جنجال ِ جنگ ِ آقای اوباما
پ. مهرکوهی

ماه ها پیش از آنکه ناطران غربی به مسأله ی احتمال یورش ِ آمریکا به سوریه بپردازند، نگارنده ی این یاددشت در بهمن ماه سال ِ گذشته، با یقین ِ کامل به دخالت ِ آمریکا در جنگ سوریه به آن پرداخت. در آن زمان در مقاله ای به نام ِ «جنگ و بازهم جنگ»، که با دو هفته دیرکرد از سوی کیهان ِ آنلاین در دسترس ِ پارسی زبانان قرار گرفت چنین آمد: «همه ی داده ها گواه بر آن است که آمریکا از این پس، بیش از هر زمان ِ دیگری در جنگ ِ خانگی ی سوریه آشکارا درگیر خواهد شد. اگر آمریکا در گذشته از راه ِ کشورهای ترکیه، عربستان، قطر و کورایشیا (کورواسی ) به جنگجویان ِ سوری ی رو در رو با رژیم ِ اسد یاری می رسانید، اکنون این یاری رسانی بی پرده پوشی و آشکارتر از گذشته انجام خواهد گرفت. خود ِ آمریکایی ها، همراه با انگلستان پیشگام ِ تحریم ِ جهانی و جلو گیری از واگذاری ی جنگ ابزار به نیروهای درگیر در جنگ ِ خانگی ی سوریه بوده اند و اکنون خود ِ آنان می خواهند آشکارا شکننده ی همان پیمان باشند».*  اکنون پیش بینی ی آن مقاله، که به باورم هنوز تاره گی ی خود را نگه داشته، به حقیقت می انجامد. از نیمه شب ِ چهار شنبه تا پایان ِ هفته باید چشم به راه حمله ی آمریکا به خاک ِ سوریه بود. در این یورش، بی گمان آمریکا هدف های زیادی را در سوریه به موشک خواهد بست و بمباران خواهد کرد. این یورش با موشک هایی که از ناوهای آمریکایی در دریای مدیترانه شلیک خواهند شد و نیز با بمباران های بسیار سنگین با هواپیماهای رادارگریز ِ «ب - ٢» انجام خواهد گرفت، تا زمینه را برای سرنگونی ی بشار اسد فراهم تر نماید. این بمباران ها چنان انجام خواهد گرفت که سدای* قدرت ِ آمریکا در سراسر ِ جهان بیشتر به پیچد. آقای اوباما که از مدتها پیش به دنبال ِ بهانه ای برای یورش به سوریه بوده، اکنون به آن دست یافته است و آن کاربرد ِ بمب های شیمیایی است که گویا از سوی رژیم ِ سوریه در سرکوب دشمنانش انجام گرفته.

 

سوریه یکی از انگشت شمار کشورهای جهان است که پیمان نامه ی بازداری از کاربرد ِ جنگ ابزار شیمیایی را امضاء نکرده است. اگرچه بعید نیست که دولت ِ سوریه دست به بمباران شیمیایی ی ناهمسازوارنش زده باشد، ولی از سوی دیگر باید شک کرد که سران ِ سوریه چندان ابله شده باشند تا در شرایطی که دست بالا را در جنگ یافته اند با به کارگیری ی جنگ ابزار شیمیایی خود را با ابرقدرت ِ آمریکا رو در رو و شاخ به شاخ سازند. اگر رژیم سوریه چنین کرده باشد با دست خود به دشمنان ِ سوگند خورده ی خویش خدمتی بزرگ کرده است. جای شگفتی است که چرا دولت ِ اوباما این احتمال و پرسش را از نگر دور می دارد که نیروهای مخالف ِ اسد برای کشاندن ِ پای دیگران و به ویژه آمریکا به جنگِ خانگی ی سوریه این جنایت را انجام داده باشند. به هر رو هنوز همه ی واقعیت های آن جنایت روشن نشده است. در این میان، در روز ِ پنج شنبه ی هفته ی گذشته، کوشش سازمان های امنیتی انگلستان برای مدرک سازی و کشاندن ِ پای انگلستان به جنگ ِ دلخواه ِ آقای اوباما در سوریه با شکست رو برو شد و نمایندگان ِ مجلس ِ عوام انگلستان دلیل ها و مدرک سازی های امنیتی های آن کشور را نپذیرفتند و به آرزو و خواسته ی نخست وزیر ِ آن کشور برای هنباز شدن در جنگ سوریه نه گفتند. اکنون آن «نه!» بزرگ سر آغاز فرگردی تازه در سیاست ِ جهانی ی انگلستان خواهد شد.

 

پرده دری هایی که از دروغپردازی هایی دولت ِ دست چپی ی «تونی بلر» در زمینه چینی برای جنگ با عراق انجام شده اکنون دامن ِ دولت ِ دست راستی ی آن کشور را گرفته و یک شکست ِ تاریخی برای نخست ِ وزیر ِ آن کشور به بار آورده است، بزرگترین شکست ِ تاکنونی یی که آقای دیوید کامرون در مقام نخست وزیر ِ انگلستان داشته. این شکست ِ نخست وزیر ِ انگلستان گویای دو واقعیت است. نخست آنکه جامعه ی انگلیس در یک روند ِ دگرگونی ی بنیادین قرار گرفته و بسیاری از انگلیسی ها به برداشت ِ دیگری از شناسه ی ملی ی خود دست یافته اند. در این شناسه و درک از خود ِ نوین، بخشی از انگلیسی ها پذیرفته اند به سود ِ آن کشور است که از توهم های امپراتوری گری و بریتانیای بزرگ بازی دست بردارند. دیگر واقعیت، آن رأی گیری نشان داد که در میان نیروهای حزب ِ کنسرواتیو آن کشور هستند کسانی که اگر پای اصول و اخلاق پیش آید، حتا از خوار نمودن ِ نخست وزیر کنسرواتیو هم پروایی ندارند. گواریدن ِ این شکست نه تنها برای آقای دیوید کامرون که برای اوباما هم سخت خواهد بود، زیرا آن رآی منقی بدین معنا است که دولت اوباما نمی تواند از پایگاه های انگلستان در قبرس برای یورش به دولت ِ بشار اسد بهره گیری کند.

در درخواست ِ پروانه ی جنگ از کنگره ی آمریکا آمده است که آن کشور هدف های راهبردی را در آن جنگ دنبال نمی کند! اگر ادعای دولت ِ آقای اوباما را به پذیریم که در جنگ با سوریه هیچ هدف ویژه ای مگر گوشمالی دادن ِ بشار اسد را دنبال نمی نماید، فریب خورده ایم. نخستین بهره ی این جنگ برای آمریکا تثبیت ِ هرچه بیشتر ِ «هنجار» های سیاسی ی آمریکا در سراسر جهان است. ولی کوشش برای گسترس دادن ِ این تثبیت ِ هنجارهای آمریکایی می تواند در دراز مدت به ضد ِ خود کار کند، که آن خود مقوله ی دیگری است.

 

با بمباران ِ پایگاه ها و ستادهای آرتش سوریه، دولت آقای اوباما پیام هایی جانبی هم به دیگران می فرستد که فشرده ی آن چنین است: «در! با تو ام، ولی دیوار، تو گوش کن!». آمریکا با این بمباران ها به چندین و چند کشور پیام می دهد. ١: به روسیه پیام خواهد داد که بهتر است با آمریکا کنار بیاید و مرز ِ قدرت خود بشناسد. ٢: به ایران پیام می دهد که اگر بخواهد پایش را بیش از اندازه از گلیم اش درازتر کند، سرنوشتی همانند خواهد یافت. ٣: این یورش به تثبیت ِ باز هم بیشتر ِ قدرت ِ آمریکا در میان ِ کشورهای عرب ِ نفت خیز خواهد انجامید.

 

دیگر این که دخالت در جنگ ِ سوریه نه در پدافند از قربانیان ِ جنگ، که در دنباله ی سیاست ِ اسراییلی شدن ِ سیاست ِ خاورمیانه ای آمریکا است که در سال ١٩٧٢ و با آمدن ِ هنری کسینجر آغاز گردید و سپس در دوره ی کارتر با آمدن ِ برژینسکی دنبال شد و تا امروز هم ادامه دارد. این سیاست خواستار ِ تکه، تکه کردن همه ی کشورهای خاورمیانه به سود ِ اسراییل است. این که امروز آمریکا از کاربرد ِ جنگ ابزار شیمیایی در سوریه به خشم آمده است جای خوشحالی دارد. ولی کاش آمریکا برای جهانیان روشن نماید از چه زمانی مخالف ِ کاربرد ِ این گونه جنگ ابزارها شده است؟ به گفته ی یکی از افسران ِ بازنشسته ی آمریکایی که به تازه گی دست به پرده دری زده، دولت ِ آن کشور در کشتار ِ هزاران هزار تن از سربازان ِ ایرانی در جنگ ِ عراق با ایران دست داشته است. به پرونده ی آن جنایت چه کسی می خواهد رسیدگی کند؟ دیگر این که آمریکا خود تاکنون بزرگترین به کاربرنده ی جنگ ابزارهای شیمیایی بوده و هنوز بمباران های شیمیایی ی آمریکا در جنگ ِ ویتنام قربانی می گیرد. برای زرداخانه ی بمب های فسفری ی آمریکا چه فکری شده است؟ بمب فسفری گوشت ِ بدن را تا استخوان آب می کند و قربانی را ناچار به پذیرش ِ وحشتناک ترین مرگ می نماید. این ها همه صداقت ِ آقای «مبارک حسین اوباما» را به زیر پرسش می گیرد و آدمی می تواند با خود بگوید: چه زشت است که سیاست بازان آمریکایی می توانند چنین آسان از انسان دوستی و آزداه گی ی مردم ِ آمریکا که به راستی ستایش برانگیز است، سوء بهره کنند. اگر دولت ِ آقای اوباما به راستی کشش به صلح در سوریه داشت، راه های بسیار آسانتر، کم هزینه تر و سازنده تر برای گوشمالی ی بشار اسد و هم چنین پایان دادن به جنگ ِ خانگی ی در سوریه و جلوگیری از کشتار بی گناهان وجود داشت.

پ. مهرکوهی

2013 - 09/ 04

منبع:پژواک ایران


فهرست مطالب پ. مهرکوهی در سایت پژواک ایران 

*خیزش نوین ایرانیان و رو در رویی ی همه ی اسلامیان با ایران و ایرانی  [2018 Jan] 
* کشور کردستان، یا کشور بارزان ها  [2017 Oct] 
*درود بر جمهوری ی کتالونیا!‎ [2017 Oct] 
*کشتار، کشتار است، چه در لاس وگاس و چه در ایران [2017 Oct] 
*ترزا می، کسی که به دزدی ی نان تنگدستان و بینوایان آمده است‎ [2017 Jun] 
*پسر جان! دیگر از این کار ها نکن!‎ [2017 Jun] 
*آیا آقای ترامپ دارند تشریف می برند؟ [2017 May] 
*اندر چرایی و چند و چون ِ پیروزی ی امانوئل مکرون‎ [2017 May] 
*حال و هوای فرانسه خوب نیست  [2017 May] 
*از رام الله تا واشنگتن، انجز انجز انجز وعده کیلویی چند؟‎ [2017 May] 
*پیام رییس جمهور تاریخ به مناسبت یوم الله توحیدی کارگر‎ [2017 May] 
*پیام آقای رییس جمهور کل تاریخ به البشریت به المناسبات الیوم النوروز 1396 الهجریه و الشمسیه‎  [2017 Mar] 
* ناتنیاهو و اردوغان، دو گستاخ آشوب پرست [2017 Mar] 
*اسکار ِ امسال و گَند توئیت ترامپ‎ [2017 Mar] 
*آیا ترامپ آهسته، آهسته آماده ی جنگ با ایران می شود؟ [2017 Feb] 
*ما، سرنوشت ِ ایران و کارزار جنگ خواهانه ی ترامپ پس از رفتن ِ مایکل فلین  [2017 Feb] 
*اندر داستان اندرزنامه ی اوباما برای اعلیحضرت ترامپ  [2017 Jan] 
*ساختمان پلاسکو را «آن» بساخت و اینان بسوزاندند [2017 Jan] 
*ولادیمیر پوتین، اعلیحضرت ترامپ و آینده ی ناروشن نقش ِ ایران در سوریه [2017 Jan] 
*اکبر! رفتی؟ [2017 Jan] 
*آنچه امشب آنگلا مرکل درپیام ِ سال نو خواهد گفت‎ [2016 Dec] 
*داستان ولادیمیر پوتین و پنجه ای که اوباما بر چهره ی ترامپ کشید‎ [2016 Dec] 
*آیا کارلوف، فرسته ی روسیه در آنکارا، به دستور اردوغان کشته شد؟‎ [2016 Dec] 
*ترکیه و کشتن یک فرستاده به دست یک مأمور خدا [2016 Dec] 
*سلام دوباره آقای ترامپ! خسته نباشید!  [2016 Dec] 
*دیدار ترامپ با مردی که آمریکا بخت رییس جمهور شدن وی را از دست داد‎ [2016 Dec] 
*نگاهی به برآمدن ترامپ [2016 Nov] 
*با من تا پایان راه عشق برقص  [2016 Nov] 
*در زیر پوست انتخابات آمریکا  [2016 Nov] 
*حجت‌الاسلام م شجونی در سن 84 ساللگی جوانمرگ شد و جهان را در غم درگذشت خود سوگوار کرد [2016 Nov] 
*منصور پورحیدری، یا معنای انسان زیستن [2016 Nov] 
*کشور پاکستان، یا چاهکنی که سرانجام در چاه خشونت پروری فرو خواهد رفت  [2016 Oct] 
* در سوگ گل نازنین گلستان ِ برنامه ی «گل ها» [2016 Sep] 
*آن کس که جهان انسان ایرانی را جهانی کرد، رفت [2016 Jul] 
*با این اقتدار اسلام که شما دارید، بدبخت تر شدیم، آقا! [2016 Mar] 
* پیام رییس جمهور تاریخ به جهانیان به مناسبت آغاز سال نو فرنگی و ینگه دنیایی [2016 Jan] 
*جب بوش و جنگ های احتمالی ی آمریکا در آینده ای نه چندان دور [2015 May] 
*شوخی های ضد تروریستی ی آمریکا و عربستان در یمن [2015 Apr] 
*از رفسنجانی و احمدی نژاد تا زمانی برای شادی؟ [2015 Apr] 
*اندر داستان آقای ناتنیاهو در پاریس [2015 Jan] 
* همه چیز در پاریس آرام راست [2015 Jan] 
*کریستمس ایرانی [2014 Dec] 
*بحران پناهنده گی و مهاجرت در سوئد [2014 Dec] 
*بی تفاوتی در برابر یک نام جعلی ی تازی برای آبراه پارس [2014 Dec] 
*خداحافظی ی اوباما با «هاگل»اَش! [2014 Nov] 
*مشکل آقای اوباما و کاپیتولاسیون ایران؟ [2014 Nov] 
*آیا عراق بر می خیزد؟ [2014 Nov] 
*در حاشیه ی نیایش - شماره ی یک، اسید پاشی [2014 Oct] 
*دولت سوریه در ماه آپریل گذشته بمب شیمیایی به کار برده است [2014 Aug] 
*چه کسی پیروز ِ جنگ ِ حماس و اسراییل است؟ [2014 Aug] 
*بانو کلینتون و عملیات جنگی ی اوباما در عراق [2014 Aug] 
*حقوق بشر فرانسوی و خشم دروغین آقای فابیوس از حمام خون ناتنیاهو [2014 Aug] 
* بگذار کودکستان ها را بمباران کنند [2014 Aug] 
*تصمیم به انجام جنایت [2014 Jul] 
*رسانه ها، صهیونیسم و هنر زنده، زنده سوزاندن آدم ها  [2014 Jul] 
*آمریکا و داعش در عراق [2014 Jul] 
*جنگ سوریه در عراق [2014 Jun] 
*تنش میان ایران و عربستان در عراق  [2014 Jun] 
*آیا جنگ در عراق خاک ایران هم می کشد؟ [2014 Jun] 
*در غم ِ مرگ ِ حضرت مهدوی ی کنی [2014 Jun] 
*خوشحال ها و«هپی» ها به بهشت نمی روند [2014 Jun] 
*پوتین، اوکراین و دو دوزه بازی ی جهان ِ غرب/ پ. مهرکوهی  [2014 Mar] 
*چرا آمریکا هواپیمای خط هوایی ی مالزی را سر به نیست کرد؟‎ [2014 Mar] 
*نگاهی به آینده‌ی احتمالی اوکراین و اروپا [2014 Feb] 
*طنز: پیام ِ رییس جمهور ِتاریخ به مناسبت ِ عید ِ سعید ِ کریثطمس! [2013 Dec] 
*هوشی و من و افغانستان [2013 Dec] 
*​ آقا جون الکی بزرگش نکن!  [2013 Dec] 
*نامه ی سرگشاده به آقای جنتی پیرامون ِ بهداشت و آفتابه های سران ِ فتنه [2013 Dec] 
*کشتن و تشویش ِ اذهان ِ عمومی [2013 Nov] 
*بمب اتمی و امنیت ایران [2013 Oct] 
*از جنگ تا امید [2013 Sep] 
*جنجال ِ جنگ ِ آقای اوباما [2013 Sep] 
* طنز: یادداشت های رییس جمهور تاریخ [2013 Aug] 
*قانون آزادی جهان [2013 Aug] 
*شب های پُر آشوب ِ مصر [2013 Jul] 
* این اصغر فرهادی اعدام باید گردد! [2013 Jul] 
* نامه ای سرگشاده ی به آقای جنتی + سنفونی شماره ی پنج [2013 Jun] 
*شما چه فکر می کنید؟- توییت های ایرانی- شماره چهار [2013 Jun] 
*چه کسی را رییس جمهور می کنند؟- توئیت های ایرانی / شماره سه  [2013 Jun] 
*چرا من ولایتی را انتخاب می کنم؟- توئیت‌های ایرانی- شماره‌ی دو [2013 Jun] 
*تویترهای ایرانی! شماره‌ی یک [2013 Jun] 
*انتقاد پیرامون رد صلاحیت [2013 May] 
*سنگی بر گور رفسنجانی [2013 May] 
*نامزدی پ. مهرکوهی در انتخابات ریاست جمهوری اسلامی  [2013 May] 
*خواهش می کنیم، برای رضای خدا، بفرما! [2013 May] 
* شوالیه های دروغین ِ ایرانی نما [2013 May] 
*پیام ِ آقای رییس ِ جمهور ِ تاریخ در رثاء حاجی آقا  [2013 May] 
*فرار کنید آقا، بد بخت شدیم! [2013 May] 
*جنگ در کره؟، کدام جنگ؟ [2013 Apr] 
*یادداشتی درباره‌ی یک مرگ [2013 Apr] 
*پیام ِ نوروزی رییس جمهور ِتاریخ [2013 Mar] 
*در نقد ِ گونه ای از سیاست و "بی بصیرتی" ی فراگیر [2013 Mar]