بمب اتمی و امنیت ایران
پ. مهرکوهی

در حاشیه ی گفتگوهای ژنو
بامداد روز سه شنبه، گفتگوهای ایران و کشورهای ١+٥ در شهر ژنو بر سر برنامه ی اتمی ی ایران آغاز شد و دو روز به درازا کشید. این نخستین نشست رسمی ی ایران و کشورهای ١ + ٥ پس از به قدرت رسیدن آقای حسن روحانی بود. پیشاپیش انتظار می رفت که ایران پیشنهاد تازه ای درباره ی برنامه های غنی سازی ی اورانیوم به کشورهای ١+ ٥ بدهد. اگرچه کشورهای غربی کوشش می کنند خود را به این دور از گفتگوها خوشبین نشان دهند ولی این خوشبینی تنها ظاهرسازی است. آنان خوب می دانند که برنامه های غنی سازی ی ایران در یک سال گذشته پیشرفت هایی داشته است و از آن هنگام تا کنون شمار بسیار بیشتری سانتریفوژهای پیشرفته تر را به کار گرفته است. غربی ها خوب می دانند که ایران میلیاردها دلار هزینه ی برنامه ی اتمی خویش کرده است و نمی تواند از برنامه های اتمی اش به راحتی چشم پوشی کند. ولی این پیشرفت ها به اندازه ای نبوده است که ایران را به ساختن بمب اتمی نزدیک کرده باشد. آنان به طرف ایرانی اعتمادی ندارند. ایران هم دلیل های منطقی ی خویش را برای نداشتن اطمینان به طرف گفتگوهایش دارد. اگر بی طرفانه داوری کنیم، می توان گفت هیچ یک از دو سوی گفتگوها صادق و بی ریا نبوده اند. پیشنهاد ایران هرچه بوده باشد، فعلا از دیده ها پنهان خواهد ماند، زیرا وزیر خارجه ی ایران از کشورهای ١+ ٥ خواسته است از رسانه ای کردن آن خودداری کنند و این خواست ایران را کشورهای ١+٥ پذیرفته اند. با این همه اگرچه جزئیات پیشنهاد ایران پنهان و محرمانه می ماند، ولی بخش هایی از به بیرون درز کرده است. ایران پذیرفته است که بازرسان بنگاه اتمی پروانه خواهند یافت هرگاه بخواهند، سرزده، از نهادها و تأسیسات اتمی ی ایران بازدید کنند.
ایران به خوبی می داند که داشتن بمب اتم برای جمهوری ی اسلامی امنیت به بار نمی آورد. امنیت جمهوری ی اسلامی از دو سو می تواند به چالش کشیده شود: یکم: شورش همگانی ی مردم ایران بر پاد رژیم اسلامی و برای سرنگونی ی آن، که این در شرایط کنونی شدنی نیست و ضریب امکان آن امروزه چیزی در مرز صفر است. دوم: رژیم جمهوری ی اسلامی از سوی یکی از دولت های همسایه تهدید شده و به جنگ کشیده شود. امکان چنین خطری هم بسیار دور و ناباورکردنی است. اگر روزی مردم ایران بر رژیم اسلامی بشورند، هیچ بمب اتمی یی نمی تواند نقش بازدارنده ای در برابر شورش توده ها بازی کند، همانگونه که زرادخانه های اتمی ی فرمانسالاران کمونیست شوروی نتوانست مانع فروپاشی ی آن نظام شود. اگر ایران به بمب اتمی دست یابد، آنگاه آمریکا حضور بسیار چشمگیری در حوزه ی شاخآب پارس خواهد یافت که برای ایران خوشایند نخواهد بود و امکان تنش و جنگ میان آمریکا و ایران را افزایش خواهد داد. ولی با این همه ایران علاقمند است که امکان های بایسته برای دست یافتن به بمب اتمی را دارا باشد، اگرچه به ساخت آن دست نیازد. این در دسترس بودن امکان ساخت بمب اتمی از سوی ایران تعادل نیروهای منطقه ی خاورمیانه را که اکنون به سود اسراییل است برخواهم زد و این را کشورهای غربی تاب نمی آورند.
مشروع بودن یا نبودن کشور اسراییل هیچ ربطی به ما ایرانیان ندارد. سیاستمداران هر کشوری پیش از پرداختن به حق پایمال شده ی مردمان سرزمین های دیگر باید در اندیشه ی کار و نان و آب مردم خود باشند. کشور ما پس از به روی کار آمدن جمهوری ی اسلامی خود را بیهوده درگیر ِ تنش های میان تازیان و اسراییل، و به ویژه پرسشواره ی پلستین، کرد. پیگیری ی چنین سیاستی مگر زیان دستآوردی برای ایران نداشته است. در آن روزگاز آغازین کار ایشان، سران رژیم اسلامی که گرفتار سفسطه بازی انقلابی ی خویش بودند هرگز نتوانستند منطق فرمانگر (حاکم ) بر رابطه های بین المللی را درک کنند. آنان نخواستند دریابند که امنیت در خاورمیانه یکی از زیر مجموعه های امنیت جهانی است و به حق یا ناحق این سامانه (سیستم) امنیت جهان کنونی برای اراده ی رژیم اسلامی در نابودی ی اسراییل ارزشی قائل نیست و در برابر چنین خواستی می ایستد. در اوج انقلابی گری های ١٩٦٠ و ١٩٧٠که کشورهای عرب درگیر با اسراییل از پشتیبانی ی شوروی و چین کمونیست ِ پرهیاهیوی آن روزگار برخودار بودند کاری از پیش نبرده بودند. آنان هم گفته بودند که آخرین یهودی ی اسراییلی را به دریا می ریزند ولی سرانجام واقعیت ناتوانی ی خویش را پذیرفته و برای بازپس گیری ی بخشی از زمین هایشان ناچار به روی آوری به آمریکا شدند. این که به پذیریم ایران بتواند به تنهایی در برابر نیروهای آمریکایی ایستاده گی کند باوری خردمندانه نیست. امروزه جنگ با اسراییل هم اعلان جنگ به آمریکاست.
ایران می توانست از راه های خردمندانه و با به کارگیری یک سیاست ملی و افزودن بر اعتبار جهانی ی خویش در راستای بنیاد نهادن یک کشور پلستینی شرکتی پویا داشته باشد. امروزه بخشی از سیاستگران آمریکایی هم از این خواست مردم پلستین پشتیبانی می کنند. ولی سدای (صدا) آنان در میان جار و جنجال و همهمه ای که بر سر برنامه ی اتمی ایران به پا افتاده است به گوش نمی رسد. ایران می توانست با نزدیک شدن به چنین جریان هایی سدای خود را به گوش مردم آمریکا برساند و شرنگپاشی ی اسراییل را کمی خنثی سازد. ولی ایران در همه ی این سال ها نشان داده است که در سوزندان فرصت های دیپلماتیک استاد است، اگرچه لابی های اسراییل در پدید آوردن زمینه های فرصت سوزی ی های رژیم اسلامی بسیار کوشا بوده اند. سیاست نادرست ایران در خاورمیانه رقیبی تازه را به میدان آورده است، که در درازمدت به دشمنی با ایران خواهد پرداخت. ترکیه بزرگترین خطر برای ایران در آینده خواهد بود. دخالت بسیار گسترده ی ترکیه در کارهای همسایگان تازه آغاز شده است.
اگر مهم ترین مسأله ی هر کشوری را امنیت آن بدانیم، برنامه ی اتمی ی ایران برای کشور ما امنیت آور نبوده است. امنیت یا از راه سیاسی و دیپلماتیک به دست می آید و یا از راه های نیروهای زور و دخالت آرتشیان. شکی نیست که بخشی از نیروهای سپاه که دیدگاه هایشان با دیدگاه های آقای مصباح یزدی همسویی دارد و سودای به دست گرفتن قدرت پس از آقای آیت الله خامنه ای را دارند چندان از راه های دیپلماتیک در گشودن گره برنامه ی اتمی ایران پشتیبانی نمی کنند. از سوی دیگر برخورد کشورهای غربی با پرسشواره ی اتمی ایران تا کنون بسیار زشت، ناروا و توهین آمیز بوده است و آنان هیچ حق قانونی یی برای ایران قائل نبوده اند. گویی این اسراییل و لابی های آن کشور هستند که سیاست آمریکا و به پیروی ی آن دیگر کشورهای غربی را در برابر ایران دیکته می کنند. در چنین فضای بی اعتمادی ایران تنها می تواند به یک رشته راهکارهای دیپلماتیک دست بزند و بکوشد رابطه ی خود را با برخی کشورها، از آن شمار کانادا، از سر گیرد، به استوارترسازی رابطه اش با کشور عربستان سعودی پرداخته و برای گفتگوی رو در رو با آمریکا اعلام آماده گی نماید. شرایط ناگواری که تحریم ها برای مردم ما پدید آورده است باید به پایوران جمهوری ی اسلامی آموخته باشد که امنیت ایران امروزه از راه شکوفایی اقتصادی، کار آفرینی، تشویق تولید داخلی، تشویق مردم به پشتیبانی از فرآورده های ایرانی، و پایان دادن به فساد اداری برآورده می شود. بی فراهم آوردن زمینه های درونمرزی امنیت، هیچ کشوری نمی تواند به امنیت در مرزهای خود دست یابد. اگر ایران نگران امنیت خویش است، این امنیت با ادامه یافتن تحریم ها به دست آمدنی نیست. این درست است که آقای حسن روحانی یکی از کارکشته ترین سیاستمداران جمهوری ی اسلامی است، ولی این که توان پایان بخشیدن به بحران تحریم ها را داشته باشد نیاز به یک اراده ی همگانی در میان پایوران رژیم اسلامی دارد. پرسش اینجاست که آیا در ایران می تواند اراده یی شکل گیرد که در برابر فساد اداری و باندهای قدرت که از تحریم ها سود می برند بیایستد؟ پ. مهرکوهی
16/10 - 2013
 

منبع:پژواک ایران


فهرست مطالب پ. مهرکوهی در سایت پژواک ایران 

*خیزش نوین ایرانیان و رو در رویی ی همه ی اسلامیان با ایران و ایرانی  [2018 Jan] 
* کشور کردستان، یا کشور بارزان ها  [2017 Oct] 
*درود بر جمهوری ی کتالونیا!‎ [2017 Oct] 
*کشتار، کشتار است، چه در لاس وگاس و چه در ایران [2017 Oct] 
*ترزا می، کسی که به دزدی ی نان تنگدستان و بینوایان آمده است‎ [2017 Jun] 
*پسر جان! دیگر از این کار ها نکن!‎ [2017 Jun] 
*آیا آقای ترامپ دارند تشریف می برند؟ [2017 May] 
*اندر چرایی و چند و چون ِ پیروزی ی امانوئل مکرون‎ [2017 May] 
*حال و هوای فرانسه خوب نیست  [2017 May] 
*از رام الله تا واشنگتن، انجز انجز انجز وعده کیلویی چند؟‎ [2017 May] 
*پیام رییس جمهور تاریخ به مناسبت یوم الله توحیدی کارگر‎ [2017 May] 
*پیام آقای رییس جمهور کل تاریخ به البشریت به المناسبات الیوم النوروز 1396 الهجریه و الشمسیه‎  [2017 Mar] 
* ناتنیاهو و اردوغان، دو گستاخ آشوب پرست [2017 Mar] 
*اسکار ِ امسال و گَند توئیت ترامپ‎ [2017 Mar] 
*آیا ترامپ آهسته، آهسته آماده ی جنگ با ایران می شود؟ [2017 Feb] 
*ما، سرنوشت ِ ایران و کارزار جنگ خواهانه ی ترامپ پس از رفتن ِ مایکل فلین  [2017 Feb] 
*اندر داستان اندرزنامه ی اوباما برای اعلیحضرت ترامپ  [2017 Jan] 
*ساختمان پلاسکو را «آن» بساخت و اینان بسوزاندند [2017 Jan] 
*ولادیمیر پوتین، اعلیحضرت ترامپ و آینده ی ناروشن نقش ِ ایران در سوریه [2017 Jan] 
*اکبر! رفتی؟ [2017 Jan] 
*آنچه امشب آنگلا مرکل درپیام ِ سال نو خواهد گفت‎ [2016 Dec] 
*داستان ولادیمیر پوتین و پنجه ای که اوباما بر چهره ی ترامپ کشید‎ [2016 Dec] 
*آیا کارلوف، فرسته ی روسیه در آنکارا، به دستور اردوغان کشته شد؟‎ [2016 Dec] 
*ترکیه و کشتن یک فرستاده به دست یک مأمور خدا [2016 Dec] 
*سلام دوباره آقای ترامپ! خسته نباشید!  [2016 Dec] 
*دیدار ترامپ با مردی که آمریکا بخت رییس جمهور شدن وی را از دست داد‎ [2016 Dec] 
*نگاهی به برآمدن ترامپ [2016 Nov] 
*با من تا پایان راه عشق برقص  [2016 Nov] 
*در زیر پوست انتخابات آمریکا  [2016 Nov] 
*حجت‌الاسلام م شجونی در سن 84 ساللگی جوانمرگ شد و جهان را در غم درگذشت خود سوگوار کرد [2016 Nov] 
*منصور پورحیدری، یا معنای انسان زیستن [2016 Nov] 
*کشور پاکستان، یا چاهکنی که سرانجام در چاه خشونت پروری فرو خواهد رفت  [2016 Oct] 
* در سوگ گل نازنین گلستان ِ برنامه ی «گل ها» [2016 Sep] 
*آن کس که جهان انسان ایرانی را جهانی کرد، رفت [2016 Jul] 
*با این اقتدار اسلام که شما دارید، بدبخت تر شدیم، آقا! [2016 Mar] 
* پیام رییس جمهور تاریخ به جهانیان به مناسبت آغاز سال نو فرنگی و ینگه دنیایی [2016 Jan] 
*جب بوش و جنگ های احتمالی ی آمریکا در آینده ای نه چندان دور [2015 May] 
*شوخی های ضد تروریستی ی آمریکا و عربستان در یمن [2015 Apr] 
*از رفسنجانی و احمدی نژاد تا زمانی برای شادی؟ [2015 Apr] 
*اندر داستان آقای ناتنیاهو در پاریس [2015 Jan] 
* همه چیز در پاریس آرام راست [2015 Jan] 
*کریستمس ایرانی [2014 Dec] 
*بحران پناهنده گی و مهاجرت در سوئد [2014 Dec] 
*بی تفاوتی در برابر یک نام جعلی ی تازی برای آبراه پارس [2014 Dec] 
*خداحافظی ی اوباما با «هاگل»اَش! [2014 Nov] 
*مشکل آقای اوباما و کاپیتولاسیون ایران؟ [2014 Nov] 
*آیا عراق بر می خیزد؟ [2014 Nov] 
*در حاشیه ی نیایش - شماره ی یک، اسید پاشی [2014 Oct] 
*دولت سوریه در ماه آپریل گذشته بمب شیمیایی به کار برده است [2014 Aug] 
*چه کسی پیروز ِ جنگ ِ حماس و اسراییل است؟ [2014 Aug] 
*بانو کلینتون و عملیات جنگی ی اوباما در عراق [2014 Aug] 
*حقوق بشر فرانسوی و خشم دروغین آقای فابیوس از حمام خون ناتنیاهو [2014 Aug] 
* بگذار کودکستان ها را بمباران کنند [2014 Aug] 
*تصمیم به انجام جنایت [2014 Jul] 
*رسانه ها، صهیونیسم و هنر زنده، زنده سوزاندن آدم ها  [2014 Jul] 
*آمریکا و داعش در عراق [2014 Jul] 
*جنگ سوریه در عراق [2014 Jun] 
*تنش میان ایران و عربستان در عراق  [2014 Jun] 
*آیا جنگ در عراق خاک ایران هم می کشد؟ [2014 Jun] 
*در غم ِ مرگ ِ حضرت مهدوی ی کنی [2014 Jun] 
*خوشحال ها و«هپی» ها به بهشت نمی روند [2014 Jun] 
*پوتین، اوکراین و دو دوزه بازی ی جهان ِ غرب/ پ. مهرکوهی  [2014 Mar] 
*چرا آمریکا هواپیمای خط هوایی ی مالزی را سر به نیست کرد؟‎ [2014 Mar] 
*نگاهی به آینده‌ی احتمالی اوکراین و اروپا [2014 Feb] 
*طنز: پیام ِ رییس جمهور ِتاریخ به مناسبت ِ عید ِ سعید ِ کریثطمس! [2013 Dec] 
*هوشی و من و افغانستان [2013 Dec] 
*​ آقا جون الکی بزرگش نکن!  [2013 Dec] 
*نامه ی سرگشاده به آقای جنتی پیرامون ِ بهداشت و آفتابه های سران ِ فتنه [2013 Dec] 
*کشتن و تشویش ِ اذهان ِ عمومی [2013 Nov] 
*بمب اتمی و امنیت ایران [2013 Oct] 
*از جنگ تا امید [2013 Sep] 
*جنجال ِ جنگ ِ آقای اوباما [2013 Sep] 
* طنز: یادداشت های رییس جمهور تاریخ [2013 Aug] 
*قانون آزادی جهان [2013 Aug] 
*شب های پُر آشوب ِ مصر [2013 Jul] 
* این اصغر فرهادی اعدام باید گردد! [2013 Jul] 
* نامه ای سرگشاده ی به آقای جنتی + سنفونی شماره ی پنج [2013 Jun] 
*شما چه فکر می کنید؟- توییت های ایرانی- شماره چهار [2013 Jun] 
*چه کسی را رییس جمهور می کنند؟- توئیت های ایرانی / شماره سه  [2013 Jun] 
*چرا من ولایتی را انتخاب می کنم؟- توئیت‌های ایرانی- شماره‌ی دو [2013 Jun] 
*تویترهای ایرانی! شماره‌ی یک [2013 Jun] 
*انتقاد پیرامون رد صلاحیت [2013 May] 
*سنگی بر گور رفسنجانی [2013 May] 
*نامزدی پ. مهرکوهی در انتخابات ریاست جمهوری اسلامی  [2013 May] 
*خواهش می کنیم، برای رضای خدا، بفرما! [2013 May] 
* شوالیه های دروغین ِ ایرانی نما [2013 May] 
*پیام ِ آقای رییس ِ جمهور ِ تاریخ در رثاء حاجی آقا  [2013 May] 
*فرار کنید آقا، بد بخت شدیم! [2013 May] 
*جنگ در کره؟، کدام جنگ؟ [2013 Apr] 
*یادداشتی درباره‌ی یک مرگ [2013 Apr] 
*پیام ِ نوروزی رییس جمهور ِتاریخ [2013 Mar] 
*در نقد ِ گونه ای از سیاست و "بی بصیرتی" ی فراگیر [2013 Mar]