ﺑﻮﻯ ﺷﻜﻔﺘﻦ ﺭﺳﻴﺪ!
یاور استوار

 


ﮔﺸﺖ ﻭ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻛﻠﺎﺳﻴﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﻬﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻭﺯ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﻬﺎﺭ...

تهيه و تنظيم: ياور استوار

 


ﺑﻬﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﻣﻰﺁﻳﺪ ﺗﺎ جهانِ ﭘﻴﺮ «ﺑﺪﻳﻦ ﮔﻪ ﺷﻮﺩ ﺟﻮﺍﻥ»،

تا ﺳﭙﻬﺮ ﺩﺭ ﮔﺮﻳﻪﻯ ﺍﺑﺮ، ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰﺍﺯ ﺳﺮ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﺗﻦ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺯﺍﻳﻰ ﺩﺭ ﺩﻫﺪ.

ﭼﺮﺍ ﻛﻪ، ﭘﺎﺭ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮﺍﺭ، « ﺭﻭﺯﮔﺎﺭِ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺑﻮﺩ».
ﺩﺭ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰِ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﭘُﺮﺍﭘُﺮِ ﺁﺷﺘﻰ ﻭ ﺗﻬﻰ ﺍﺯ ﻛﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﻛﻮﺭﺑﺮﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭﺍﻥ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰﺍﻧﺪ، ﺑﺎﺭﺍﻧﻰ ﻣﺸﻜﺒﻮﻯ ﻣﻰﺑﺎﻳﺪﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ، ﺳﺮﺷﺎﺭﺍﺯ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺩﻝﺍﻧﮕﻴﺰ، ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻯ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﻯ ﺳﭙﻬﺮ ﻭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ، ﺗﺎ لبانِ «ﻟﺎﻟﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻨﺪﺩﻛﻨﺎﺭِ ﻛﺸﺖ».
ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺑﺎﺯ ﺁﻣﺪ.

ﺁﻣﺪﻧﺶ ﻓﺮﺥ ﻭ ﻓﺮﺧﻨﺪﻩ‌فال ﺑﺎﺩ!

ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﻳﻦﻛﻪ ﺑﺎﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺮﻡ ﻭ ﺧﻮﺵﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ!
ﭘﺲ ﮔﻠﻰ ﺑﻪ ﺳﻴﻤﺎﻯ ﺳﭙﻬﺮ، ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﻰ ﺍﺯ ﭘﻮﺩِ ﺳﺒﺰﻩ ﻭ ﺗﺎﺭِ ﻟﺎﻟﻪ، ﻓﺮﺵ ﮔﺴﺘﺮ ﻭ ﮔﺎﻣﮕﻪ ﻟﺸﮕﺮﺑﻴﺪﻟﺎﻥ؛ ﺍﺯ ﺩﻟﺒﺮ ﻛﻨﺎﺭﻯ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ، ﺑﺎﺭﻯ ونه سری برداری!
ﺗﭙﺶ ﺁﻓﺘﺎﺏ، ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻯ ﺑﺎﺯﺁﻓﺮﻳﻨﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻯ ﻣﺮﺩﻣﺎن ماست ﺗﺎ ﺑﮕﻤﺎﻧﻪﻯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ «ﻳﺎﺭﺍﻧﺪﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﺁﻳﺪ»، ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺎﻳﻨﺪ. که «ﻳﺎﺭ» ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﻧﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﺍﻥِ سرزمینِ ما، ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ ﻧﻮﺑﺎﻭﻩﻯ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﻭ ﺭﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ «ﺁﻥ ﻛﺎﺭﻩﻫﺎ» ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻭ ﮔﺬﺍﺭﺵ دار و درفش ﻣﻰﻛﺎﺭﻧﺪ ﻭ شغاد گونه ﭼﺎﻩ ﻛﻨﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﮔﺬﺍﺭِ ﮔﺎﻡﻫﺎﻯ ﺭﺧﺶ ﺭﺧﺸﻨﺪﻩﻯ ﺁﻧﻨﺪ.
ﺑﻮﻯ ﺑﻬﺎﺭ، ﺑﻮﻯ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻭ ﺑﻮﻯ ﺷﻜﻔﺘﻦ ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻭ ﻓﺮﺧﻨﺪﻩ ﻓﺎﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﻪﺩﻳﺪﻥ ﺑﺮﮔﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﻔﺎﻝِ ﺳﺎﻟﻰ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ ﻛﺎﻣﻴﺎﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻴﻬﻦ ﻭ ﻫﻤﻪﻯ ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭﺭﺍﺳﺘﺎﻯ ﺭﻫﺎﻳﻰ ﺍﺯ ﺑﺨﺘﻚ ﺧﻮﺩﻛﺎﻣﮕﻰ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮔﻰِ ﻓﺮﺍﺯﺁﻳﻰِ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯﻧﻮ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺎﻳﻰ ﺩﺭﻯ ﺑﺮ ﺳﭙﻬﺮﻯ ﻭﺍﺭﻫﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﺍﻍ ﻭ ﺩﺭﻓﺶ ﻭ ﺩﺭﺩ.

ﺑﻮﻯ ﺷﻜﻔﺘﻦ ﺭﺳﻴﺪ!
ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ ﺧﺠﺴﺘﻪ ﺑﺎﺩ!


ﺭﻭﺩﻛﻰﺳﻤﺮﻗﻨﺪﻯ

ﺑﻬﺎﺭ ﺧﺮﻡ
ﺁﻣﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﺧﺮﻡ ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻯ ﻃﻴﺐ
ﺑﺎ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﻧﺰﻫﺖ ﻭ ﺁﺭﺍﻳﺶ ﻋﺠﻴﺐ
ﺷﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﺮﺩ ﭘﻴﺮ ﺑﺪﻳﻦ ﮔﻪ ﺷﻮﺩ ﺟﻮﺍﻥ
ﮔﻴﺘﻰ ﺑﺪﻳﻞ ﻳﺎﻓﺖ ﺷﺒﺎﺏ ﺍﺯ ﭘﻰ ﻣﺸﻴﺐ
ﭼﺮﺥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻳﻜﻰ ﻟﺸﮕﺮﻯ ﺑﻜﺮﺩ
ﻟﺸﮕﺮﺵ ﺍﺑﺮ ﺗﻴﺮﻩ ﻭ ﺑﺎﺩ ﺻﺒﺎ ﻧﻘﻴﺐ
ﺁﻥ ﺍﺑﺮ ﺑﻴﻦ ﻛﻪ ﮔﺮﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭ
ﻭﺁﻥ ﺭﻋﺪ ﺑﻴﻦ ﻛﻪ ﻧﺎﻟﺪ ﭼﻮﻥ ﻋﺎﺷﻘﻰ ﻛﺌﻴﺐ
ﻳﻚ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻳﺎﻓﺖ ﺑﻮﻯ ﺳﻤﻦ ﺭﺍ ﺩﻭﺍﻯ ﻃﻴﺐ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﺸﻜﺒﻮﻯ ﺑﺒﺎﺭﻳﺪ ﻧﻮ ﺑﻨﻮ
ﻭﺯ ﺑﺮﻑ ﺑﺮﻛﺸﻴﺪ ﻳﻜﻰ ﺣﻠﻪﻯ ﻗﺸﻴﺐ
ﻟﺎﻟﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﻛﺸﺖ ﺑﺨﻨﺪﺩ ﻫﻤﻰ ﺯ ﺩﻭﺭ
ﭼﻮﻥ ﭘﻨﺠﻪﻯ ﻋﺮﻭﺱ ﺑﻪ ﺣﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺧﻀﻴﺐ
ﺑﻠﺒﻞ ﻫﻤﻰ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ ﺷﺎﺧﺴﺎﺭ ﺑﻴﺪ
ﺳﺎﺭ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺮﻭ ﻣﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﺪﻩ ﻣﺠﻴﺐ


ﻣﻨﻮﭼﻬﺮﻯﺩﺍﻣﻐﺎﻧﻰ

ﻧﻮﺭﻭﺯ

ﺁﻣﺪ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺶ ﻓﺮﺥ ﻭ ﻓﺮﺧﻨﺪﻩ ﺑﺎﺩ
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺮﻡ ﻭ ﺧﻮﺏ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ
ﻣﺮﺩ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ ﺑﺰﺍﺩ
ﺯﺍﺑﺮ ﺳﻴﻪ ﺭﻭﻯ ﺳﻤﻦﺑﻮﻯ ﺭﺍﺩ


ﮔﻴﺘﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﭼﻮ ﺩﺍﺭﺍﻟﻘﺮﺍﺭ

 
ﺭﻭﻯ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ ﺑﻴﺎﺭﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺯﻟﻔﻚ ﺷﻤﺸﺎﺩ ﺑﭙﻴﺮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻛﺒﻜﺎﻥ ﺑﺮ ﻛﻮﻩ، ﺑﻪ ﺗﻚ ﺧﺎﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻠﺒﻠﻜﺎﻥ ﺯﻳﺮ ﻭ ﺳﺘﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻓﺎﺧﺘﮕﺎﻥ ﻫﻤﺒﺮ ﺑﻨﺸﺎﺧﺘﻨﺪ
ﻧﺎﻯ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﺎﺥ ﭼﻨﺎﺭ
ﻃﻮﻃﻴﻜﺎﻥ ﺑﺮ ﮔﻠﻜﺎﻥ ﺗﺎﺧﺘﻨﺪ
ﺁﻫﻮﻛﺎﻥ ﮔﻮﺵ ﺑﺮﺍﻓﺮﺍﺧﺘﻨﺪ
ﮔﻮﺭﺧﺮﺍﻥ، ﻣﻴﻤﻨﻪﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ
ﺯﺍﻏﺎﻥ، ﮔﻠﺰﺍﺭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺑﻴﺪﻟﻜﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺧﺘﻨﺪ

 
ﺑﺎ ﺗﺮﻛﺎﻥ ﭼﮕﻞ ﻭ ﻗﻨﺪﻫﺎﺭ

 
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺮﻡ ﻭ ﺧﻮﺵ ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ
ﺯﻯ ﺳﻤﻦ ﻭ ﺳﻮﺳﻦ، ﺑﺸﺘﺎﻓﺘﻴﻢ
ﺯﻟﻒ ﭘﺮﻳﺮﻭﻳﺎﻥ ﺑﺮﺗﺎﻓﺘﻴﻢ
ﺩﻝ ﺯ ﻏﻢ ﻫﺠﺮﺍﻥ، ﺑﺸﻜﺎﻓﺘﻴﻢ
ﺧﻮﺑﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ


ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻧﻰﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﺑﻬﺎﺭ


ﺑﺎﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺖ ﭼﻮ ﺧﺮﻡ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﻳﺪ ﺩﻣﻴﺪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺑﻨﺎﮔﻮﺵ ﻣﺸﺖ
ﺍﺑﺮ به آبِ ﻣﮋﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﻯ ﻛﺸﺖ
ﮔﻞ ﺑﻪ ﻣﻞ ﻭ ﻣﻞ ﺑﻪ ﮔﻞ ﺍﻧﺪﺭ ﺳﺮﺷﺖ
ﺑﺎﺩ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﺍﺭﺩﻳﺒﻬﺸﺖ


ﻛﺮﺩ ﮔﻞ ﻭ ﮔﻮﻫﺮ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻧﺜﺎﺭ


ﻧﻈﺎﻣﻰ ﮔنجه‌ای

ﺁﻣﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ

ﺁﻣﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ، ﻣﻌﺸﻮﻕ ﮔﻠﺮﺧﺴﺎﺭ ﻛﻮ؟
ﭘﺮ ﺑﻴﺪﻟﺎﻥ ﺷﺪ ﺑﺎﻍﻫﺎ، ﺁﺧﺮ ﺑﮕﻮ ﺩﻟﺪﺍﺭ ﻛﻮ؟
ﺧﺮﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﺩﻳﺒﺎﻯ ﭼﻴﻦ، ﺯﻳﺒﺎ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭ ﻧﺎﺭﺍﺳﺘﻴﻦ، ﺯﻟﻒ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ ﻳﺎﺭ ﻛﻮ؟
ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺍﺯ ﺑﻠﺒﻠﻰ، ﺁﻳﺪ ﺑﮕﻮﺷﻢ ﻏﻠﻐﻠﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﻠﻰ، ﺑﻰﺯﺣﻤﺖ ﺻﺪ ﺧﺎﺭ ﻛﻮ؟
ﺑﻠﺒﻞ ﻫﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻓﻐﺎﻥ، ﻭﺯ ﻧﺎﻟﻪﻫﺎ ﺁﻳﺪ ﺑﺠﺎﻥ
ﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﻳﻚ ﻳﺎﺭ ﻣﻌﻨﻰﺩﺍﺭ ﻛﻮ؟
ﻧﺎﻳﺎﻓﺘﻪ ﺳﺎﻟﻰ ﺩﮔﺮ، ﺯﻳﻨﻬﺎ ﻛﻪ ﻣﻰﺑﻴﻨﻰ ﺍﺛﺮ
ﺍﻣﺴﺎﻝ ﺑﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻧﮕﺮ، ﺁﻥ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﭘﺎﺭ ﻛﻮ؟
ﺑﺲ ﺳﺮ ﻛﻪ ﺩﺭ ﮔﻞ ﭘﺴﺖ ﺷﺪ، ﺑﺲ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺷﺪ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺗﻜﺎﭘﻮ ﻣﺴﺖ ﺷﺪ، ﺭﻧﺞ ﺩﻝ ﻫﺸﻴﺎﺭ ﻛﻮ؟
ﻓﺮﺩﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻃﻠﺐ، ﮔﺮﺩﺩ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺴﺘﻪ ﻟﺐ
ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻫﺮ ﻛﺲ: ﺍﻯ ﻋﺠﺐ! ﺁﻥ ﻣﺮﻍ ﺧﻮﺵﮔﻔﺘﺎﺭ ﻛﻮ؟


ﻣﺴﻌﻮﺩ ﺳﻌﺪ ﺳﻠﻤﺎﻥ

ﻭﺻﻒ ﺑﻬﺎﺭ

ﺯ ﻓﺮﺩﻭﺱ ﺑﺎ ﺯﻳﻨﺖ ﺁﻣﺪ ﺑﻬﺎﺭﻯ
ﭼﻮ ﺯﻳﺒﺎ ﻋﺮﻭﺳﻰ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﮕﺎﺭﻯ
ﺑﮕﺴﺘﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﻛﻮﻩ ﻭ ﺑﺮ ﺩﺷﺖ ﻓﺮﺷﻰ
ﻛﺶ ﺍﺯ ﺳﺒﺰﻩ ﭘﻮﺩﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻟﺎﻟﻪ ﺗﺎﺭﻯ
ﺑﻪ ﮔﻮﻫﺮ ﺑﭙﻴﺮﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﻪ ﺩﻳﺒﺎ ﺑﻴﺎﺭﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﻣﺮﻏﺰﺍﺭﻯ
ﺑﺘﻰ ﻛﺮﺩ ﻫﺮ ﮔﻠﺒﻨﻰ ﺭﺍ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻛﻪ ﻫﺮ ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻴﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﻗﻨﺪﻫﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻓﻜﻨﺪ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺍﻳﻦ ﻃﻴﻠﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﻭﻳﺨﺖ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﺁﻥ ﮔﻮﺷﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻰ ﺧﻮﺍﻩ ﺑﻮﻳﺎ ﭼﻮ ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻋﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺘﻰ ﺧﻮﺍﻩ ﺯﻳﺒﺎ ﭼﻮ ﺧﺮﻡ ﺑﻬﺎﺭﻯ
ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻣﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﻜﺎﺭﻯ ﻫﻤﻰ ﺧﻮﺍﻩ ﻛﺎﺭﻯ
ﺯ ﻣﻄﺮﺏ ﻧﻮﺍﻳﻰ، ﺯ ﺳﺎﻗﻰ ﻧﺒﻴﺪﻯ
ﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﻮﺳﻰ، ﺯ ﺩﻟﺒﺮ ﻛﻨﺎﺭﻯ
ﮔﻬﺖ ﮔﻮﺵ ﺑﺮ ﻧﻐﻤﻪﻯ ﺭﻭﺩِ ﺳﺎﺯﻯ
ﮔﻬﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻰﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻟﻔﺮﻭﺯﻯ
ﻫﻮﺍﻳﻰﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺳﻴﺮﺕ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ


ﻓﺨﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻋﺮﺍﻗﻰ

ﺑﻴﺎ ﻛﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﻬﺎﺭﺳﺖ ﻭ ﻣﻮﺳﻢ ﺷﺎﺩﻯ

ﺑﻴﺎ، ﺑﻴﺎ ﻛﻪ ﻧﺴﻴﻢ ﺑﻬﺎﺭ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ
ﺑﻴﺎ، ﻛﻪ ﮔﻞ ﺯ ﺭﺧﺖ ﺷﺮﻣﺴﺎﺭ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ
ﺑﻴﺎ، ﻛﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﻬﺎﺭﺳﺖ ﻭ ﻣﻮﺳﻢ ﺷﺎﺩﻯ
ﻣﺪﺍﺭ ﻣﻨﺘﻈﺮﻡ، ﻭﻗﺖ ﻛﺎﺭ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ
ﺯ ﺭﺍﻩ ﻟﻄﻒ ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍ ﺧﺮﺍﻡ ﻳﻚ ﻧﻔﺴﻰ
ﻛﻪ ﻋﻴﺶ ﺗﺎﺯﻩ ﻛﻨﻢ، ﭼﻮﻥ ﺑﻬﺎﺭ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ
ﻧﺴﻴﻢﻟﻄﻒﺗﻮﺍﺯﻛﻮﻯﻣﻰﺑﺮﺩ ﻫﺮ ﺩﻡ
ﻏﻤﻰ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺩﻝ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻥ ﻓﮕﺎﺭ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ
ﺯ ﺟﺎﻡ ﻭﺻﻞ ﺗﻮ ﻧﺎﺧﻮﺭﺩﻩ ﺟﺮﻋﻪﺍﻯ ﺩﻝ ﻣﻦ
ﺯ ﺑﺰﻡ ﻋﻴﺶ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺳﺮ ﺧﻤﺎﺭ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ
ﺳﺤﺮﮔﻬﻰ ﻛﻪ ﺑﻜﻮﻯ ﺩﻟﻢ ﮔﺬﺭ ﻛﺮﺩﻯ
ﺑﺪﻳﺪﻩ ﮔﻔﺖ ﺩﻟﻢ: ﻛﺎﻥ ﺷﻜﺎﺭ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ
ﭼﻮ ﺩﻳﺪﻩ ﻛﺮﺩ ﻧﻈﺮ، ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻳﺪ
ﻛﻪ ﻧﻌﺮﻩ ﻣﻰﺯﺩ ﻫﺮ ﻳﻚ ﻛﻪ: ﻳﺎﺭ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ
ﺑﮕﻮﺵ ﺟﺎﻥ ﻋﺮﺍﻗﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻥ ﺯﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯ ﻛﻮﻯ ﺗﻮ ﺯﺍﺭ ﻭ ﻧﺰﺍﺭ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ!


ﺧﺎﻗﺎﻧﻰ ﺷﺮﻭﺍﻧﻰ


ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻬﺎﺭ

ﺩﺳﺖ ﺻﺒﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﻧﺎﻓﻪﮔﺸﺎﻯ ﺁﻣﺪﻩﺳﺖ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ ﺷﺎﺧﺴﺎﺭ، ﻏﺎﻟﻴﻪﺳﺎﻯ ﺁﻣﺪﻩﺳﺖ
ﺍﺑﺮ ﻣﺸﻌﺒﺪ ﻧﻬﺎﺩ، ﭘﻴﺶ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻬﺎﺭ
ﻫﺮ ﺳﺤﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﻢ ﺳﺤﺮ، ﺳﺤﺮﻧﻤﺎﻯ ﺁﻣﺪﻩﺳﺖ
ﻟﺎﻟﻪ ﺯ ﺧﻮﻥ ﺟﮕﺮ، ﺩﺭ ﺗﭙﺶ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺩﺍﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﺳﺖ، ﻟﻌﻞﻗﺒﺎﻯ ﺁﻣﺪﻩﺳﺖ
ﻓﺎﺧﺘﻪ ﺩﺭ ﺑﺰﻡ ﺑﺎﻍ، ﮔﻮﻳﻰ ﺧﺎﻗﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ ﺷﺎﺧﺴﺎﺭ، ﺷﻌﺮﺳﺮﺍﻯ ﺁﻣﺪﻩﺳﺖ


ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ ﺟﻠﺎﻝﺍﻟﺪﻳﻦ ﻣﻮﻟﻮﻯ ﺑﻠﺨﻰ

ﺑﻬﺎﺭ ﺁﻣﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﺁﻣﺪ

ﺑﻬﺎﺭ ﺁﻣﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﺁﻣﺪ، ﺑﻬﺎﺭ ﺧﻮﺵ ﻋﺬﺍﺭ ﺁﻣﺪ
ﺧﻮﺵ ﻭ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ ﺷﺪ ﻋﺎﻟﻢ، ﺍﻭﺍﻥ ﻟﺎﻟﻪﺯﺍﺭ ﺁﻣﺪ
ﺯ ﺳﻮﺳﻦ ﺑﺸﻨﻮ ﺍﻯ ﺭﻳﺤﺎﻥ! ﻛﻪ ﺳﻮﺳﻦ ﺻﺪ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺪﺷﺖ ﺁﺏ ﻭ ﮔﻞ ﺑﻨﮕﺮ، ﻛﻪ ﭘﺮ ﻧﻘﺶ ﻭ ﻧﮕﺎﺭ ﺁﻣﺪ
ﮔﻞ ﺍﺯ ﻧﺴﺮﻳﻦ ﻫﻤﻰﭘﺮﺳﺪ ﻛﻪ: ﭼﻮﻥ ﺑﻮﺩﻯ ﺩﺭﻳﻦ ﻏﺮﺑﺖ؟
ﻫﻤﻰﮔﻮﻳﺪ: ﺧﻮﺷﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺷﻰﻫﺎ ﺯﺍﻥ ﺩﻳﺎﺭ ﺁﻣﺪ
ﺳﻤﻦ ﺑﺎ ﺳﺮﻭ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ: ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﻫﻤﻰﺭﻗﺼﻰ!
ﺑﮕﻮﺷﺶ ﺳﺮﻭ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ: ﻳﺎﺭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭ ﺁﻣﺪ
ﺑﻨﻔﺸﻪ ﭘﻴﺶ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ: ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﺎﺩ!
ﻛﻪ ﺯﺭﺩﻯ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺧﺸﻜﻰ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻋﻤﺮ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﺁﻣﺪ
ﻫﻤﻰﺯﺩ ﭼﺸﻤﻚ ﺁﻥ ﻧﺮﮔﺲ ﺑﺴﻮﻯ ﮔﻞ ﻛﻪ: ﺧﻨﺪﺍﻧﻰ!
ﺑﺪﻭ ﮔﻔﺘﺎ ﻛﻪ ﺧﻨﺪﺍﻧﻢ ﻛﻪ: ﻳﺎﺭ ﺍﻧﺪﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﺁﻣﺪ
ﺻﻨﻮﺑﺮ ﮔﻔﺖ: ﺭﺍﻩ ﺳﺨﺖ، ﺁﺳﺎﻥ ﺷﺪ ﺑﻔﻀﻞ ﺣﻖ
ﻛﻪ ﻫﺮ ﺑﺮﮔﻰ ﺑﺮﻩ ﺑﺎﺭﻯ، ﭼﻮ ﺗﻴﻎ ﺁﺑﺪﺍﺭ ﺁﻣﺪ
ﺯ ﺗﺮﻛﺴﺘﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﻨﻪ ﺗﺮﻛﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭ
ﺑﻪ ﻫﻨﺪﺳﺘﺎﻥ ﺁﺏ ﻭ ﮔﻞ، ﺑﺎﻣﺮ ﺷﻬﺮﻳﺎﺭ ﺁﻣﺪ
ﺑﺒﻴﻦ ﻛﺎﻥ ﻟﻜﻠﻚ ﮔﻮﻳﺎ، ﺑﺮﺁﻣﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻨﺒﺮ
ﻛﻪ: ﺍﻯ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺁﻥ ﻛﺎﺭﻩ! ﺻﻠﺎ ﻛﻪ ﻭﻗﺖ ﻛﺎﺭ ﺁﻣﺪ


ﺳﻌﺪﻯ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ


ﺑﻬﺎﺭ ﺁﻣﺪ


ﺑﻬﺎﺭ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ، ﺭﻭﺩ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺒﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺑﻐﻠﻐﻞ ﺩﺭ ﺳﻤﺎﻉ ﺁﻳﻨﺪ، ﻫﺮ ﻣﺮﻏﻰ ﺑﺪﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﻡ ﻋﻴﺴﻴﺴﺖ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ، ﻧﺴﻴﻢ ﺑﺎﺩ ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ
ﻛﻪ ﺧﺎﻙ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺯ ﺁﻳﺪ، ﺩﺭ ﺍﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻳﺤﺎﻧﻰ
ﺑﺠﻮﻟﺎﻥ ﻭ ﺧﺮﺍﻣﻴﺪﻥ، ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺳﺮﻭ ﺑﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﻯ ﺳﺮﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ، ﺑﻜﻦ ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺟﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺮ ﺭﻭﻳﻰ ﭘﺮﻳﺮﻭﻳﻰ، ﺑﭽﻮﮔﺎﻥ ﻣﻰﺯﻧﺪ ﮔﻮﻳﻰ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﮔﻮﻯ ﺯﻧﺦ ﺩﺍﺭﻯ، ﺑﺴﺎﺯ ﺍﺯ ﺯﻟﻒ ﭼﻮﮔﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺎﺭ ﺍﻯ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﺳﺮﻭﻯ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ ﺩﻟﺎﺭﺍﻣﻢ
ﻛﻪ ﺑﺎﺭﻯ ﻣﻦ ﻧﺪﻳﺪﺳﺘﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻞ ﺩﺭ ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺗﻮ ﺁﻫﻮ ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺬﺍﺭﻯ، ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺗﺎ ﺁﻧﮕﻪ
ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺁﻫﻮ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺖ ﻧﻬﻢ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻰ
ﻛﻤﺎﻝ ﺣﺴﻦ ﺭﻭﻳﺖ ﺭﺍ، ﺻﻔﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻛﻪ ﺣﻴﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻰﻣﺎﻧﻢ، ﭼﻪ ﺩﺍﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﺣﻴﺮﺍﻧﻰ؟
ﻭﺻﺎﻝ ﺗﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﻝ ﺭﺍ، ﻣﺮﺍﺩﻯ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺑﻰ
ﻛﻨﺎﺭ ﺗﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﻏﻢ ﺭﺍ، ﻛﻨﺎﺭﻯ ﻫﺴﺖ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻃﺒﻴﺐ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺠﺎﻥ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ: ﺳﻌﺪﻯ ﻗﺼﻪ ﻛﻮﺗﻪ ﻛﻦ!
ﻛﻪ ﺩﺭﺩﺕ ﺭﺍ ﻧﻤﻰﺩﺍﻧﻢ ﺑﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺻﺒﺮ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ


ﺧﻮﺍﺟﻮﻯ ﻛﺮﻣﺎﻧﻰ


ﺧﻴﻤﻪﻯ ﻧﻮﺭﻭﺯ

ﺧﻴﻤﻪﻯ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺑﺮ ﺻﺤﺮﺍ ﺯﺩﻧﺪ
ﭼﺎﺭﻃﺎﻕ ﻟﻌﻞ ﺑﺮ ﺧﻀﺮﺍ ﺯﺩﻧﺪ
ﻟﺎﻟﻪ ﺭﺍ ﺑﻨﮕﺮ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻰ ﻋﺮﺷﻴﺎﻥ
ﻛﺮﺳﻰ ﺍﺯ ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺑﺮ ﻣﻴﻨﺎ ﺯﺩﻧﺪ
ﻛﺎﺭﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﻬﺎﺭ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﮔﻞ
ﺁﻝ ﺯﺭ ﺑﺮ ﺭﻗﻌﻪﻯ ﺧﺎﺭﺍ ﺯﺩﻧﺪ
ﺍﺯ ﺣﺮﻡ، ﻃﺎﺭﻡﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﭼﻤﻦ
ﺧﺮﮔﻪ ﮔﻠﺮﻳﺰ ﺑﺮ ﺻﺤﺮﺍ ﺯﺩﻧﺪ
ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﻯ ﺑﺎﻍ ﺍﺯ ﺁﺏ ﭼﺸﻢ ﺍﺑﺮ
ﺧﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺮ ﭼﺸﻢﻫﺎﻯ ﻣﺎ ﺯﺩﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﻍ ﻫﻤﺪﺳﺘﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ
ﻋﻨﺪﻟﻴﺒﺎﻥ ﭘﺮﺩﻩﻯ ﻋﻨﻘﺎ ﺯﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻮﺍﻯ ﻣﺠﻠﺲ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻋﻬﺪ
ﻏﻠﻐﻞ ﺍﻧﺪﺭ ﻃﺎﺭﻡ ﺍﻋﻠﻰ ﺯﺩﻧﺪ
ﺑﺎﺩ ﻧﻮﺭﻭﺯﺵ ﻫﻤﺎﻳﻮﻥ ﻛﺎﻳﻦ ﻧﺪﺍ
ﻗﺪﺳﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻟﺎ ﺯﺩﻧﺪ
ﻃﻮﻃﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﻃﺒﻊ ﺧﻮﺍﺟﻮ ﮔﺎﻩ ﻧﻄﻖ
ﻃﻌﻨﻪﻫﺎ ﺑﺮ ﺑﻠﺒﻞ ﮔﻮﻳﺎ ﺯﺩﻧﺪ


ﻋﺒﻴﺪ ﺯﺍﻛﺎﻧﻰ


ﻧﺴﻴﻢ ﮔﻞ


ﺑﺎﺯ ﻓﻜﻨﺪ ﺩﺭ ﭼﻤﻦ، ﺑﻠﺒﻞ ﻣﺴﺖ ﻏﻠﻐﻠﻪ
ﮔﺸﺖ ﺯ ﺟﻨﺒﺶ ﺻﺒﺎ، ﺩﺧﺘﺮ ﺷﺎﺥ ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﻋﻄﺮﻓﺮﻭﺵِ ﺑﺎﻍ ﺭﺍ، ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻣﻰﺭﺳﺪ
ﺍﺯ ﺭﻩ ﺻﺒﺢ، ﻛﺎﺭﻭﺍﻥ، ﺍﺯ ﺩﺭ ﻏﻴﺐ، ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﻣﺴﺖ ﺷﺪﻩﺳﺖ ﮔﻮﺋﻴﺎ، ﻛﺰ ﺳﺮ ﺫﻭﻕ ﻣﻰﻧﻬﺪ
ﺧﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﺮﻗﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ، ﻏﻨﭽﻪﻯ ﺗﻨﮓ ﺣﻮﺻﻠﻪ
ﻧﺎﻓﻪﮔﺸﺎ ﺷﺪﻩ ﺻﺒﺎ، ﻏﺎﻟﻴﻪﺳﺎ ﻧﺴﻴﻢ ﮔﻞ
ﻭﻩ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻧﺎﺯﻧﻴﻦ ﺑﻮﺩ! ﮔﻠﺮﺥ ﻋﻨﺒﺮﻳﻦ ﻛﻠﻪ
ﻣﺴﺖ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﭼﻤﻦ، ﺟﻠﻮﻩﻛﻨﺎﻥ ﭼﻮ ﺷﺎﺥ ﮔﻞ
ﮔﻮﺵ ﺑﺒﻠﺒﻞ ﺳﺤﺮ، ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺟﺎﻡ ﻭ ﺑﻠﺒﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﺖ ﻧﺎﺯ ﻛﻴﺶ ﻣﻦ، ﺩﻭﺭ ﻣﺸﻮ ﺯ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ
ﺧﻮﺵ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎ، ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺎﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻮﺳﻪ ﻛﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﻛﺮﺩﻩﺍﻯ، ﻣﻰﻧﺪﻫﻰ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺷﺪ، ﭘﺎﻯ ﺍﻣﻴﺪ ﺁﺑﻠﻪ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﻧﺎﻯ ﻭ ﺩﻑ، ﺻﻮﻓﻰ ﻭ ﻛﻨﺞ ﺻﻮﻣﻌﻪ
ﺷﻐﻞ ﺟﻬﺎﻥ ﻛﺠﺎ ﻭ ﻣﺎ؟ ﻣﺎ ﺯ ﻛﺠﺎ ﻭ ﻣﺸﻐﻠﻪ!
ﺩﻭﺭ ﺧﺮﺍﺑﻰﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻞ، ﺧﻴﺰ ﻋﺒﻴﺪ ﻭ ﻋﻴﺶ ﻛﻦ
ﺩﻭﺭ ﻓﻠﻚ ﭼﻮ ﺑﺎ ﻛﺴﻰ، ﻣﻰﻧﻜﻨﺪ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ


ﺣﺎﻓﻆ


ﻣﻴﺮ ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ


ﺯ ﻛﻮﻯ ﻳﺎﺭ ﻣﻰﺁﻳﺪ ﻧﺴﻴﻢ ﺑﺎﺩ ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺩ ﺍﺭ ﻣﺪﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﭼﺮﺍﻍ ﺩﻝ ﺑﺮﺍﻓﺮﻭﺯﻯ
ﭼﻮ ﮔﻞ ﮔﺮ ﺧﺮﺩﻩﺍﻯ ﺩﺍﺭﻯ، ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺻﺮﻑ ﻋﺸﺮﺕ ﻛﻦ
ﻛﻪ ﻗﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ ﻏﻠﻂﻫﺎ ﺩﺍﺩ ﺳﻮﺩﺍﻯ ﺯﺭﺍﻧﺪﻭﺯﻯ
ﺳﺨﻦ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﻰﮔﻮﻳﻢ، ﭼﻮ ﮔﻞ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻯ
ﻛﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﻨﭻ ﺭﻭﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﺣﻜﻢ ﻣﻴﺮ ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ
ﻣﻰﻳﻰ ﺩﺍﺭﻡ ﭼﻮ ﺟﺎﻥ ﺻﺎﻓﻰ ﻭ ﺻﻮﻓﻰ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻋﻴﺒﺶ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺨﺖ ﺑﺪ ﺭﻭﺯﻯ!
ﻃﺮﻳﻖ ﻛﺎﻡﺑﺨﺸﻰ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺗﺮﻙ ﻛﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻦ
ﻛﻠﺎﻩ ﺳﺮﻭﺭﻯ ﺁﻧﺴﺖ ﻛﺰ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﻙ ﺑﺮﺩﻭﺯﻯ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ ﻳﺎﺭ ﺷﻴﺮﻳﻨﺖ ﻛﻨﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﻴﻦ ﺍﻯ ﺷﻤﻊ
ﻛﻪ ﺣﻜﻢ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻳﻨﺴﺖ، ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﮔﺮ ﺳﻮﺯﻯ
ﺑﻪ ﻋﺠﺐ ﻋﻠﻢ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺷﺪ ﺯ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻃﺮﺏ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﻴﺎ ﺯﺍﻫﺪ ﻛﻪ ﺟﺎﻫﻞ ﺭﺍ ﻫﻨﻰﺗﺮ ﻣﻰﺭﺳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻧﺪﺍﻧﻢ ﻧﻮﺣﻪﻯ ﻗﻤﺮﻯ ﺑﻄﺮﻑ ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﺍﻥ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻣﮕﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﻦ، ﻏﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺷﺒﺎﻧﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻪ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﺭﻭ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺑﻠﺒﻞ ﻃﺮﻳﻖ ﻋﺸﻖ ﮔﻴﺮﻯ ﻳﺎﺩ
ﺑﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﺁﻯ ﻛﺰ ﺣﺎﻓﻆ، ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻯ


ﺑﻴﺪﻝ ﺩﻫﻠﻮﻯ

ﻣﮋﺩﻩ ﺑﻪ ﮔﻞﻫﺎ

ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ ﺑﻬﺎﺭ! ﺑﻮﻯ ﺷﻜﻔﺘﻦ ﺭﺳﻴﺪ
ﻣﮋﺩﻩ ﺑﻪ ﮔﻞﻫﺎ ﺑﺮﻳﺪ، ﻳﺎﺭ ﺑﮕﻠﺸﻦ ﺭﺳﻴﺪ
ﻟﻤﻌﻪﻯ ﻣﻬﺮ ﺍﺯﻝ ﺑﺮ ﺩﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺗﺎﻓﺖ
ﺟﺎﻡ ﺗﺠﻠﻰ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ، ﻧﻮﺭ ﺯ ﺍﻳﻤﻦ ﺭﺳﻴﺪ
ﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺭﺍ ﺭﺳﻢ ﺗﻜﻠﻒ ﺭﺳﻴﺪ
ﻓﻜﺮ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻛﺮﺍﺳﺖ، ﻣﻌﻨﻰ ﺭﻭﺷﻦ ﺭﺳﻴﺪ
ﻋﻴﺶ ﻭ ﻏﻢ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ، ﻣﺮﻛﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻐﻤﻪ ﺑﻪ ﺍﺣﺒﺎﺏ ﺳﺎﺧﺖ، ﻧﻮﺣﻪ ﺑﺪﺷﻤﻦ ﺭﺳﻴﺪ
ﺯﻳﻦ ﭼﻤﻨﺴﺘﺎﻥ ﻛﻨﻮﻥ، ﺑﺴﺘﻦ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺧﻄﺎﺳﺖ
ﺁﻳﻨﻪ ﺻﻴﻘﻞ ﺯﻧﻴﺪ، ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﻴﺪﻝ! ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻋﺸﻖ ﻫﻴﭽﻜﺲ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﺎﻩ ﮔﺬﺷﺘﻦ ﮔﺬﺷﺖ، ﻭﻗﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﺳﻴﺪ




 

منبع:پژواک ایران