نقدی بر نوشته دکتر علیرضا نوری‌زاده و کنفرانس واشنگتن، عبدالستار دوشوکی
عبدالستار دوشوکی

 

Abdolsatar_Doshouki.jpgمقاله دکتر علیرضا نوری زاده تحت عنوان "اندر احوالات خسن و خسین، دختران المغاویه" در مورد چگونگی برگزاری کنفرانس واشنگتن نکات قابل تامل و پرسش برانگیزی را مطرح کرده است. اگرچه تم اصلی آن، شوربختانه نشان داد علیرغم اینکه حرفه ایشان روزنامه نگاری و طبیعتا نقد موضوعات سیاسی و تنقید سازمانها و یا اشخاص حقوقی و حقیقی می باشد، که در این حیطه تبحر فراوانی نیز دارند، اما تحت هیچ شرایطی خود را سزاوار انتقاد دیگران نمی داند؛ و هر نوع بینش انتقادی حتی خیرخواهانه در مورد عملکرد خویش را بصورت "توطئه پندارانه" و با اعتقادی راسخ و با قطعیت کامل کار وزارت اطلاعات و یا مجاهدین خلق و یا دیگر به اصطلاح "مزدوران" تحت عناوینی نظر حزب اللهی ، مسعود اللهی و شاه اللهی می داند که شبانه روز در فرنگستان کارشان به زعم وی با خزعبلات و جعلیات در پی بی اعتبار کردن چهره های سرشناس و با نفوذ رسانه ای و یا اپوزیسیون همانند ایشان است.

شاید یکی از دلایل بر آشفته شدن ایشان، علاوه بر مقالات ف.م.سخن و مهرداد سلطانی مقدم، در میان بقیه انتقادات از نحوه برگزاری کنفرانس واشنگتن، انتشار ویدئوی ده دقیقه ای و ظاهرا مستند از گفته های بظاهر متناقض خود ایشان تحت عنوان "علیرضا نوری زاده ،مردي برأي تمام فصول" که در یویتوب منتشر شده (لینک به ویدئو ۱) می باشد. اگرچه نگارنده با تمام محتویات این ویدئو همسویی و همخوانی ندارد. اما سوالات و نکات بسیار مهم و قابل تاملی در آن مطرح شده که امیدوارم جناب دکتر نورری زاده بجای تکفیر مخالفان و منتقدان در برنامه های خویش با سعه صدر، متانت و خونسردی پاسخ بدهد. علاوه بر بوسیدن دست آیت الله خمینی که خود ایشان ظاهرا در ویدئو اعتراف می کنند و حمایت بی قید و شرط از محمد خاتمی در گذشته و حمایت بی چون و چرا و تمام قد از دکتر صادق زیباکلام در حال حاضر (علیرغم اینکه ایشان علنا تهدید کرده اند که در صورت قیام ملت بر علیه نظام، وی با اسلحه از نظام دفاع خواهد کرد) و اینکه در پایان ویدئو دکتر نوری زاده بصراحت تاکید می کند: "بگزارید اعتراف بکنم و صادقانه بهتون بگم، اپوزیسیون هم امروز نمی دونه چه کار می خواهد بکند! خیلی جالبه! در ایران انقلابی الان رخ نمی ده، اعتراف کنیم! مردم نگرانند چون عراق و لیبی و سوریه را نگاه می کنند".

حال سوال اساسی اینجاست که اگر بر طبق گفته ایشان مردم نگران هستند و حاضر نیستند در ایران انقلاب بکنند و نظام را تغییر بدهند چون ممکن است فروپاشی نظام به فروپاشی کشور و یا سوریه ای شدن ایران بیانجامد، پس چرا ایشان کنفرانس ائتلاف اپوزیسیون را برای براندازی نظام در واشنگتن برگزار کردند. نقش ارتش آمریکا در تغییر نظام در عراق و لیبی و تلاش برای تغییر رژیم بشار اسد در سوریه بر کسی پوشیده نیست. پس چرا با نوعی خرسندی و مباهات از دعوت به جلسه و یا مذاکره و گفتگو با اعضای کنگره امریکا، دیپلماتهای قدیمی و دوست ، و ژنرال های سابق آمریکا سخن می گویند؟ و علنا تلاش می کنند تا در رقابت با مجاهدین در جلب حمایت سیاستمداران و ژنرال های آمریکایی، یا بقول خودشان "در رساندن پیام خویش به گوش دولت ترامپ ، اهالی کنگره، اتاق فکرها و رسانه های أمریکائی" برای خودشان یارگیری کنند. یعنی دقیقا همان کاری را می کنند که مجاهدین می کنند. اما چگونه است که شما کار مجاهدین را بقول خودتان "وطنفروشی" می خوانید، و کار مشابه خود را "وطنپرستی"؟ در ضمن استدعا می کنم، بنده را بخاطر طرح این پرسش های بدیهی و خیرخواهانه به مجاهدین منتسب نکنید، که این "انگ" به بیرنگی ما نمی چسبد. آخرین باری که بنده با یک مجاهد صحبت کردم، آنهم تصادفی، حدود ۲۲ سال پیش بود. وانگهی در مورد لابیگری در کریدورهای شلوغ کنگره و پنتاگون، بعقیده من، باید احتیاط کرد. زیرا از قدیم الایام گفته اند "آب انبار شلوغ، کوزه بسیار می‌شکند."

در مقاله خویش تاکید کرده اید که "مردم ایران یک چلپی مؤنث یا مذکر را به ایران راه نمیدهد". اگر واقعا نگاهتان بسوی مردم ایران و اپوزیسیون نظام می باشد پس چرا بجای دعوت از ژنرالها و سیاستمداران بازنشسته آمریکایی از بقیه گروه های اپوزیسیون دعوت نکردید؟ اما با مسرت و شعف فراوان نوشته اید: "نمایندگانی از شورای امنیت ملی آمریکا، وزارت خارجه ، رسانه های و ... أشکارا و با علم ما ، و پنهانی با و بدون اطلاع ما در جلسه حاضر میشدند". اگر شما واقعا به دنبال چلبی سازی نیستید، پس چرا جلسه عیان و نهان با مقامات اسبق و فعلی آمریکا برگزار می کنید؟ و یا اینکه افتخار می کنید مقامات آمریکایی نظیر ژنرال ریچارد سیکورد ، ژنرال پل واله لی ، سرهنگ مایک استیونز ، سرهنگ اولیور نورت رئیس یکی از بزرگترین مؤسسات أمریکائی یعنی جمعیت سلاح داران با ۴۵ ملیون عضو ، خانم شری را ز ، جورج کیو ، جوکافمن ، آقای فلنگن عضو سابق کنگره و ... همراه ما بودند". نکته اصلی در مطلب من قضاوت اخلاقی یا سیاسی در مورد خوبی یا بدی حضور اینگونه مقامات در کنفرانس های اپوزیسیون نیست. بلکه حیرت من در این است که چطور می شود اگر دیگران از جمله مجاهدین این کار را بکنند، خیانت به خانه پدری و مام میهن است، ولی اگر خودتان این کار را بکنید، میهن دوستی ناب و دلسوزانه است؟

دکتر علیرضا نوری زاده در مقاله خویش در مورد اعتراض برخی به سخنان دکتر کریم عبدیان در کنفرانس واشنگتن با نوعی حس خوداعتمادی و توهین به خرد و سواد حضار و مستمعین می نویسد "بعضی به علت عدم آشنائی کامل به زبان انگلیسی دچار توهم شدند". با کمال احترام باید عرض کنم جناب دکتر، بنده آشنایی کامل به زبان انگلیسی دارم، و شنیدم آنچه را جناب دکتر عبدیان فرمودند، و هیچ توهمی هم درکار نیست. لطفا به مخاطبین خود و شعور و فهم شرکت کنندگان کنفرانس های خود احترام بگزارید. قضاوت بنده ابدا در مورد سخنان دکتر کریم عبدیان نیست، بلکه متوهم خواندن انسانهای با سواد و با شعور است که اکثرا استاد دانشگاه و شخصیت های برجسته و فرهیخته در آمریکا هستند و به زبان انگلیسی آشنایی کامل دارند. باور کنید جناب آقای دکتر نوری زاده گرامی، مخاطبین ناهمااندیش و مخالفین شما متوهم و مزدور نیستند. اینان به دعوت شما، و بقول خودتان برای عشق به وطن، به جلسه شما آمده بودند. رعایت احترام همه آنها از اوجبات سیاسی و الزامات اخلاقی است.

تا آنجایی که نگارنده در طی سالیان طولانی دکتر نوری زاده را در لندن می شناسم و "لطف هایشان" شامل حال بنده نیز بوده است، ایشان انسان بسیار لوطی منش و گشاده دستی هستند که در "رفیق بازی" و بذل و بخشش نسبت به "حلقه یاران" و مریدانش بمصداق ضرب المثل انگلیسی (Mutual Admiration Society) بسیار سخاوتمندانه عمل می کنند. جانبداری و تعریف ایشان از دوستانش جای تحسین دارد. حتی دوستانی را که فوق دیپلم دارند، همیشه و همه جا از جمله در رسانه ها با بلند نظری و دست و دل بازی "دکتر" می خواند، که قابل تمجید است. اما نقد نگارنده به بدخلقی و بخل ادبیاتی ایشان نسبت به منتقدان است که آنها را " جاسوسان ، مزدوران ، گندم نمایان جوفروش ، ول معطل، و تحفه هائی به ظاهر مخالف" لقب می دهد. ایشان در مورد کنفرانس جنجالی و جدل برانگیز واشنگتن می نویسند: " کنفرانس بسیار موفق بود". گویا کنفرانس، بزعم ایشان، آنقدر موفق بوده که بلافاصله بعد از آن در برنامه تلویزیونی خویش که شمه ای از آن در ویدئو ده دقیقه ای نیز آمده است، برای آینده ایران رئیس جمهور و وزیر و مسئولین بلند پایه "دولت موقت" با نام و نشان تعیین کرده اند؛ و شغل ها را از همین اکنون به نوعی بذل و بخشش کرده اند. اما اگر ایشان خود را در چنان جایگاهی می بینند که رئیس جمهور و وزیر تعیین می کنند، باید با منتقدان خود با مدارا و رئوفت سیاسی بر مبنای "احترام به حق آزادی بیان برای مخالف" رفتار کنند. نه اینکه دوستان خود را شایسته ریاست جمهوری و وزارت، و مخالفان خود را جاسوس و مزدور ولایت معرفی کنند.

در پایان باید تاکید کنم که هدف از این نقد مشفقانه، خیراندیشانه و مصلحانه هرگز قصد تخریب و لطمه زدن به اعتبار و حیثیت برگزار کنندگان و سخنرانان کنفرانس نبوده و نیست زیرا بنده برای آنها احترام بسیاری قائلم، و با بسیاری از آنها دوست هستم؛ و در کنفرانس بعدی حتما در کنار آنان خواهم بود. بنده چند روز پیش بیش از یک ساعت با جناب کیومرث نعیمی که انسان بسیار فرهیخته، میهن دوست و دلسوزی است صحبت کردم و سپس در همان مکالمه با جناب آقای دکتر شاهرخ میراسکندری نیز صحبت کردم. جناب نعیمی را سالهاست که می شناسم و همیشه نسبت به بنده لطف داشتند. برای آخرین بار نیز پنج سال پیش که برای یک کنفرانس پزشکی به میامی فلوریدا رفته بودم، ایشان با لطف فراوان و طی نمودن مسافت طولانی به ملاقات بنده آمدند. پس در نتیجه من با کمال احترام و آرزوی توفیق خواهان موفقیت آنها هستم، که موفقیت همه ما می باشد. عصاره کلام بنده در این نوشتار نقدگونه این است: اکنون که آقای دکتر نوری زاده برای خودشان مسئولیت خطیری را در جایگاه "بزرگان" بر عهده گرفته اند، شایسته است با مخالفان و منتقدان خود با زبان لعن و تکفیر و توهین و اتهام پراکنی برخورد نکنند. اجازه ندهند کینه شتری و نفرت عمیق نسبت به مجاهدین قضاوت و برخورد سیاسی ایشان را تحت تاثیر قرار بدهند. باید برای هدف والا و ارزشمند از کینه توزی و عداوت شخصی عبور کرد؛ زیرا برای این کار در جای بزرگان باید ادبیات و اسباب بزرگی همه آماده کنی. چون کار بزرگان سیاسی وصل کردن است و نی فصل کردن.

عبدالستار دوشوکی

سه شنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۷

doshoki@gmail.com

مراجع

۱ ـ لینک به ویدئو ده دقیقه ای: https://www.youtube.com/watch?v=zj-6oPaveJI

منبع:پژواک ایران


عبدالستار دوشوکی

فهرست مطالب عبدالستار دوشوکی در سایت پژواک ایران 

*سخنی صادقانه با هنرمندان دلواپس بر علیه تحریم ها [2018 Nov] 
*گروگانگیری جیش العدل و دروغپردازی خبرگزاری جمهوری اسلامی  [2018 Oct] 
*سیاست “نسل کشی فرهنگی” عامدانه جمهوری اسلامی در بلوچستان [2018 Oct] 
*کشتار اهواز و عکس العمل سردرگم سازمانهای اتنیکی ایران [2018 Sep] 
* بندر چابهار تا یک ماه آینده به هند واگذار می‌شود [2018 Sep] 
*نامه سرگشاده به مولوی عبدالحمید در مورد ضرورت اجرای شریعت اسلام [2018 Aug] 
*حضور «استقلال طلبان» و «فدرالیست ها» در کنگره ملی ایرانیان در ساختمان کنگره آمریکا | [2018 Jun] 
*نقدی بر نوشته دکتر علیرضا نوری‌زاده و کنفرانس واشنگتن، عبدالستار دوشوکی [2018 Jun] 
*دلیل دشمنی و اتهام زنی اصلاح طلبان برعلیه اپوزیسیون چیست؟  [2018 Jun] 
*موضوع: توهین یک استاد دانشگاه به بلوچها و تظاهرات اعتراضی مردم  [2018 May] 
* سیاست دوگانه دولت در قبال بی آبی در سیستان و بلوچستان  [2018 May] 
*مطلبی در مورد ادعای اولیه و سپس تکذیب صادق زیبا کلام  [2018 May] 
* ارتش آزاد سوریه یا سربازان پیاده نظام ترکیه؟ [2018 Jan] 
*نباید شعارهای ملت را به نفع سلطنت مصادره یا تحریف کرد [2018 Jan] 
* حمایت صریح و تمام قد مولوی عبدالحمید (رهبر اهل سنت ایران) از تجمعات اعتراضی مردم [2018 Jan] 
* توهین نادرست اصلاح‌طلبان به مردم عاصی و معترض ایران [2017 Dec] 
* مهستان یا کودکستان بزرگسالان «خبرگان رهبری سکولارها»  [2017 Dec] 
*ایران: ملتی پریشان و سرگردان بین پاسارگاد و کربلای معلی [2017 Nov] 
* آی ملت، به داد ما برسید [2017 Sep] 
*نامه مولوی عبدالحمید و جواب آیت‌الله خامنه‌ای [2017 Sep] 
*چرا از سخنان حسن روحانی باید حمایت کرد [2017 Jul] 
*طرح توسعه سواحل مکران یا نابودی بلوچستان؟ [2017 Jul] 
*شکست مفتضحانه اپوزیسیون در انتخابات  [2017 May] 
*چرا اهل سنت و اقوام نباید به روحانی رای بدهند [2017 May] 
*چرا در ایران روز جهانی زبان مادری جشن گرفته نمی شود؟  [2017 Feb] 
*بلوچها بعنوان اجنبی از حق اجاره منزل در بیدخون عسلویه محروم شدند [2016 Dec] 
*دلیل مخالفت با فراکسیون اقوام در مجلس چیست؟ [2016 Nov] 
*چرا بلوچها با امکانات و شرایط ۱۰۰ سال قبل زندگی می‌کنند؟ [2016 Oct] 
*رفراندوم بریتانیا و رای خروج از اتحادیه اروپا  [2016 Jun] 
*نظر زیگموند فروید در مورد حسام‌الدین آشنا مشاور روحانی [2016 Apr] 
*سفر بی ثمر رئیس جمهور به پاکستان  [2016 Mar] 
*مهندسی گسترده در انتخابات زاهدان [2016 Feb] 
*سخنی کوتاه با معاون رئیس جمهور در مورد اعدام مردان یک روستا [2016 Feb] 
*پایان دوران حسینعلی شهریاری در زاهدان و بهارستان [2016 Feb] 
*چرا باید انتخابات را تحریم و حامیان آن را نفی کرد؟ [2016 Feb] 
*چرا هموطنان در مقابل «رنج بلوچستان» بی تفاوت هستند؟ [2015 Dec] 
*رانتخواری بیسابقه وزیر صنعت در پروژه های منطقه آزاد چابهار [2015 Sep] 
*چرا توافق هسته ای به سود منافع استراتژیک ملت ایران است؟ [2015 Jul] 
*جام زهر هسته ای با نرمشی واقع بینانه [2015 Apr] 
*روز جهانی زبان مادری: فارسی را پاس بداریم بقیه زبانها را زاپاس [2015 Feb] 
*ترسیم فقر مطلق مردم بلوچستان در آغاز «دهه زجر» [2015 Jan] 
*بی‌اطلاعی يا تبليغات سوء بر عليه بلوچ‌ها؟ [2014 Dec] 
*هویت ایرانی به روایت دکتر عطاالله مهاجرانی [2014 Dec] 
*فتوای جدید جبهه ملی: تشیع از ارکان مهم ملیت ایرانی است [2014 Nov] 
* روشنفکر ایرانی به روایت مسعود بهنود؟  [2014 Nov] 
*نقدی بر عملکرد صدا و سیما، آیا بلوچ ایرانی نیست؟ [2014 Sep] 
*بلوچ ها و روز جهانی قربانیان ناپدید شدن های اجباری [2014 Aug] 
*احتمال تجزیه عراق، سوریه، پاکستان و افغانستان و عواقب آن برای ایران [2014 Jun] 
*نقدی بر عملکرد و اهداف درازمدت بخش فارسی بی بی سی و صدای آمریکا [2012 Dec] 
*نقدی بر فرهنگ بهتان و بدعت گذاری [2011 Oct] 
*سکولاریسم نو ! نواختن شیپور از سر گشاد آن [2011 Sep] 
*به یاد مـاشـاءالله بــامـری موسقی‌دان بلوچ که امروز به خاک سپرده شد [2011 Jul] 
*پروژه الماس فریب، درس آموزنده ای برای اپوزیسیون [2011 Jun] 
*در ذهـن بمبگذار انتحاری بلوچ چه میگذرد؟ [2011 May] 
*آمدند، نشستند و گفتند و رفتند ! [2011 Apr] 
*اعدام ۱۱ بلوچ و انتقامجویی جمهوری اسلامی از بمبگزاری چابهار [2010 Dec] 
*کشتار چابهار توسط جندالله وعکس‌العمل بلوچ‌ها [2010 Dec] 
*حقایق زندگی عبدالمالک ریگی از صعود تا سقوط  [2010 Jun] 
*نقدی برمنشور جنبش سبز و موضع اپـوزیـسـیـون سـکولار برونمرزی [2010 Jun] 
*فتواي تكان دهنده شيخ در مورد صدها ميليون مسلمان سنی مذهب [2009 Feb]