به گفته وزارت انرژی آمریکا، با اجرای این روش روزانه به‌طور متوسط هشت تا ۹ میلیون بشکه نفت از تنگه هرمز عبور می‌کند؛ رقمی حدود دو برابر برآوردهایی که تحلیلگران و شرکت‌های ردیابی کشتی‌ها بر پایه اطلاعات فرستنده‌ها ارائه می‌کردند. شبکه سی‌ان‌ان نیز طی دو روز بیش از ۱۲ مورد انتقال نفت از کشتی به کشتی را در دریای عمان مشاهده کرده است. مقصد این محموله‌ها کشورهایی چون چین، تایوان، کره جنوبی، فیلیپین، ویتنام و تایلند بوده‌اند.

براساس داده‌های شرکت کپلر، حدود ۸۰ درصد تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز طی دو هفته گذشته به‌صورت «خاموش» انجام شده است. بیشتر این کشتی‌ها برای دورماندن از سواحل ایران، در امتداد ساحل عمان حرکت می‌کنند. با این حال، خاموش‌کردن فرستنده مانع شناسایی کشتی‌ها به‌وسیله رادار یا ماهواره نمی‌شود و دو کشتی متعلق به امارات نیز در هفته جاری هدف حمله قرار گرفته‌اند. اختلال در سامانه‌های موقعیت‌یابی جهانی نیز ارزیابی دقیق حجم ترددها را دشوار کرده است.

هم‌زمان، کشورهای منطقه مسیرهای جایگزین را گسترش داده‌اند. عربستان سعودی روزانه حدود پنج میلیون بشکه نفت را که پیش‌تر باید از خلیج فارس صادر می‌شد، از طریق خط لوله شرق به غرب به بندر ینبع در دریای سرخ منتقل می‌کند. تولیدکنندگان خاورمیانه نیز روزانه حدود دو میلیون بشکه دیگر را از مسیرهای دورزننده تنگه هرمز صادر می‌کنند. برزیل، گویان و ونزوئلا در مجموع بیش از یک میلیون بشکه و آمریکا نیز چندصد هزار بشکه در روز به تولید جهانی افزوده‌اند.

آمریکا برای کنترل بازار تاکنون ۴۰۰ میلیون بشکه از ذخایر راهبردی نفت خود را آزاد کرده و حجم این ذخایر به پایین‌ترین سطح از اوایل دهه ۱۹۸۰ رسیده است. چین نیز ضمن کاهش شدید واردات، از ذخایر عظیم خود استفاده کرده و افزایش قیمت‌ها تقاضای جهانی را کاهش داده است. این اقدامات مانع جهش نفت به محدوده ۱۵۰ دلار شده، اما در جریان جنگ تا ۱.۹ میلیارد بشکه از ذخایر تجاری و اضطراری جهان مصرف شده و نفت اکنون به‌تدریج به مرز ۱۰۰ دلار نزدیک می‌شود.

راهبرد تازه مسیرهای خاموش و انتقال کشتی‌به‌کشتی تاکنون بخشی از محدودیت‌های ایجادشده از سوی رژیم ایران را دور زده، اما راه‌حلی پرهزینه و موقت است و نمی‌تواند برای مدتی نامحدود جایگزین پایان جنگ و دستیابی به ترتیباتی پایدار برای تنگه هرمز شود.