نامه‌ی آتنا دائمی از زندان اوین: نه تنها سپاهی نیستم، بلکه به دلیل جنایت‌های سپاه اکنون در زندانم



«تصور کنید که اکنون فضای ایران متحول و درب زندانها باز، زندانیان آزاد و زندانها تبدیل به موزه شده و آتنا دائمی به عنوان زندانی سیاسی زندان اوین، در بازدید از موزه اوین با شماست و از خاطرات و شرایطش در بخشی از اوین یعنی بهداری می گوید!

در این زندان چنانچه زندانی در داخل بند بیمار باشد (بد حال یا معمولی فرقی ندارد) و نیاز به اعزام به بهداری باشد می بایست حداقل چهل دقیقه منتظر بماند تا با بهداری هماهنگ و بالاخره ماشین با پشت سر گذاشتن ترافیک سنگین داخل زندان (فاصله از بند تا بهداری ۱۰۰ متر) به محل مورد نظر برسد و بیمار به بهداری منتقل شود، این درحالیست که زنان زندانی حق پیاده روی در محوطه را ندارند! بهداری دو ماشین حمل بیمار دارد. اولی آمبولانسی‌ست که ساخته قرن پیش است. این آمبولانس تخت بیمار ندارد، زندانی می بایست خود را به نحوی به دیوار یا صندلی بچسباند تا حین رانندگی رالی طور از دنیا نرود! همه فضای آمبولانس پر از لکه‌های خون و گلاب به رویتان استفراغ است! درب آن فقط از بیرون باز میشود به این شکل که دست راست را تا نیمی از کمر به بیرون پنجره می‌برید و دستگیره را می‌کشید که ممکن است درب کشویی ناگهان باز شود…!!

ماشین دیگر پیکان است، مدرن و لخت، درب آن فقط از یکسو باز میشود و چنان نرم است که بیرون آمدن از آن مصیبتی‌ست! سوئیچ استارت ندارد و برای روشن شدن کافیست راننده کمی تلاش کند و آن را در سراشیبی قرار دهد سپس با تکانی شدید روشن خواهد شد!

روزی یکی از هم بندیان را که حال وخیمی داشت و بیهوش بود را می بایست تا دفتر و بعد تا حیاط و کوچه و آمبولانس ببریم. برانکارد و ویلچر دراین زندان معنایی ندارد لذا چهار نفری او را در آغوش گرفته و ۲۵ پله به پایین بردیم،… پرسنل بهداری به دلیل عذر شرعی و حفظ امنیت اسلام حق ورود به بند ندارند تا بیمار را طبق اصول پزشکی جابه جا کنند!! تخت مخصوص بیمار از آمبولانس بزرگتر بود و در نتیجه درب آمبولانس بسته نمی‌شد، سر این زندانی شریف از آمبولانس بیرون مانده و بیش از هر چیز نگران بودم که از آمبولانس به بیرون پرت شود و در طول مسیر بیمارستان راننده متوجه فقدان بیمار نشود!!

خلاصه یک تخت کوچک چوبی ارزان در گوشه اتاق معاینه بهداری می‌باشد که از دیدن بیمار ۲۵ کیلویی هم به لرزه در می‌آید! پزشکی دارد با نام مستعار شهریاری، متخصص داخلی‌ست مثلا! بیشتر شبیه به بازجوست تا پزشک! برای او دانستن اتهامات شما برای مداوا لازم است! نسخه‌ای نمی‌نویسد چرا که همیشه همه چیز از نظر او طبیعی ست و اگر هم نسخه بنویسد مهری ندارد و چنانچه از داروی اشتباه تجویز شده‌اش بمیرید که هیچ دیگر مرده‌اید! البته پزشکان شریفی هم دارد که اگر بخواهند به بیمار خصوصا بیمار سیاسی کمک کنند از سوی آقای رئیس توبیخ می‌شوند! داروخانه هر شب داروی بیماران را در قوطی‌های مخصوص می‌ریزد که معلوم است زمانی رنگش سفید بوده اما حالا رو سیاه است، حتی راننده با دستهای بدون دستکش هم می‌تواند این کار را انجام دهد، اغلب داروها سهوا یا حتی عمدا به اشتباه در قوطی ریخته می‌شوند! بیمار باید همه را با یک لیوان آب در برابر چشمان مامور قورت دهد! مواردی بوده‌اند که می‌بایست یک‌جا ۱۸ قرص ببلعند! تصور مابقی جریان با خودتان! اگر زن باشید و طبق نظر پزشک نیاز به نوار قلب یا حتی تزریق دارو باشد پرستاران دو دستی مشتی از خاک بر سر می‌ریزند چون از لحاظ شرعی معذورند و بایست بیمار یا به بیمارستان اعزام شود که هفت خان رستمی‌ست و از نظر رئیس ممنوع، یا باید منتظر بود تا در ساعت اداری خانم فلانی بیاید.

در نهایت اگر اورژانسی باشد پس از کمی مشاجره با پزشک به این نتیجه می‌رسد که مامور زن همراه زندانی که هیچ سر رشته‌ای از این امر ندارد نوار قلب را بگیرد! و حالا تصور کنید بیمار روی تخت و مامور زن بالای سر او! از طرفی می‌بایست چادر خود را نگه دارد و از طرفی طبق گفته‌های پرستار و آموزش از روی لباس، گیره‌ها را بچیند و پرستار مرد عرق ریزان پشت پارتیشن ایستاده و راهنمایی می‌کند، ناگهان می‌بینی گیره‌های نوار قلب تا کشاله ران بیمار وصل شد و چون معلوم نیست نوار قلب بوده یا کلیه یا چی یا به دلیل خنده وحتی عصبانیت بیمار نوار قلب آنچه که باید نمی‌شود!

دندانپزشکی بهداری هم که هزینه‌اش از دستمزد بهترین پزشکان ایران و جهان گران‌تر است آن‌هم برای زندانیان بی منبع درآمد! از بس بهداری و زندان و زندانیان تمیز هستند که به راحتی بدون دستکش دست در دهان شما می‌کنند و حتی دستگاه اتوکلاو که ضروری‌ترین دستگاه است ندارند! و در آخر مدیر بهداری! از او در مورد خودم و پرونده‌ام خواهم گفت.

عباس خانی! مدیر کشتی گیری که می‌گوید پزشک است! اما نه مرام کشتی گیران را دارد نه شرافت پزشکان را! با این سیستم مدیریت و بهداری‌اش ادعا می‌کرد که بنده کاملا سالم هستم. درد می‌کشیدم و درد می‌کشیدم و او انکار میکرد و اعزام‌هایم را لغو و به دادستانی هم اعلام میکرد که بنده در سلامت کامل هستم، آن‌قدر به انکار ادامه داد که ماهیت حقیقی اش را به رخش کشیدم. به او گفتم تو نه پزشکی و نه حتی کشتی گیر بلکه تو یه جلاد هستی نه بیشتر! با وقاحت با مافوقش چهارمحالی رئیس زندان که تکثیر شده‌های حیدری‌فرها هستند و تصور می‌کنند برای همیشه در منصب قدرت می‌مانند از من شکایت کردند و اتهاماتی را نسبت دادن که برای دومین بار دادگاهش برگزار شد و شرکت نکردم! جواب آزمایشات بیمارستان را از من پنهان می‌کردند و با توهین بر سلامت بنده تاکید داشتند، اما نمی‌دانند که آتنا هم پدری دارد و آشنایانی، جواب آزمایشات و سی تی اسکن بیمارستان هزار تختخوابی را با هزار زحمتی که شده به دست آوردم و مشخص شد آری فوراً باید جراحی شوم و تخلیه کامل کیسه صفراوی بعلاوه عفونت و سنگ کلیه، سنگهایی به اندازه جای مهر روی پیشانی شان!

در حالی که در اردیبهشت ۹۶ دستور بستری‌ام از بیمارستان سینا صادر و قرار بر تخلیه رسوب صفرا بود اما خانی و چهارمحالی آن را انکار و اعزام‌ها را یکی پس از دیگری لغو کردند، اما در نهایت بعد چند ماه و اثبات بیماری، بستری، جراحی و تخلیه کامل کیسه صفراوی در شرایطی کاملا امنیتی انجام شد. حالا تصور کنید روزانه چند نفر به این بهداری مراجعه و با چنین صحنه‌ها و برخوردها مواجه می‌شوند ؟! تصور کنید مرگ هدی صابر را در همین بهداری! یا مرگ عزیزانی چون شاهرخ زمانی، افشین اصانلو و محسن دگمه‌چی را که در اثر بی توجه‌ای به وضعیت‌شان جان باختند، تصور کنید وضعیت علیرضا رجایی و امید کوکبی و آرش صادقی را و محمد جراحی که به تازگی به دلیل بیماری کهنه‌شان جان باختند! یادش گرامی! و اما تصور کنید روزانه صدها زندانی بیمار و بی نام که به دلیل جنایتهای چهارمحالی و خانی و امثال او که بی صدا می‌میرند!!

در پایان خطاب به محمدجواد ظریف اعلام می‌دارم من به عنوان یک ایرانی نه تنها سپاهی نیستم بلکه به دلیل غرض ورزی‌ها و جنایت‌های سپاه در زندان به سر می برم و حالا نه تنها من بلکه صد ها یا هزاران زندانی دیگر از قِبَل فرمایشات سپاه به رئیس زندان و رئیس بهداری حتی امنیت جانی و سلامت‌مان را نیز از دست داده ایم! آتنا دائمی – بند زنان زندان اوین، سی ام مهر ۱۳۹۶»

 

منبع:پژواک ایران