ادعای انفعالی بودن تاکتیک تحریم و چندگزاره غلط!
تقی روزبه

 تعلیق کنش و پایان سیاست!

آیا در شرایطی که همه سران رژیم از همه گرایش ها دائما از مردم می خواهند که از صندوق ها قهرنکنند و ُکردسته جمعی قهرنمی کنیم راه انداخته اند، و خامنه ای مدام تکرار می کند مشارکت گسترده مردم نظام را بیمه می کند و به آن عزت می بخشد، در جهانی که هردیکتاتوری ناگزیراست برای حفظ قدرت تظاهر به داشتن پشتوانه رأی مردمی و حمایت اکثریت داشته باشد و گرنه استمراراستبداد با چالش های بیشتری مواجه می شود، آقای فرج سرکوهی چگونه ادعا می کند*، تحریم که از قضا در اتمفسرکنونی می تواند آشکارا معنای نافرمانی مدنی پیداکند، تاکتیکی منفعل است.

 

1-نقطه عزیمت اتخاذیک تاکتیک نه می تواند نظراکثریت باشد و نه مقبولیت آن در نزداکثریت الزاما شاخصی برای درستی یا نادرستی و یا درجه فعال بودن و یا غیرفعال بودن یک تاکتیک. تاکتیک قبل از همه عصاره یک رویکردراهبردی است در شرایط و امکانات معین و بنابراین قبل از هرچیز درستی و نادرستی آن منوط است به میزان وفاداریش به آن رویکرد و این که تا چه اندازه آن را متبلور کند. گرچه هرتاکتیک وفادار به راهبرد برای تبدیل شدن به نظر و کنش هرچه بیشترجمعیت جامعه می کوشد. اما وقتی در جامعه رویکردهای متفاوتی وجود داشته باشد، شاخص فعال و یا منفعل بودن تاکتیک بستگی به بردآن، هم چون کنش مشترک، در میان آن بخش از جمعیت دارد که مدافع چنان رویکردی هستند. هر تاکتیک تا زمان فراگیرشدن و جلب نظرقاطع اکثریت، هنوز تاکتیک اقلیت است و چه بسا بتواند با استمرار و اثبات حقانیت خود نظراکثریت را هم جلب کند. خلاصه آن که وقتی رویکردها یکسان نیست، تاکتیک ها نیز نمی توانند برای همه جمعیت یکسان باشند و معنای فعال و غیرفعال بودن تا لحظه ای که رویکردعمومی مشترک بدست آید، مشروط به همین واقعیت پلورالیستی است. بنابراین برای مخالفان نظام، تحریم یک تاکتیک فعال است و لزومی هم ندارد که آن ها خود را به سطح رویکرددیگر و از قضا تاکتیک انفعالی آن ها (بله تن دادن به انتخابات باصطلاح سلبی از میان مهره های چیده شده توسط قدرت فرادست، تاکتیکی است عمیقا انفعالی) تقلیل بدهند. این کاری است که اصلاح طلبان و رژیم و شبه اپوزیسیون می کند. علاوه براین وی پیشاپیش رژیم را که حتی خودش هم دشوار بتواند چنین ادعائی را بکند، صاحب اکثریت آراء می داند! و حال آن که اگر بفرض چنین چیزی محرز بود و رژیم از آن مطمئن، دیگر لازم نبود شاهداین گونه رفتارهای غیرمتعارف و مضحک باشیم. به عنوان مثال حتی سخنگوی شورای نگهبان که در آستانه استعفاست، بی خبر از صحنه ردصلاحیت ها که شخص جنتی به تنهائی همه چیز را می برد و می دوزد، شکوه اش در آمده است. اگر واقعا رژیم حمایت اکثریت قاطع را داشت ( نه فقط مشارکت و رأی ثابت آن بخش از جمعیت در شهرهای کوچک و مناطق پراکنده کشور را که بدلیل نقش انگیزه های محلی بود و نبود جناح و سیاستی در آن تأثیر ندارد و به انتخابات معنای خاصی نمی دهد. از قضا مساله و چالش اصلی همانا حضور یا عدم حضور همان 20 یا 25% است که به انتخابات و تحریم معنای خاصی می دهد)، دیگر نیازی نداشت این همه عواقب مهندسی و حذف فله ای و گسترده را بجان بخرد تا نشان دهد که دارای پشتوانه اکثریت است. همه این تلاش ها برای آن است که چنین تضمینی وجود ندارد و باید آن را از طریق این نوع مداخلات رسواکننده در تغییرنتیجه تضمین کند. آیا رژیمی که واقعا پشتوانه اکثریت را داشته باشد، می تواند این حدبحران زده، سراسیمه و نگران از هر ریسمان سفید وسیاه باشد؟ بازهم باید پرسید در چنین شرایطی که همه جناح ها و شبه اپوزیسیون و رسانه های فارسی زبان وابسته به قدرت های بزرگ، با بمباران تبلیغاتی خود بجان مردم افتاده، یک ریز آن ها را تشویق به شرکت در "انتخابات" می کنند، شرکت نکردن بخصوص توسط آن  «25% طلائی» به عنوان یک نافرمانی مدنی، چرا تاکتیکی انفعالی است؟. سال 92 رژیم آشکارا نگران تحریم گسترده انتخابات در شرایطی که نیاز به مذاکره و بستن پرونده بحران هسته ای داشت و برای این کار لازم بود که به قدرت های بزرگ نشان دهد که رأی مردم را دارد و از موضع قدرت مذاکره و چانه زنی کند، به جناح رفسنجانی و روحانی میدان مانور داد. اکنون اما دو باره به سال 88 برگشته، اما بجای تقلب به حذف گسترده و 99% رقبا روی آورده است. بنابراین شبح تحریم همواره در برابر رژیم وجود دارد و پرسه می زند و همواره هم طرحی نو برای درهم شکستن آن در آستین خود دارد. اکنون هم دقیقا چنین است و اتاق های فکر و سردمداران دارند یکسر از خطرقهرمردم و تلاش برای کشاندن مردم به صحنه صحبت می کنند.

 همانطور که اشاره شد مشخصا در موردفعال و غیرفعال بودن تاکتیک تحریم و میزان بردآن، قبل از همه باید به بردآن در میان خودکنشگران ضدرژیم ارجاع کرد و نه الزاما توسط مردمی که هنوز به کنش در چهارچوب رژیم ادامه می دهند و چه بسا نخواهند باین زودی ها از باورهای خود دست بردارند. مگر آن که بخواهیم آن گونه که آقای فرج سرکوهی توصیه می کند، کنش معطوف به کلیت سیستم  را تا اطلاع ثانوی تعلیق کنیم و برویم دنبال کارهای سرگرم کننده دیگر. اگر تحریم درمیان مخالفان نظام و تحریم کنندگان  زمینه دارد، که دارد و اساسا آن ها کاری جز این نمی کنند و از قضا خودفرج سرکوهی نهایتا باعدم شرکتش همین کار را می کند، پس برای آن ها ذاتا و به لحاظ محتوائی یک تاکتیک فعال است، گو این که می توان و باید این محتوا را با انواع کمپین ها و ابتکارات و اقدامات مکمل به منصه ظهور رساند. ضعف مدافعان کمپین تحریم در این حوزه است. صدای آن ها بسیار ضعیف تر است از آن چه که واقعا وجود دارد. ما اگر با افتخار و ابتکار صدایمان را- "نه" به نمایش انتخاباتی رژیم را، به عنوان 25% مخالف نظام در جامعه بلند کنیم، آنگاه معلوم می شود، چه جریان نیرومند و تأثیرگذاری هستیم!.  

 

2- آقای فرج سرکوهی حتی به گزینش بین بد و بدترمردم صحه می گذارد، بدون آن که نتایج گزینش این سیکل معیوب را که منجر به وخامت اوضاع و انواع ممنوعیت ها حتی برای شخصیت های ترازاول آن ها و نیز تشدیدسرکوب جامعه شده  است را  به مردم یادآوری کند. پس وظیفه نقدرفتارجامعه توسط روشنفکرآزادیخواهی چون او در کجای کار قرار دارد؟. نقدنقش مردم در ایجادوضعیت حاکم برخود در کنارجنایت های حاکمیت، بخشی از کنش معطوف به رهائی است.

 

3- آقای فرج سرکوهی مدعی حذف صورت مسأله"انتخابات" و دورزدن آن چیزی است که  هیچ کس، نه فقط حاکمیت، بلکه مردم و جهان و حتی خودوی نمی تواند آن را نادیده بگیرد (بیانیه می دهد مصاحبه می کند....). آیا می توانیم شتردیدی ندیدی، راه خود را کج کرده و سرخود را به کاردیگری گرم کنیم؟ بگذریم که منطق نهفته در این رویکرد تمی تواند صرفا اختصاص به حوزه سیاسی و انتخابات داشته باشد، چرا که توسط همین رژیم و با همین نوع رویکردها در سایرحوزه ها زیست و زندگی، اعم از اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی مواجهیم. رژیم و قدرت مشرف بر زندگی همه جاحضور دارد و مداخله می کند، و همه جا باید با کنش رهائی مردم با آن مقابله شود. سیاست فقط عرصه سرزیرشدن آن ها به این حوزه است و نه جائی بیرون از آن.   

 

کنش خود او نشان می دهد که این کارشدنی نیست. یا باید آن را با کنش تحریم به چالش کشید و یا باید مثل شبه اپوزیسیون زواردررفته با آن در می آمیخت و در مضحکه ای با نتیجه از قبل تعیین شده، تحت عنوان رأی سلبی به یارگیری از میان مهره های چیده شده پرداخت. البته  تحریم نیز خود می تواند از منظرهای مختلفی صورت گیرد که وارد نمی آن نمی شوم. نوشته ایشان گرچه مدعی است "انتخابات" مسأله اپوزیسیون نیست، اما نقدا به مصاف تحریم  کنندگان رفته، به دفاع از مشارکت اکثریتی که به بد و بدتر باوردارند پرداخته و برای مخالفان و اپوزیسیون دموکرات و مدافع عدالت اجتماعی، بی اعتنائی و دورزدن به آن را تجویز می کند. اما این سؤال مطرح است که آیا برای شما  آن 20% 30% 40% ... درصدی که آمارهای رسمی معمولا از رقم عدم شرکت کنندگان می دهند، به عنوان بخشی از جامعه، موضوعیت دارد که صدایشان توسط اپوزیسیون نظام پژواک بلندتری پیداکند یا نه؟. و چرا نباید در شرایطی که مخالف کلیت رژیم هستیم، در کنارتحریم کنندگان داخل کشور، مهم نیست کمیت آن ها چقدر باشد، قرارنگیریم؟. شاید ما همان "دو درصدی"  باشیم که به تأسیس جمهوری اسلامی رأی منفی دادیم، اما به همان دو درصدبودن خودمان افتخارمی کنیم!.

 

4- تصورآقای فرج سرکوهی از مقوله قدرت نیز نادرست و غیرواقعی است. قدرت را یک پدیده صلب و یک بار برای همیشه می ببیند. و حال آن که قدرت مثل هرحوزه دیگرجامعه و بسی بیشتر از آن ها درمعرض انواع فرسایش قرار دارد (چه توسط فشارمردم به نظام و کشاکش دائمی که جاری است و چه از طریق تشدیدتضادهای درونی رژیم و یا فشارهای جهانی و.....). قدرت برخلاف آن گونه که خود می نماید، دایما نیاز به ترمیم و تزریق خون جامعه به خود دارد و هم چون بدن بیماری که دچارکم خونی شده است، بدلیل خشکیدن پایگاه توده ایش، نیاز به تزریق مشروعیت  دارد، و گرنه مثل چرم ساغری می خشکد و یا چون درختی خشکیده در برابرکوچکترین تندباد سقوط می کند. و البته این سوخت رسانی همان کاری است که  اصلاح طلبان و شبه اپوزیسیون برای قدرتی که خود بدلیل شدت انزوا و منفوریت فاقدقدرت بسیج است، انجام می دهند. قدرت یک بار برای همیشه تأسیس نمی شود بلکه دایما فرسوده شده و نیاز به بازتولید و بازترمیم بویژه در جهان کنونی و در موقعیت های بحرانی دارد. در همین سال 88 دیدیم که مردم با آگاهی به تقلب گسترده ای که صورت گرفت؛ 8 ماه خیابان ها را با شعارمرگ بر ولایت فقیه و استبداد قرق کرده و نزدیک بود کاررژیم را بسازند که شبح اش همواره بر فرارانتخابات رژیم پرواز است.  چرا واکنش نسبت به تقلب آن زمان، این بار بدلیل حذف گسترده  و 99% توسط تیغ گیوتین و انجام یک مهندسی خشن و محسوس نتواند صورت گیرد؟ البته اصلاح طلبان با درس گیری از آن خود بیش از همه از آن فاصله گرفته اند. و بهمین دلیل آن ها فاقدابزارفشارهستند و جناح حاکم بیش از پیش به یکه تازی ادامه می دهد. و درست به همین دلیل پایان سیاست در بالا، درعین حال آغازسیاست در پائین و بیرون از سیستم است. آقای سرکوهی که صحنه های پشت زندان و شکنجه را دیده است، قاعدتا باید خوب بداند که شرکت هرچه بیشتر مردم در این گونه نمایشات مضحک، تا چه حد می تواند در ایجاداعتماد به نفس شکنجه گران و سایرکارگزاران نظام و تشدیدفشار به زندانیان و  جامعه را تقویت کند؟ تزریق خون به اندام بیمار بلافاصله خود را در رفتارحاکمان نشان می دهد، اما رأی دهندگان با خیره شدن به تغییرات بسیارجزئی و گذرا، غافلند که از کجا می خورند!

 

5- امروزه در سطح جهان نظام انتخابات پارلمانی، عملا تبدیل به ابزار مهمی برای بازسازی فرسایش قدرت سیاسی توسط بورژوازی شده است. این مساله به گونه ای و به شکل مهندسی شده، توسط دولت های مستبدی چون جمهوری اسلامی و امثال آن نیز بکارگرفته می شوند و برایشان بی اهمیت نیست. جمهوری اسلامی در قیاس با انعطاف ناپذیری سیاسی زمان شاه، بقاء خود را  مدیون این گونه مانورها می داند و بدون چنین نمایشاتی قادر به حفظ توازن خود نبوده و نیست. از این رو تحرکات قدرت سیاسی، بویژه از سوی قدرتی که کنترل جامعه برایش اهمیت تعیین کننده دارد، نمی تواند بازخوردی در جامعه نداشته باشد. چنان که هم اکنون در خلال همین نمایشنامه انتخاباتی، شاهدکانونی شدن صف آرائی های جامعه حول ولایت و استبدادمطلقه از یکسو و بی قانونی عمومی و عریان شدن این این تضاد هستیم. اعلام رسمی نظارت ناپذیربودن رهبر از تریبون های رسمی که بیانگررجعت جامعه به دوران بی قانونی  قبل از مشروطیت است، نشان دهنده کانونی شدن ولایت مطلقه و بی قانونی در برابربی حقی عمومی است. در واقع نظارت ناپذیری قدرت و رهبرآن، شعاراصلی جناح اصلی در انتخابات کذا و درونمایه نظارت استصوابی و سایررویدادهاست. گو این که جناح های دیگر هم در اصل ضرورت ولایت هم چون خیمه نظام هم داستانند، اما بناگزیر برای حفظ نظام و خروج از بحران ها و حفظ منافع خویش، نیازمندتعدیل و مشروط و کنترل کردن این فرانگشتاین خودساخته هستند. بنابراین از این جنبه ارتباطی و نوع هم پوشانی گذرا و محددودی بین تضادهای درونی رژیم و تضادعمده جامعه وجود دارد. در شرایطی که  تضاد کانونی شده جامعه اقتدارمطلقه و بی حقی عمومی است، دیگر نمی توان دیوارچینی بین حوزه های سیاسی درونی رژیم و حوزه های سیاسی جامعه کشید. در واقع رژیم مطلقه برروی آتش فشانی نشسته  است که گدازه هائی از آن در درون خودش نیز زبانه می کشد. زمان شاه انکسار بحران جامعه جائی در ساختارسیاسی آن نداشت، اما در جمهوی اسلامی چنین نیست. در چنین شرایطی چگونه می توان مدعی شد که توجه به نمایشنامه انتخاباتی رژیم ربطی به اپوزیسیون ندارد. مگر ماجراهای 88 و غافگیری رژیم در آن زمان را فراموش کرده ایم؟. از جانب دیگر مهندسی اصلی رژیم از یکسو ناظربر ممانعت از قطب بندی جامعه حول بی حقی عمومی علیه کلیت سیستم ( و علیه بی عدالتی های اقتصادی و اجتماعی ) و کشاندن آن به صحنه منازعات درونی خوداست، و از سوی دیگر همزمان به سرکوب و فشار به باندها و جناح های رقیب و خوش خدمت خود، می پرداز تا یکدستی و انسجام درونی خود را از دست ندهد و  به سرنوشت فروپاشی کشورهای بلوک شرق دچارنشود. اما این مهندسی بی تاوان هم نیست و به بهای هرچه نازک ترشدن پایگاه اجتماعی رژیم و نحیف شدن آن می انجامد. پس معلوم می شود، که این گونه کشاکش های برخاسته از تقابل جامعه و قدرت نمی تواند، حتی برای اپوزیسیون نظام که مخالف کلیت نظام است، و از زاویه و جنبه دیگری، یعنی کشاندن صف آرائی ها به بیرون از ساختارقدرت و به جایگاه اصلی خود، خالی از اهمیت باشد. معنای اهمیت داشتن به معنی وردبه بازی آن ها نیست، بلکه از قضا برای خنثی کردن خرابکاری حاکمیت و برای ممانعت از قطب بندی جامعه صورت می گیرد.

 

سخن آخر و نتیجه گیری،

الف- اولا چرا ما- یعنی مخالفان نظام- نباید بهمراه بخش هائی از مردم که به رژیم رأی نمی دهند، گیرم بیست سی چهل درصد، صدای بلندآنان به نمایش انتخاباتی رژیم باشیم؟ صدای همان هائی که اخیرا در نامه ای از روحانی خواستند که از برگزاری انتخابات مهندسی شده خودداری کند. صدای همان فراخوان هشدارگونه ای که مدتی پیش کانون صنفی معلمان نسبت به شرکت در انتخابات داد. آن ها، که مثل همه این نوع مواردتشکل های مدنی، زیرفشاررژیم، بویژه اصلاح طلبان و حامیان دولت برای مشارکت قرار دارند، با یادآوری تبعات تجربه سال 85 معلمان، یاران خود را با زبانی بهداشتی که لازمه این گونه کنش گری در داخل است، به عدم شرکت فرامی خوانند. همان پیامی که شماری از زندانیان غیراصلاح طلب زندان نیز خواهان آن هستند. همان فریادی که فعالان چپ و روشنفکران و تشکل های کارگری در داخل کشور مدافع آنند، و صدایشان نمی تواند پژواک شایسته ای در سطح جامعه و حتی  رسانه های بزرگ خارج از کشور داشته باشد. چرا نباید با مشاهده فعال شدن تحریم شکنان با یا بی جیره و مواجب رژیم، از اصلاح طلبان و شبه اپوزیسیون زواردررفته و از طریق تریبون های داخل تا رسانه های خارج از کشور، و بمباران تبلیغاتی مردم از یمین و یسار، از داخل و خارج جهت شرکت در "انتخابات"، ما مخالفان نظام و ما مدافعان تحریم سیستم و کسانی که به کلیت حاکمیت "نه" می گویند، برای خنثی کردن نقش این تحریم شکنان کوشا نباشیم و برویم سرکارخودمان؟

پس معلوم می شود کنش معطوف به تحریم انتخابات درمیان جامعه مدنی هم وجود دارد. هدف اصلاح طلبان با آن که زیاد از جامعه مدنی دم می زنند، اما کنترل  و خاموش کردن آن است. بویژه با توجه به خشم و ناباوری از ابعادگسترده حذف گرایش های دیگر، رژیم بخصوص جناح اصلاح طلبان و اعتدالی ها و شبه اپوزیسیون، نگران خلوتی صندوق ها هستند. نگرانی از کجا سرچشمه می گیرد؟. مردم که ربات نیستند، بالأخره وقتی پس از چندین و چند تجربه می بینند که بجای گشایش و بهبود، این حلقه طناب است که به گردنشان فشاربیشتری وارد می کند، خطراین که از صندوق ها قهرکنند بیشتر می شود. ازهمین روست که این چنین دسته جمعی ُکر کمپین ما تحت هیچ شرایطی از صندوق ها قهر نخواهیم کرد براه انداخته اند!

 

پایان سیاست یا پایان یک سیاست؟  

ب- چرا نباید جمع بندی و نتایج سیاست مشارکت جویانه بخش هائی از مردم در طی این دوسه دهه اخیر را که پخش پوستری با چهره مات شده محمدخاتمی به همراه فراخوانی از او برای قهرنکردن، که خودچهره مات شده او آئینه تمام نمائی از بیلان ورشکسته همین رویکرد است، با مردم و شرکت کنندگان در میان نگذاریم؟ بیلانی که  نتیجه تنگ ترشدن دوسرحلقه طنابی است که مهندسی انتخابات را شکل می دهد: ممانعت از قطب بندی جامعه علیه اسبتدادمطلقه و حذف و سرکوب رقبای درونی برای ایجادیک دستی درساختارقدرت، که حاصل نهائی اش جز سفت ترشدن حلقه و تشدیدخفقان و سرکوب و فلاکت عمومی نبوده و سرجمع بیلان نهائی اش جلوی همه امان قرار دارد. چرا ما ما نمی توانیم به اندازه توان وزن و سهم خودمان، اردوی تحریم کنندگان را گیرم همان اقلیت جامعه را  تقویت نکنیم و با به نمایش گذاشتن انزوای رژیم صفوف آن را تضعیف کنیم؟ مگر جز این است که مقابله با مهندسی رژیم و تقویت و شکل دادن به قطب مخالف حاکمیت به عنوان اپوزیسیون واقعی سیستم حاکم، ایجاب می کند که  دستکم به سهم خود صفوف همسویان خود در داخل یعنی  کسانی را که تن به شرکت در این نوع نمایشات مهوع  نمی دهند را تقویت کنیم و صدای بلندآن ها باشیم؟ مگر جز این است که بدون تکوین چنین قطبی و البته نه فقط در فصول انتخاباتی بلکه همواره، چگونه می توانیم به عنوان مخالفین قاطع استبدادمطلقه و نظام جهنمی کنونی موجودیت داشته باشیم؟ فراتر از آن، مگر نه این است که آرایش و سازمان یابی بخش آگاه تر و قاطع تر و کم ترمتزلزل جامعه ولو در اقلیت، نقش مثبت و تعیین کننده ای در فرایندحرکت رو به جلوی جامعه و در عبور از تضادعمده و کانونی جامعه، به عنوان بخشی از آمادگی برای شرایطی که بحران ها بطوراجتناب ناپذیر لبریز می شوند و امیدها و توهم شرکت کنندگان فرومی ریزند دارد؟. ما البته دنبال مخاطب نیستیم و مردم هم به منبر و منبری احتیاج ندارند، اما چرا دنبال همگرائی با کنشگران همسو با رویکردخود و صدای بلنداین کنشگران نباشیم؟

 

این که ما تاکتیک و کنش معطوف به رویکردضدسیستمی خود را تا اطلاع ثانوی، تعلیق کنیم جز تعلیق کنش و پایان سیاست معطوف به کلیت سیستم نیست. اما این درست همان چیزی است که برای پایان دادن به سیاست سترون مشارکت جویانه و درون سیستمی باید به آن قوت داد. همه چیز در جامعه به شکل گیری یک نیروی فشارواقعی و مردمی نیرومند و دضدسیستم گره خورده و تنها با شکل گیری آن است که جامعه می تواند از حالت تعلیق و تباهی کنونی خود بیرون آید. البته برای اصلاح طلبان و شبه اپوزیسیون خاتمه دادن به کنشگری درون سیستمی به معنی پایان سیاست و بی هویت شدن است، اما برای مردم تشکیل قطب ضدسیستم به معنای هویت یافتن است. پایان سیاست، پایان یک سیاست شکست خورده و درون سیستمی است، و آغازی است برای سیاست در معنای دگر: بازگشت به جامعه و  مبارزه واقعی علیه سیستم و "قدرت مطلقه اش".

 

2016-02-14

نه تحریم، نه شرکت؛ انتخابات مساله ما نیست

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=72011

منبع:پژواک ایران


تقی روزبه

فهرست مطالب تقی روزبه در سایت پژواک ایران 

*حق تعیین سرنوشت از منظررویکرد سوم [2017 Nov] 
* انقلاب اکتبر و ادعای کودتا! [2017 Nov] 
* آغازدوره پسابرجام؟ آرامش قبل ازطوفان؟  [2017 Oct] 
* گزارش گزارشگرویژه: یک گام مهم و به جلو در مطرح شدن جهانی کشتارتابستان ۶۷ [2017 Sep] 
*جهان به کدام سو می رود-2* [2017 Sep] 
*انقلاب اسلامی و محلل هایش! [2017 Aug] 
*جهان به کدام سومی رود؟ نگاهی به چالش ها و صورت بندی آن ها [2017 Aug] 
*وعده های انتخاباتی روحانی، تبی که خیلی زود به لرزنشست! [2017 Aug] 
*بی بی سی و آینده جناح اقتدارگرا [2017 Jul] 
*فرصتی تازه برای زنده کردن و زنده نگهداشتن حافظه تاریخی [2017 Jul] 
*اهمیت چالش در گرفته پیرامون نظریه ولایت الهی و منشأمشروعیت حاکمان [2017 Jul] 
* سعید حجاریان و تقلب در «انتخابات»، سه نکته و یک نتیجه!‏  [2017 Jun] 
*به بهانه انتشاراسنادکودتای ۲۸ مرداد و سه نکته ناقابل! [2017 Jun] 
*نگاهی به دورویکرد «دانشجوئی» و «روشنفکردینی»  [2017 Jun] 
* عملیات تروریستی داعش در تهران، نظم ترامپی و فضای تیره حاکم بر منطقه!‏  [2017 Jun] 
*انتخابات و چندنکته تلگرافی!:‏ آیا در رژیم اسلامی ما با نوعی آپارتاید انتخاباتی مواجهیم [2017 May] 
*اقتصادی سیاسی بحران و منازعات درونی و نگاهی به ‏آخرین تحولات صحنه «انتخابات» [2017 May] 
*اندرمعنای کنشی به نام رأی دادن! [2017 May] 
*جنبش کارگری وعروج پارادایم جدیدنئولیبرالیسم هارو مهاجم! [2017 May] 
*انتخابات اروپا و نیاز چپ به رویکرد و فیگوری متفاوت!‏  [2017 Apr] 
*ورود غافلگیرانه احمدی نژاد به صحنه «انتخابات» و ترک برداشتن صلابت اقتداررهبر!  [2017 Apr] 
* نقش زنان در قافله تمدن و رهائی [2017 Mar] 
*چهاردلیل برای تهدیدمداوم ایران توسط ترامپ!‏ ‏  [2017 Feb] 
* ایران، نخستین آماج تهدیدهای ترامپ!‏  [2017 Feb] 
*آمریکا و نقل مکان سیاست به خیابان!‏  [2017 Jan] 
*درنگی به چند ویژگی گزارش امسال آکسفام  [2017 Jan] 
*خدمات رفسنجانی«متأخر» به نظام! اعتراضات در مراسم تشییع، و یک جمع بندی [2017 Jan] 
* هیولای ولایت مطلقه، و نقش هاشمی رفسنجانی در برساختن آن!‏ [2017 Jan] 
*گورخوابی و پسوندمتجاهر!‏  [2017 Jan] 
*ادعای پیروزی رژیم در جنگ حلب و سیاست معطوف به باتلاق!‏  [2016 Dec] 
*نگاهی به دو رویداد:‏ روزدانشجو و چالش های جنبش دانشجوئی!‏  [2016 Dec] 
* بحران های جهانی و رویکردجدیدهاوکینگ!‏ [2016 Dec] 
*فیدل کاسترو، و تجربه قرن بیستم!‏ و نگاهی به برخوردبی بی سی با آن [2016 Nov] 
* نگاهی به بحران انتخاباتی آمریکا از منظری دیگر و سه مطالبه اصلی بدیل!‏ [2016 Nov] 
*بازتابی از انتخابات آمریکا در میان صفوف چپ  [2016 Nov] 
*نگاهی فشرده به مختصات صحنه انتخاباتی آمریکا در روزهای پایانی  [2016 Nov] 
*انتخابات آمریکا و استریپتیزسیاسی!‏ [2016 Oct] 
* آیا دولت-ملت پدیده و مفهومی است ایستا یا در حال تحول و دگردیسی؟ [2016 Oct] 
*موسیقی به دار!‏  [2016 Oct] 
*نگاهی دو انتقاد به مقاله «همکاری گسترده رژوا و دولت آمریکا، و چالشی که این جنبش را تهدید می کند» [2016 Oct] 
*ابداع واژه جدیدی بنام«ورزشکارنما»!‏  [2016 Sep] 
*پرونده جنایت کهریزک، با این نوع ترفندها پاک شدنی نیست!‏  [2016 Sep] 
*بررسی اهمیت سند شنیداری مربوط به فاجعه 67 برای جنبش دادخواهی، از ‏خلال نقد سه رویکرد به آن ‏  [2016 Aug] 
*نگاهی به ابعادبحران ترکیه و پی آمدها! [2016 Jul] 
*چه کسی می گوید مسعودرجوی زنده نیست؟! [2016 Jul] 
*آزاد شدن جعفرعظیم زاده، و درسهای یک آزمون موفق! [2016 Jul] 
* نگاهی به همه پرسی بریتانیا و چالش های مترتب برآن! [2016 Jun] 
*نگاهی به دو رویداد: گفتمان شلاق! [2016 Jun] 
*فائزه و زندانی بهايی؛ صدای شکستن یک تابو! [2016 May] 
*بحران ونزوئلا و فرجام خرده پارادایم سوسیالیسم دولتی سوار بر جنبش های اجتماعی!  [2016 May] 
*بحثی پیرامون بسط مبارزه طبقاتی به حوزه قدرت! [2016 May] 
* چهارگزاره در بسط مفهوم مبارزه طبقاتی  [2016 May] 
*حفره های بزرگ یک تحلیل از انتخابات 7 اسفند-بخش اول [2016 Apr] 
*جنبش دادخواهی و نقاط آسیب پذیر! [2016 Apr] 
*بحران سرمایه داری و ضرورت خوانش جدید از رهائی! [2016 Apr] 
* احساس خطرخامنه ای از کجا سرچشمه می گیرد؟! [2016 Mar] 
*در زیرپوست تهران چه می گذرد: 7 اسفند و آن چه که در تهران بزرگ اتفاق افتاد! بخش1 [2016 Mar] 
*اندرمعنای کنشی بنام رأی دادن!  [2016 Feb] 
*انتخابات و اسب تروائی که قراراست حماسه بیافریند! [2016 Feb] 
*ادعای انفعالی بودن تاکتیک تحریم و چندگزاره غلط! [2016 Feb] 
*تناقضی به نام رأی اعتراضی و گفتگوئی دوجانبه پیرامون آن! [2016 Feb] 
*تراب حق شناس و درس بزرگ زندگی! [2016 Jan] 
*تاکتیک تحریم، پرسش ها و انتقادها! [2016 Jan] 
* واقعا به چه کسی باید تبریک گفت؟! [2016 Jan] 
* کم لطفی به اهمیت حربه مؤثری به نام تحریم! [2016 Jan] 
*نقدانباشت قدرت و پاسخ به چندپرسش و انتقاد! [2015 Dec] 
*بازگشت به گذشته، به مارکس، به 150 سال پیش، به چه معناست؟! [2015 Dec] 
* نشست پاریس، و مانیفست «کنش برای توقف جنایات اقلیمی» [2015 Dec] 
*جهان در لبه پرتگاه بحران زیست محیطی، و نگاهی به ریشه ها! [2015 Dec] 
*گزارش آژانس، و حسرت حماسه هسته ای! [2015 Dec] 
*داعش و فریاد آی دزد آی دزد رژیم! [2015 Nov] 
*فاجعه پاریس، بحران سوریه، داعش، ریشه ها و بدیل؟ [2015 Nov] 
*اعتراف عجیب رفسنجانی، و دلایل این اعتراف؟ [2015 Oct] 
*بازهم در موردپارادوکسی بنام «دولت سوسیالیستی» و در پاسخ به یک مدافع آن! [2015 Oct] 
*رژیم فعالان کارگری و مدنی را هدف گرفته است، با پیوستن به یکدیگر صدای اعتراض خود را بلندترکنیم! [2015 Sep] 
*آیا قدرت ماهیت طبقاتی ندارد؟ [2015 Sep] 
*«دولت جهانی سوسیالیستی» یک تناقض تمام عیار!  [2015 Sep] 
*تراژدی بحران پناهندگی و ریشه ها! [2015 Aug] 
*تضادبنیادی ولایت فقیه با حکومت قانون! [2015 Aug] 
*پنج دلیل برای تبرئه رسوای سعیدمرتضوی! [2015 Aug] 
*چهارمؤلفه جنگ قدرتی که در ورای دستگیری یک آقازاده جریان دارد! [2015 Aug] 
*توده های مردم تاریخ سازند یا موجوداتی پراکنده و محکوم به لولیدن در گنداب ها؟! [2015 Aug] 
*به نام چپ و به کام راست، نمایشنامه یک عروج و سقوط! [2015 Jul] 
*آغازشمارش معکوس مذاکرات هسته ای در وقت اضافی! [2015 Jul] 
*تصویب نسخه جدیدریاضت اقتصادی و این بار با طعم خودی! [2015 Jul] 
*نه مردم یونان، جان تازه ای به رؤیای اروپای اجتماعی می دمد! [2015 Jul] 
*نگاهی به پیچ و خم های همه پرسی یونان و ماهیت خرده پارادایم دولت های متکی بر جنبش های اجتماعی [2015 Jul] 
*آیا از اتاق مذاکرات هسته ای دودسفید برخواهد خاست یا دودسیاه؟ [2015 Jun] 
*اخراج دسته جمعی خبرنگاران بخش کارگری ایلنا و نقش مافیائی "خانه کارگر"! [2015 Jun] 
*مرعوب شدگی مدافعان سرنگونی یا تلاش برای سترون سازی اپوزیسیون انقلابی، کدامیک؟! [2015 Jun] 
*آقای شهردار از «اوین جدید» چه خبر؟! [2015 May] 
*اوج گیری جنبش مطالباتی و اهمیت هم بستگی بخش های مختلف نیروی کار!- بخش دوم [2015 May] 
*درام واقعی که هرروز در برابرمان به نمایش در می آید! [2015 Apr] 
*رویدادتاریخی یا ضدتاریخی؟! [2015 Apr] 
*پیام این شعله های سرخ فام آتش؟! [2015 Mar] 
*جنبش زنان وضرورت عبور از چندین گسست مهم! [2015 Mar] 
*معضلات بزرگی که رهبرنظام اسلامی ناگزیراست در واپسین سال های عمرخود با وجودبیماری و کهولت سن با آن ها دست و پنجه نرم کند! بخش یک [2015 Mar] 
*خودکامگی در اوجی تازه! [2015 Feb] 
*جدائی دین از دولت یا دین از سیاست؟ کدامیک؟! [2015 Feb] 
*پرش حزب چپ یونان -سی ریزا- به سکوی قدرت، و دام آخر! [2015 Jan] 
*اسلاوی ژیژک فیلسوفی آزادیخواه یا اقتدارگرا؟- بخش پایانی [2015 Jan] 
*شعارمحاکمه در«دادگاه قانونی» بازی در زمین جناح حاکم است! [2015 Jan] 
*اسلاوی ژیژک فیلسوفی آزادیخواه یا اقتدارگرا؟ [2015 Jan] 
*روایت دیگری از ادعای مرگ جنبش دانشجوئی: دانشگاه مرد؛ زنده باد «دانش»گاه!  [2014 Dec] 
*جنبش دانشجوئی در ِاغماء؟! [2014 Dec] 
*نگاهی به جنبش دانشجوئی در سه پرده! [2014 Dec] 
*ما جزأ دموکراسی بی دولت را در روژاوا ایجادکرده ایم! [2014 Dec] 
*جنبش ضدنژادپرستی در آمریکا، ژرفش شکاف ها و دو پیام مهم نهفته در آن!  [2014 Nov] 
*درنگی بر معنای سوگ و تجمع های گسترده مردم به مناسبت مرگ مرتضی پاشائی! [2014 Nov] 
*انتخابات میان دوره ای آمریکا و چرخش به راست! [2014 Nov] 
*سیاست اشاعه ترس و شوک درمانی رژیم را درهم بشکنیم! [2014 Oct] 
*یک دقیقه سکوت برای سگی که آزاد زیست و آزادمرد!*  [2014 Oct] 
*احتمال وقوع فاجعه سقوط شهرکوبانی! [2014 Oct] 
*در کشاکش بین وظایف دامادی و فرمان فیلترینگ، و پرده برداری از سه خطرعمدها [2014 Oct] 
*آیا هشدار به احتمال وقوع جنگ جهانی سوم را باید جدی گرفت؟!  [2014 Sep] 
*کشف تؤطئه، و بحران جانشینی! [2014 Sep] 
*دولت اسرائیل و «قدرت مشرف بر زندگی» [2014 Sep] 
*برشی از شورش سیاهان آمریکا با شعار «دست ها بالا، شلیک نکن»!  [2014 Aug] 
*استیضاح وزیرعلوم: زورآزمائی دوجناح برای کنترل دانشگاه ها! [2014 Aug] 
*رابطه سازمان یابی افقی ودموکراسی مستقیم ومشارکتی [2014 Aug] 
*خاورمیانه و بحران زایمان! [2014 Jul] 
*انتخابات پارلمان اروپا، زمین لرزه و پی آمدها! [2014 Jun] 
*سخنان دور از انتظار فیروزآبادی و چالش های جدید! [2014 May] 
*سخنان دور از انتظارفیروزآبادی و چالش های جدید!  [2014 May] 
*جنبش لغواعدام و گام های تازه! [2014 May] 
*از تحرک «دلواپسان» تا فعال شدن دولت پنهان! [2014 May] 
*آیا بسوی شکل گیری یک طبقه کارگر جهانی پیش می رویم؟!* [2014 Apr] 
*تعرض ارتجاع حاکم به حقوق شهروندان را درهم بشکنیم! [2014 Apr] 
*شکست حزب سوسیالیست فرانسه شوکی تازه به یک رویکرد کهنه! [2014 Apr] 
*سال نو، پیام و ضدپیام ومحورهای پیشروی [2014 Mar] 
*وجه بین المللی بحران اوکراین و پی آمدها [2014 Mar] 
*تبعیض بر زنان و رابطه آن با سایرتبعیض های اجتماعی [2014 Mar] 
*آیا دلایل ارائه شده برای تغییرنام سازمان کارگران انقلابی به سازمان راه کارگر پذیرفتنی هستند؟! [2014 Feb] 
*انقلاب بهمن و سه سؤال کلیدی (بخش اول) [2014 Feb] 
*رژیم ایران نگران شکسته شدن فضای امنیتی حاکم برجامعه! [2014 Feb] 
*پرده برداری از یک هیولای واقعی! [2014 Feb] 
*حضورچالش برانگیز هنرمندان در سخنرانی روحانی! [2014 Jan] 
* آش چنان شورشد که فریادروحانی هم درآمد!  [2014 Jan] 
*قطعه ای از شیدائی و جنون جمعی برآمده از دخمه تاریخ! [2014 Jan] 
*ایران در آئینه سال جدیدمیلادی! [2014 Jan] 
*دعوای سرمایه داران آمریکا و «پاپ مارکسیست»! [2013 Dec] 
*نگاهی به شرایط حاکم برجنبش کارگری  [2013 Dec] 
* 16 آذر و رویش جوانه های جنبش دانشجوئی! [2013 Dec] 
*آن چه که در صد روزاول روشن شد! [2013 Nov] 
*چالش های نفس گیرمذاکرات هسته ای و چشم اندازآن! [2013 Nov] 
*کردستان را اعدام نکنید! بلوچستان را اعدام نکنید! ایران را اعدام نکنید! [2013 Nov] 
*مکثی پیرامون دوموضوع: جعلیات سیزده آبان، و مدیریت لبخند دیپلماتیک برای خارج و خشونت در داخل! [2013 Nov] 
*دامنه رسوائی و خشم ناشی از شنود فراگیرجهانیان هم چنان بالامی گیرد! [2013 Oct] 
*نگاهی فشرده به دومسأله: بحران مهاجرت و یک شبه فتوای فاشیستی  [2013 Oct] 
*دور دوم مذاکرات هسته ای و چالش ها! [2013 Oct] 
*جنگ قدرت، وزیرامورخارجه را روانه بیمارستان کرد! [2013 Oct] 
*پس لرزه های تماس تلفنی اوباما و روحانی! [2013 Sep] 
*تحولات اخیر و تأثیر«نرمش قهرمانه» برچالش هسته ای! [2013 Sep] 
*دردفاع از فراخوان به کارگران برای چاره یابی و اهمیت این نوع فراخوان ها! [2013 Sep] 
*از «جیمی کراسی» تا «روحانی کراسی»! [2013 Sep] 
*یک پیروزی دیگر! [2013 Sep] 
*به صدا درآمدن طبل جنگ و ضرورت فعال شدن جنبش ضد جنگ و ابرقدرت افکارعمومی! [2013 Sep] 
*پایدار باد خاطره جان باختگان تابستان سیاه 67! [2013 Sep] 
*شمارش معکوس برای حمله به سوریه؟ [2013 Aug] 
*از گفتمان«اصلاح طلبی» تا گفتمان«اعتدال» فاصله زیادی نیست!  [2013 Aug] 
*وضعیت مصر در حالت دراماتیک! [2013 Aug] 
*سعیدحجاریان کاتولیک تر از پاپ و در نقش یک پنبه زن! [2013 Aug] 
*بحران بازتولید و کابینه نجات! [2013 Aug] 
*از مهندسی انتخابات تا مهندسی کابینه [2013 Aug] 
*هنرِبرقدرت یا هم آغوش ِبا قدرت؟! [2013 Jul] 
*«شگون» پیوند گفتمان اعتدال با روحانیت  [2013 Jul] 
*توپ در زمین کیست؟ رفسنجانی و اصلاح طلبان یا خامنه ای؟ [2013 Jul] 
*انقلاب مصردر فازجدید و سه ویژگی آن! [2013 Jul] 
*نقش شبح تحریم در"انتخابات" [2013 Jun] 
* نگاهی به صف آرائی ها و چالش های صحنه "انتخابات" در آستانه دقیقه 90 [2013 Jun] 
*پروازشبحی برفراز "انتخابات"! [2013 Jun] 
*گفتگو با نشریه نگاه بخش نخست [2013 Jun] 
*نقدی به یک گفتار تلویزیونی(2) [2013 May] 
*پیرامون نظرخواهی بی بی سی درباره"مسأله اصلی انتخابات چیست"؟ [2013 May] 
*"انتخابات" و سه حلقه تاکتیکی مرتبط با آن [2013 May] 
*"انتخابات" و به صحنه آمدن محتوای گندیده نظام! [2013 May] 
*اتحاد جمهوری خواهان پس از ده سال [2013 May] 
*نام نویسی رفسنجانی و شوک حاصل از آن درمیان صفوف حاکمیت! [2013 May] 
*تحریم گسترده انتخابات یک گزینه واقعی و مؤثر! [2013 May] 
*آیا بسوی تعین یافتن یک طبقه کارگر جهانی پیش می رویم؟! [2013 May] 
*نگاهی به یک حرکت و تاکتیک موفق و الهام بخش! [2013 Apr] 
*مرگ تاچر یا تاچریسم؟  [2013 Apr] 
*در پاسخ به دو انتقاد  [2013 Apr] 
* سازها راباید دوباره کوک کرد! [2013 Apr] 
*پیام نوروزی خامنه ای، و«ضد پیام»! [2013 Mar] 
*چه کسی مشغول تدارک «فتنه» ۹۲ است؟! [2013 Mar] 
*درددل حضرت آقا! [2013 Mar] 
*بازهم در اهمیت مطالبات معیشتی و جنبش مطالباتی [2013 Mar] 
*انتخابات نمایشی و برچسب نافرمانی مدنی! [2013 Mar] 
*بادبان ها را باید در کدام جهت برافراشت؟ [2013 Feb] 
*نگاهی به یگ گفتگو و دو رویکرد متضاد در برابر اتحادیه ها! [2013 Feb] 
*در جمهوری اسلامی هتل ها به زندان ها رشک می برند! [2013 Feb] 
*انتخابات ریاست جمهوری و نعل وارونه رژیم (بخش اول) [2013 Jan] 
*پرتگاهی به نام شکاف بین حداقل دستمزد و خط فقر‎ [2013 Jan] 
*نقش روبه گسترش کارگران در جنبش مطالباتی- ضداستبدادی  [2012 Dec] 
*پاسخی کهنه به یک سؤال قدیمی :"آیا دوران سرمایه داری به پایان رسیده است"؟* [2012 Dec] 
*انقلاب مصر، آموزه ها و مهم ترین ویژ گی ها [2012 Dec] 
*تظاهرات کارگری هم زمان در 23 کشور اروپائی، و نقاط قوت و ضعف آن [2012 Nov] 
* جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد: [2012 Nov] 
*تصویب برنامه بسته ریاضتی با وجود اعتصاب سراسری و محاصره پارلمان، و یک پرسش چالش برانگیز [2012 Nov] 
*انتخابات آمریکا و کانونی شدن جدال ها حول طبقه متوسط! [2012 Nov] 
*بحرانی که از کنترل سران حکومت خارج می شود! [2012 Oct] 
*خود خوارگی، مهم ترین دشمن حکومت اسلامی! [2012 Oct] 
*موج بلند بحران، ویژگی ها و پی آمدهای آن(1) [2012 Oct] 
*حذف نام مجاهدین از لیست سازمان های تروریستی و ادعای بهم خوردن توازن قوا! [2012 Oct] 
*اوج گیری جنگ قدرت و دستگیری فرزندان رفسنجانی! [2012 Sep] 
*منشورها و بازارمکاره سیاست! [2012 Sep] 
*چپ و چرخه بازتولید موقعیت بورژوازی! [2012 Sep] 
*برای مقابله با بحران پراکندگی از کجا باید شروع کرد؟ [2012 Sep] 
*طناب دار بر گلوی دموکراسی! [2012 Aug] 
*موقعیت چپ در ایران؟ بحران تئوریک؟ بحران هویت؟ پایگاه اجتماعی؟ گسست­ها و اتحادها؟ * [2012 Jul] 
*یک استدلال و هزار اما و اگر [2012 Jul] 
*نشست کلن: آزمون جدید؟ امیدها و چالش ها؟ [2012 Jul] 
*شکست طرح آتش بس کوفی عنان(نماینده سازمان ملل) وخطرگسترش جنگ داخلی در سوریه  [2012 Jun] 
*از"مرکوزی" تا "مرکولاند" وتوهماتی که به نام چپ رادیکال پراکنده می شود! [2012 May] 
*جنبش های جدید حامل چه پارادایمی هستند؟  [2012 May] 
*چاووش خوان، و آوای مرگ جمهوری اسلامی!  [2012 May] 
*انتخابات فرانسه وچپ گروگان گرفته شده! [2012 May] 
*تراژدی خودکشی داروسازبازنشسته یونانی،ادعانامه ای علیه نظام سرمایه داری! [2012 Apr] 
*دخیل بستن رفسنجانی به خمینی درآستانه برگزاری مذاکرات هسته ای [2012 Apr] 
*جدی میگم! سلاح هسته ای وحرمت فتوا! [2012 Apr] 
*مارش جهانی روزکارگر با شعاراعتصاب عمومی و یک روزبدون نودونه درصدی ها! [2012 Mar] 
*چگونه سالی ؟! [2012 Mar] 
*نگاهی به چندچالش پیشاروی جنبش زنان [2012 Mar] 
*بروزلحظه تاریخی درهمکاری اصلاح طلبان وسازمان اکثریت! [2012 Mar] 
*پی آمدهای نمایش انتخاباتی رژیم! [2012 Mar] 
*سخنی پیرامون اعتراضات 25 بهمن [2012 Feb] 
*جنگ و تحریم گسترده به مثابه دواستراتژی متفاوت یا دووجه یک استراتژی؟ [2012 Feb] 
*اعتصاب یکپارچه ومیلیونی کارگران نیجریه دولت را واداربه عقب نشینی کرد! [2012 Jan] 
*رابطه سازمان یابی افقی ودموموکراسی مستقیم ومشارکتی [2012 Jan] 
*تقابل دواستراتژی: « تحریم گسترده نفتی وبانکی وتهدیدات نظامی» و «تهدید در برابر تهدید» [2011 Dec] 
*پس از9 سال جنگ معلوم شد که طالبان دشمن آمریکا نبوده است! [2011 Dec] 
*معترضان جهان؛ چهره سال مجله تایم؛ مردم سوژه گی! [2011 Dec] 
*جنبش وال استریت وشعاراشغال کنگره! [2011 Dec] 
* "انتخابات" مجلس شورای اسلامی واهمیت یک جنبش تحریم گسترده [2011 Dec] 
*اقدام درخشان والهام بخش کارگران ایران خود رو دراعتراض به تغییرارتجاعی قانون کار  [2011 Nov] 
*به مناسبت يک ماهگی جنبش: جنبش وال استريت،ازتصرف فضا-مکان ها تا فلج سازی سازوکارهای سيستم!  [2011 Nov] 
*بار دیگر آوای شوم جنگ طلبی! [2011 Nov] 
*سکولاریسم و"اسلام اخلاقی" آقای سروش! [2011 Nov] 
*اهمیت کنشگری مادران پارک لاله [2011 Nov] 
*آیا لیبی واقعا "آزاد"شد؟  [2011 Oct] 
*جنبش اشغال وال استریت، و برخی ویژگی های جنبش های جدید [2011 Oct] 
*یک ارزیابی ازاعتصاب کارگران پتروشیمی ماهشهر واهمیت آن [2011 Oct] 
*معلمان و شعاربرابری جنسیتی به عنوان شعارسال تحصیلی جدید  [2011 Oct] 
*جنبش دانشجوئی وضرورت درهم شکستن تهاجم رژیم به محیط های آموزشی! [2011 Sep] 
*گفتمان «دموکراتیک» یا سوسیالیستی، کدامیک؟! [2011 Sep] 
*اسپانیا، دموکراسی وتصویب برنامه ریاضت اقتصادی [2011 Sep] 
*میراث خمینی برای جانشینان خود [2011 Sep] 
*لیبی: باچشمی گریان وبا چشمی خندان! [2011 Aug] 
*انگلیس: شورش طردشدگان وبه حاشیه رانده شدگان! [2011 Aug] 
*دراهميت جنبش حق انتخاب سبک زندگی(1)  [2011 Aug] 
*گذشت آمنه وخشونت نهادی شده درقانون قصاص [2011 Aug] 
*رابطه جنبش و "چه بایدکرد"! [2011 Jul] 
*دیواربرلین ونعل وارونه سران گروه8 پیرامون تحولات منطقه [2011 Jun] 
*زایش وزوال اسطوره ها درعصرنوین  [2011 Jun] 
*تاکتیک، وحکمت های نهفته در یک نظرسنجی! [2011 Jun] 
*تاکتیک های گشاینده وتاکتیک های بازدارنده [2011 Jun] 
*انقلاب پاسخ است یا سؤال؟ [2011 Jun] 
*جنبش با کدام گفتمان ؟ [2009 Aug] 
*"اوبامای" وال استریت و "اوبامای" مردم کوچه وخیابان [2008 Nov] 
*یک نافرمانی باشکوه! [2008 Oct] 
* آزمون جنبش زنان درمقابله با [2008 Sep] 
*یک جمع بندی فشرده ازچالش های کارگری وراه های برون رفت ازآن [2008 May] 
*"انتخابات"رسوا وپرازتقلب! [2008 Mar] 
*مارش عظیم تحریم کنندگان ومعضل صندوق های خالی! [2008 Mar]