ششم مرداد ماه سال   1367   شروع  اعدام های دستجمعی در زندان اوین و  هشتم مرداد ماه ادامه

همین اعدام ها در زندان  گوهردشت کرج و سپس پیگیری همین کشتارهای وحشیانه در بقیه  زندان

های ایران بود .

بله قتل عام سازمان یافته زندانیان سیاسی . شروع این اعدام ها از طرف حکومت مذهبی  حاکم  بر

ایران  جلوگیری از حمله مجاهدین  اعلام شد  البته دراعلانی داخلی چون هنوز هم هیچ مقام  دولتی

تا کنون  بطور رسمی این شقا وت را تائید نکرده . حال زندانیان در بند چطور میتوانند به  مبارزین

کمک کنند ؟ سوالی است که باید از این قصاب ها پرسید .

زمانیکه موسوی اردبیلی رئیس دیوانعلی کشوردر نماز جمعه از مردم خواست شعار مرگ برمنافقین

داخل زندان سر دهند . عملیات  کثیفی  که تا آن زمان بوسیله  هیچ  خونریزی  به انجام نرسیده  بود

آغاز شد . البته این هوچی گری ها و بهانه حمله مجاهدین فقط و فقط  ظاهر ماجرا بود .

همانگونه که  شیخ محمد مقیسه  با نام مستعار  ناصریان  مسئول اعدام های د د منشانه 67 در زندان

گوهر دشت اعتراف نمود " برنامه طبقه بندی محاربین ازیک سال قبل توسط نیروهای امنیتی تهیه و آماده اجرا بود ؛ اما بعلت  فشار های  بین المللی  نمی توانستیم  آنرا  اجرا کنیم  ولی  پس از پذیرش

قطع نامه احساس کردیم که جهان آنقدر از جام زهر خوردن ما به  ذوق آمده که چشم بر هر عمل ما

خواهد بست و..... دیدید که بست " .

بله معامله ای بر سرعزیزترین و مظلوم ترین گلهای دامان پاک مام وطن ؛ مرغان عشقی که عرفانه

پرواز کردند تا حس پریدن را در کبوتران دل مرده زنده کنند .

               آن شیران شرجه که با شب نزیستند – رفتند و شهر خفته ندانست که کیستند  

خوشبختانه  پس از 23   سال با ا فشاگریی هائی که  در باره این قتل عام ها انجام شده  زمینه  جهانی جهت پیگیری این جنایت بی سابقه فراهم شده .

جا دارد اشخاصی که در آن تاریخ  مسئولیت های رسمی در حکومت جمهوری اسلامی  بعهده  داشتند

·                                  با تائید انجام این اعدام ها و افشاگری در باره آن ؛ در کنار مردم به خون خواهی گلهای

·                                  مظلوم و پرپرشده

برخیزند چون با این کار مردم دیگر  آنان را در صف جانیان قرار نمیدهند .

                                                                                                               محمد سبزواری

منبع:پژواک ایران