فرار از مسوولیت محسنی‌اژه‌ای درباره کوتاهی قوه قضاییه: «آثاری از سرطان در پرونده زندان علیرضا رجایی نیست»

 

با وجود توضیحات خانواده و همبندیان علیرضا رجایی مبنی بر شروع بیماری در زندان و کوتاهی قوه قضائیه در مراقبت‌های پزشکی و تشخیص به موقع بیماری، سخنگوی قوه قضائیه ایران ادعا کرد بیماری این زندانی سیاسی سابق ربطی به محکومیتش ندارد و در پرونده زندان آثاری از سرطان وجود ندارد.

به گزارش کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران، غلامحسین محسنی اژه‌ای، سخنگوی قوه قضائیه، روز دوازدهم شهریور در نشست خبری در پاسخ به سئوالی درباره علیرضا رجایی، مسئولیت قوه قضائیه در عدم رسیدگی و تشخیص به موقع بیماری او در دوران زندان را انکار کرد. محسنی اژه‌ای گفت:« این فرد دو سال پیش آزاد شده و در زمانی که در زندان بوده آثاری از این بیماری در او وجود نداشته است. من پرونده زندان را هم دیدم که او به خاطر سرماخوردگی به بهداری مراجعه کرده و یک بار هم مشکل دندان داشته که به متخصص خارج از زندان مراجعه کرده است؛ بنابراین مثل هر زندانی دیگری در صورت بیماری یا به بهداری یا به متخصص در بیرون مراجعه کرده است.»

سخنگوی قوه قضائیه ادعا کرد علیرضا رجایی پس از آزادی به سرطان مبتلا شده و این بیماری ارتباطی با دوران محکومیت او نداشته است: «حالا بعد از دو سال پس از آزادی سرطان گرفته که ما هم از رنج بیماری سرطان و تخلیه چشم ایشان ناراحت هستیم، اما این بیماری به هیچ وجه ارتباطی با محکومیت ایشان نداشته و آثاری از سرطان در پرونده زندان موجود نیست و دو سال بعد از آزادی این اتفاق افتاده است.»

سخنگوی قوه قضائیه ایران نبودن «آثار سرطان در پرونده پزشکی» علیرضا رجایی را به عنوان دلیلی بر رفع مسئولیت وتوجیه کوتاهی قوه قضائیه توصیف کرد اما طبق آن چه همسر این روزنامه‌نگار به کمپین گفته است، زندان اوین و دستگاه قضایی، با ضعف امکانات، بی‌توجهی و عدم اعزام به موقع این زندانی سیاسی به بیمارستان و پزشک متخصص، در تشخیص بیماری و درمان آن کوتاهی کرده و این فعال سیاسی ۵۵ ساله پس از آزادی و با مراجعه به پزشک متخصص، پی برده که به بیماری سرطان سینوس مبتلا شده است.

لیلا لیاقت، همسر علی‌رضا رجایی، روز دوازدهم شهریور به کمپین گفت این روزنامه‌نگار در زندان اوین دچار بیماری سرطان سینوس شده اما به دلیل ممانعت مسوولان زندان اوین از اعزام این او به بیمارستان، بیماری گسترش یافته و منجر به تخلیه چشم و بخشی از فک او شده است. خانم لیاقت به کمپین گفت که «در زندان امکان و اجازه هیچ معالجه‌ای نداده‌اند و هر بار فقط با یک آمپول یا قرص مسکن در بهداری اوین او را به بند ۳۵۰ برگردانده‌اند در حالی که اگر اجازه اعزام به بیمارستان و انجام آزمایش وجود داشت و بیماری او تشخیص و تحت درمان قرار می‌گرفت امروز او بخشی از صورت و چشم خود را از دست نمی‌داد.»

اگرچه آیین نامه سازمان زندان‌های ایران چک ماهانه زندانیان در بهداری و اعزام به بیمارستان خارج از زندان را پیش‌بینی کرده است ولی به دلیل دخالت نهادهای امنیتی، مجوز اعزام زندانیان سیاسی و عقیدتی صرفا با اجازه دادستانی و طی یک فرایند طولانی ممکن است که به ویژه در بیماری‌های خطرناک، شانس تشخیص زودهنگام را کاهش می‌دهد.

خانم لیاقت به کمپین گفت که همسرش از اسفند ۹۳ دچار دردهای شدید در ناحیه صورت بوده اما امکان درمان به او نداده‌اند. او گفت: «۲۶ اسفند سال ۹۳  که پدر علی‌رضا فوت کرد به او اجازه مرخصی ندادند. بعد از آن بود که بچه‌های زندانی هم بند علی‌رضا به من گفتند او هر شب بدون استثنا از درد زیر حدقه چشم سمت راست و استخوان فک گله داشت و می‌رفت بهداری اوین اما دکتر بهداری اوین می‌گفت هیچ مشکلی نیست بیماری خاصی نداری. یک آمپول می‌زد یا یک مسکن می‌داد و تمام. یک شب یک دکتری که از بیمارستان بقیه‌الله به زندان اوین رفته بود و علی‌رضا را دیده بود سر دکتر بهداری اوین داد زده بود که این آمپول‌هایی که می‌زنی به درد نمی‌خورد باید حتما به خارج از بهداری و بیمارستان اعزام شود. اما دکتر بهداری اوین اجازه نمی‌دهد. مطمئنا او از طرف اطلاعات سپاه و بازجوی پرونده چنین ممانعتی می‌کرد نه از طرف خودش. هدف شان واقعا این بوده که علی‌رضا رجایی را از بین ببرند و من احساس می‌کنم می‌خواستند کاری کنند که علی‌رضا در زندان بمیرد یا مرگ تدریجی.»

منبع:پژواک ایران