‌فرمایید! شما مخالف اعدام نبودید [2011 Jun] 
*آقای کروبی هیچ می‌دانید خاوران کجاست؟  [2010 May] 
*سازمان اکثریت، اراده‌ی معطوف به قدرت برخورد با گذشته یا فرار به جلو؟  [2010 Mar] 
*احمد رشیدی‌مطلق کیست؟ [2010 Jan] 
* در گذشت آیت‌الله منتظری. بازنگرى‌اى نادقیق به یک رخ‌داد تاریخی. [2009 Dec] 
*رندان سلامت می‌کنند، جان را غلامت می‌کنند  [2009 Sep] 
*پنجم شهريور ۶۷، آغاز چپ‌کُشی در زندان گوهردشت [2009 Aug] 
*خاکستری [2008 Sep] 
*اعتراض  [2008 Sep] 
*فرزندان نسل خاکستری  [2008 Sep] 
*شامیت [2007 Dec]