* با وقوع«هولوکاست اسلامی» و قتل عامِ از قبل برنامه ریزی شدۀ رژیم ،جامعۀ ایران وارد«عصر پسا اسلام» شده است.

بر صخره های ستُرگ خراسان

روحِ بلند وُ خستۀ «عطار» را می بینم

که هراسان

در ردائی از عرفان

و با حنجره ای از خون وُ خنجر

می خوانَد:

- « چنگیز!

چنگیز!

رخصتی!

رخصتی!

از کوچه های عاشقِ نیشابور

آرام و رام

گذر کن! [1]

بخش نخست این مقاله مدخلی تاریخی بر منابع خشونت در اسلام بود. بر خلاف ادیان دیگر، در اسلام سیاست و دیانت امری ذاتی و جوهری است و جدائی دین از دولت محال است زیرا که امامت جنبۀ معنوی شخصیّت امام، و خلافت،جنبۀ سیاسی شخصیّت اوست[2]. در فلسفۀ سیاسی اسلام مسئولیت امامت و خلافت یکسان است و تفاوتی ندارد چندانکه علی شریعتی می گفت:

« امام [یا ولی فقیه] در کنار قدرت اجرائی نیست، او خود، مسئولیّت مستقیم سیاسی جامعه را دارا است و رهبری مستقیم اقتصاد،ارتش، فرهنگ، سیاست خارجی و ادارۀ امور داخلی جامعه با اوست.امام هم پیشوای دین است و هم رئیس و رهبر دولت...نظریۀ جدائی دین از دولت را قدرت هائی بنام تشیع ساخته اند...این نظریّه،تعبیر دیگری است از تفکیک سیاست از روحانیت.»[3]

سال ها پیش گفته بودم: جامعۀ ما تا زمانی که از اين صحرای کربلای احساس و انديشه، از اين فلکلورِ عزا و مرثيه و زاری، از اين «دينخوئی» و بردگی روحی و از اين دُور باطل اسلام سياسى بيرون نيايد،نخواهد توانست جايگاه شايستۀ خود را درجهان شتابان و پيشرفتۀ امروز بدست آورَد. اين فرهنگ عزا و شهادت و عاشورا قرن هاست که انسان ايرانی را دچار «از خود بيگانگی» و عدم تعادل کرده است. آنهمه جشن وُ اميد وُ تلاش وُ شادی وُ شادخواری در ايرانِ پيش از اسلام، برای ما ذخائر ارزشمندی برای رسيدن به يک ايران مدرن، شاد و سرفراز بشمار می روند.

مرگِ اسلام سیاسی

در شکوفاترین دورۀ تاریخ ایران پس از اصلاحات عظیم اجتماعی دوران رضاشاه و خصوصاً محمدرضاشاه روشنفکرانی مانند جلال آل احمد و علی شریعتی با تبلیغ «بازگشت به سرچشمه های تشیّع انقلابی»گوری برای ملّتِ ما کَندند که سرانجام در سال 57 همۀ ما در آن خُفتیم.با اینهمه، نگاهی متفاوت به«انقلاب اسلامی» ابعاد توطئۀ کمپانی های بزرگ نفتی علیه شاه را آشکار می کند.

«انقلاب اسلامی» انقطاع تازه ای در رَوَند تکاملی جامعۀ ایران بود[4] که یادآورِ سخن فردوسی بزرگ در بارۀ عواقب حملۀ تازیان به ایران است:

چو با تخت منبر برابر کنند-

همه نام بوبکر و عُمّر کنند

ز پیمان بگردند و از راستی

گرامی شود کژّی و کاستی

رباید همی این از آن، آن ازین

ز نفرین ندانند باز آفرین

بداندیش گردد پدر بر پسر

پسر بر پدر هم چنین چاره‌گر

به گیتی کسی را نمانَد وفا

روان و زبان‌ها شود پر جفا

از ایران و از ترک و از تازیان

نژادی پدید آید اندر میان-

نه دهقان نه تُرک و نه تازی بُوَد

سخن‌ها به کردار بازی بُوَد

زیانِ کسان از پیِ سودِ خویش-

بجویند و دین اندر آرند پیش...[5]

با وقوع«هولوکاست اسلامی» و قتل عام های هولناکِ از قبل برنامه ریزی شدۀ رژیم اسلامی می توان گفت که جامعۀ ایران وارد«عصر پسا اسلام» شده که «انقلاب شیر و خورشید» نشانۀ آنست؛انقلابی که با بازگشت به آئین های پیش از اسلام ،به ایران و ایرانی ماهیّت و هویّت دیگری می بخشد.این «بازگشت» بخاطر ماهیّت سکولار خود کشورهای مسلمان منطقه را تحت تأثیر قرار خواهد داد. هلهله و رقصِ مادران داغدار بر گورِ عزیزان شان در قتل عام های اخیر تبلور این آئین باستانی است، یعنی:تبدیل سوگ به حماسه و اینکه «مرگ، پایانِ کبوتر نیست». سخنِ آن چنگنواز سیستانی نیز تبلور این سُنّت باستانی است.