خشونت علیه هم جنسگراها
سحر نیازی

 اعدام سه نفر در خوزستان به دلیل دگرباش بودن مرا برآن داشت در این باب بنویسم. این چنین اعدام هایی جنایت است. قوانین خشونت آمیز از دیر باز در جامعه ایران حاکم بوده و هست. این بار این قوانین سخت تر و سخت تر از قبل برای هم جنسگرایان و دگرباشان به مرحله اجرا در می آید.

هم جنسگرایی پدیده ای ذاتی و ژنتیکی است که معمولا از همان دوران کودکی بروز داده می شود . نمی توان گفت فردی یک روزه تبدیل به یک هم جنسگرا و دگر باش می شود. تمایل نداشتن به جنس مخالف و ارتباط با هم جنس خود را نمی شود انحراف دانست . این را هم اجتماع و هم خانواده ها باید بپذیرند که فرد هم جنسگرا انحرافات اخلاقی و مذهبی ندارد. اما چگونه؟ باید به خانواده ها در این زمینه اطلاع رسانی شود.این مسئله به دلیل ناشناخته بودنش برای بعضی خانواده ها قابل قبول نیست و چنانچه یک عضو خانواده دگرباش باشد اغلب به عنوان بیمار و منحرف شناخته می شود و در بعضی موارد شاهد مجازات از طرف خانواده ها هستیم. اما هم جنسگرایی یک بیماری روانی و انحراف نیست بلکه یک مسئله ذاتی و درون فردی است. اتحادیه روانشناسی آمریکا نیز در سال 1973 جنسگرایی را از لیست بیماری های روانی خارج کرد.   امروزه در غرب به این پدیده به عنوان different sexual activities یا فعالیت های جنسی متفاوت نگریسته می شود. مشکل از دید قانونگزاران جمهوری اسلامی ایران است که با دید امروزی به وقایع نگاه نمی کنند. دید و عقیده آنان فرهنگ و باور های بر گرفته از تفکر دینی حاکم در ایران است .دقیقا مثل مذهب که در ایران تک مذهبی است و سایر مذاهب و دیانت ها چون مسیحیت و بهایی و غیره از طرف حکومت اسلامی ایران سرکوب می شود و مجازات دارد.

جامعه ایران به جای آنکه نسبت به حقوق هم جنسگرایان آگاه باشد و احترام بگذارد و همین طور به جای آگاهی دادن به خانواده ها، به سرکوب و مجازات اینگونه افراد می پردازد. حقوق هم جنسگرایان حقوق بشر است. جمهوری اسلامی ایران حتی تغییر قوانین را که به صورت توافق نامه ای بوده امضاء نکرده است. دقیقا مثل کنوانسیون رفع تبعیض از زنان که هیچ وقت امضا نشد. دولت ایران این تغییرات را مغایر با شرع اسلام و فرهنگ اسلامی می داند و از این رو فقط به سرکوب آنان و صدور حکم های شلاق و اعدام می پردازد.

اما این قوانین خشونت آمیز تا کی باید ادامه داشته باشد و چرا حکم اعدام برای این گونه روابط خود خواسته که از روی اجبار نیست و هیج گونه آسیبی نه به جامعه و نه به کسی می زند باید در نظر گرفته شود. 

 

منبع:پژواک ایران